یک اهری و اتفاقات ساده

تا سلامی دیگر بدرود !

2011-01-30T14:19:00.002+03:30

من گنگ خواب ديده ام و عالم همه كر

من عاجزم ز گفتن و خلق از شنيدنش

مهندس عمران

2011-01-30T04:59:00.006+03:30

تقه بر روی تصویر کنید اجرش چند برابر میشود

صبح شنبه ای که از خواب بیدار میشویم و صفایی به سر و صورتمان میدهیم و دوشی گرفته و از حمام به بیرون مشرف شده ، ملاحظه میفرمائیم که منزلبانو هم بیدار شده و بساط صبحانه حاضر است ، الا نان داغ و تخم مرغ که از نواقصات آن است .

میفرمایند : نان داغ و تخم مرغ میخرید؟ این جمله را طوری بیان میکنند که دلمان کباب میشود . لباس گرم پوشیده و عازم میشویم . اول تر از نان ، به دنبال تخم مرغ میرویم . ساعت حدودای هفت و نیم صبح است .

وارد سوپرمارکت دوستمان میشویم . هوا گرگ و میش است . رامین در مغازه س با یکی از شاگرد مغازه شون .

بعد از سلام و احوالپرسی خواسته مان را به عرض آق رامین ( مهندس عمران ) میرسانیم . تخم مرغمان را خریده راهی نانوایی میشویم . نانوایی خلوت است . چند دانه ای لواش میگیریم و سوار ماشین میشویم .

در طول مسیر هی با خودمان کلنجار میرویم : واقعن که ! مهندس عمران و سوپرمارکتی !

پ.ن : ظهری از محل کار که به خانه برمیگشتم به مهندس گفتم میخواهم در باره شما چیزی در وبلاگم بنویسم. پرسیدند چی ؟ گفتم آنرا خودم هم فعلن نمیدانم ! فقط اجازه بده عکست را بگیرم و بگذارم آنجا . خیلی ساده و راحت گفت باشه . ما هم با موبایلمان انداختیمش .

سرما خورده گی از نوع اهری !

2011-01-28T18:25:00.000+03:30

سرما خورده بودیم

رفتیم دکتر

دوا داد

آنها را خوردیم

خوب شدیم

اما

از غذا خوردن افتادیم

ضعف کردیم

عرق ریز شدیم

دوباره دکتر رفتیم

باز هم دوا داد

خوردیم

البته غصه را اینبار !

آنها که احمقانه فکر میکنند

2011-01-21T08:04:00.005+03:30

بعضی ها فکر میکنند خیلی گرانند !
به نظرم تراوشات مغزی شان ایراد باید داشته باشد .
همه کس همه چیز را میفهمند . حالا مثقالی و یا گِرَمی پائین و یا بالا

سوء ِ تفاهم نشود ! با شما دوست عزیز نبودم . قصه مربوط میشود به بعضیها که فکر میکنند خیلی گرانند !

دوچرخه

2011-01-20T04:09:00.003+03:30

بارش برف در حیاط خانه پدری چند روز پیش

علی بزرگه و حوض اش

2011-01-19T03:18:00.006+03:30

بچه نیس اما سیر دورانش آنطوریست . تابستونا واکسی است و زمستونا فروشنده پفک و بیسکویت و ساندیس و نوقا و ... با فرغونش . پدر مرحومش دندانساز بود . آدم ساده و خوبی بود شادروان . علی عمل جراحی باز قلبی کرده . ( بای پس ) . و متاسفانه همیشه سیگار به دست و دهن دارد .
ایشان دوتا تصویر سیاه و سفید ِ بریده شده از روزنامه یا مجله را که چسبانده اند به کیف نئوپانی اش ! را حتا با دریافت چهل هزار تومان از همسایگان که یکی از عکسهای چارلی چاپلینش را بر دارند حاضر نشد بفروشد . میگویم کاش از نواده گان چارلی کسی پیدا میشد که از ایشان حمایت میکرد . تازه ! عکس "بروس لی" اش هم را به هیچ قیمت نمیفروشد .

بر روی تصاویر اگر تقه بزنید آنرا در سایز بزرگ مشاهده خواهید کرد

تصویری که علی به چهل هزار تومان هم نفروخت

شکولاکس !

2011-01-17T21:08:00.000+03:30

این یک داستان کوچیک و جالب و در عین حال خیالیست ! رشوه هم کاریست

نزديكي‌هاي ساعت ٩ صبح بود كه تقريبا همه اعضاي گمرك خرمشهر براي بازكردن و تفتيش چند صندوق چوبي بزرگ خوش ظاهر كه از آمريكا آمده بود گرد يكديگر جمع شدند.

پيشخدمت‌ها با تيشه و تبر به كندن ميخ و تخته‌هاي روي جعبه مشغول شدند و پس از آن كه پوشال روي صندوق‌ها را پس زدند بوي خوشي برخاست كه همه مطمئن شدند صندوق‌ها محتوي شكلات مي‌باشند.

طبق معمول در يك قوطي باز شد و يكي از كارمندان براي خود و رفقايش از آن شكلات‌ها مقداري برداشت. طعم و مزه شكلات‌ها نيش‌ها را باز كرد و دهن همه به جنبش افتاد و متعاقب آن چندين بسته ديگر مورد ناخنك حضرات از رئيس گرفته تا مامورين جزو اداره قرار گرفت و گذشته از آن هر يك از اعضا چندين بسته نيز براي اهل بيت خود كنار گذاشتند كه موقع ظهر با خود ببرند!

يك ساعت بعد صندوق‌ها ميخكوب و براي تحويل شدن به صاحب جنس آماده بود و كارمندان نيز در پشت ميزهاي خود مشغول كار شدند ولي گاهگاهي صداي زنگ بلند ميشد و كارمندان به پيشخدمت‌ها ارد آب خوردن مي‌دادند.

لحظه به لحظه مرض عطش در عمارت گمرك شدت يافت و به فاصله نيم ساعت بشكه حلبي بزرگ عمارت گمرك خالي و دوباره پر از آب شد ولي تشنگي كارمندان از بين نرفت! رئيس خواست به منزل جيم شود ديد معاون اداره تقاضاي دو ساعت مرخصي كرده و ساير اعضا نيز هر كدام به بهانه‌اي طلب مرخصي نموده و قصد خروج را دارند.

ناچار در جاي خود باقي ماند.

صداي قار و قور شكم اعضاي دله گمرك از هر طرف بلند بود و در عرض چند دقيقه هجوم عمومي به طرف مستراح شروع شد ولي بدبختانه يا خوشبختانه عمارت گمرك بيش از يك آبريزگاه گلي و يك آفتابه حلبي نداشت. لحظه به لحظه مراجعه كنندگان مستراح زيادتر شد و بعد از يك ربع هيچكس در اتاق‌ها ديده نميشد. همه براي رفتن به مستراح از سروكول هم بالا مي‌رفتند. فراش، انديكاتور نويس، بازرس، هيچكدام طاقت يك دقيقه انتظار را نداشتند. هر كس هم كه داخل جايي بود به اين زودي‌ها كارش تمام نميشد به همين جهت هر كس داخل ميشد يك فصل فحش از بيروني‌ها مي‌شنيد تا كارش تمام شود و بيرون بيايد.

جناب رئيس به گمان اين كه آنجا هم تك و توش بر مي‌دارد با طمطراق عازم شد ولي احدي ملاحظه او را نكرد. كم كم صداي او هم بلند شد كه: منتظر خدمتتان مي‌كنم، به بندرعباس انتقالتان مي‌دهد، حمال‌ها، فلان فلان شده‌ها، چرا ملاحظه رئيس و مرئوسي را نمي‌كنيد؟

ولي هيچكدام از اين حرف‌ها و تعارف‌ها اثري نداشت! در اين گيرودار رئيس بيچاره دفعتا متوجه خود شد و ديد كه شلوار خود را مظفرانه كثيف كرده است! خواست به گوشه‌اي برود و شلوار خود را عوض كند كه ناگهان اتومبيل شيك آخرين سيستمي جلوي عمارت گمرك ترمز كرد و يكي از بازرس‌هاي معروف گمرك جنوب كه مامور سركشي گمرك خرمشهر بود پياده شد.

اولين چيزي كه نظر او را به خود جلب كرد اين بود كه در گزارش خود بنويسد: نبودن پاسبان جلوي عمارت .... از پله‌ها بالا رفت، هيچكدام از اعضا را نديد. از درون اتاق‌ها هم صداي نفس‌كشي شنيده نميشد. بدبخت با عصبانيت به طرف اتاق رئيس رفت. رئيس بدبخت از مشاهده بازرس خود را باخت و رنگ از رويش پريد و از اين كه به علت اشكالات فني! نمي‌توانست از جا بلند شده و تعارف بكند بي‌اندازه شرمگين شد با اين حال با لكنت زبان خير مقدمي گفت و اضافه نمود كه به علت رماتيسم و درد پا قادر به تكان خوردن نيستم و بعد هم زنك زد تا فراش آمده و براي مهمان تازه وارد چاي و شيريني بياورد ولي هيچكس در راه‌روهاي عمارت وجود نداشت تا به زنگ رئيس پاسخ دهد!

بازرس در حالي كه از اين قضيه در فكر فرو رفته بود چند دور با عصبانيت طول اطاق‌ها را طي نمود و در اين اثنا يك مرتبه چشمش از پنجره به بيرون افتاد و از مشاهده هجوم اعضا و معاون گمرك به مستراح بي‌اختيار خنده‌اش گرفت. مخصوصا چندنفري كه طاقت نياورده و دولادولا در گوشه‌هاي حيات، پشت درخت‌‌هاي نخل مشغول! شده بودند، توجهش را بيشتر جلب كرده و بر تعجبش افزوده بود! بوي تعفن گيج كننده‌اي فضاي گمرك را معطر ساخته بود!

تمام اين جريانات كه باعث رسوايي كارمندان گمرك گرديده بود شاهكار يك جوان ارمني بود كه مرتبا از آمريكا شيريني و شكلات وارد مي‌كرد و چون هر دفعه بيش از نصف هر صندوق را آقايان محض تبرك! مي‌چشيدند و طبق معمول هيچ مرجعي هم براي شكايت نداشت، حقه‌اي به كار زده و يك بار سفارش داده بود كه براي او شكولاكس يعني شكلات مسهل بفرستند و به طريقي كه ملاحظه شد به بهترين وجهي انتقام خود را از شكم‌هاي دله كارمندان گمرك خرمشهر گرفت!

این یک ایمیل وارده س - ممنون آقای حسینی

رحيم مشايي اعلام كرد : تاسيس بزرگ‌ترين مجموعه پزشكي دنيا در كيش

2011-01-16T00:48:00.011+03:30

آغا قربانتان گردم ! چرا در جزیره کیش ؟ جا قحطی بود ؟ یا آنجا هم مساحت و هم جماعت اش اندازه کلانشهرهاس و در دسترس عموم . گیریم که تاسیس کردید چنین مکانی را . دستدان درد نکند . فکر نکردید آغا کی بره اینهمه راه را !
شما بفرمائید . ما که کاره ای نیستیم .

پی نوشت : بُرد فوتبال ایران در مقابل کره شمالی ، آی بهمان چسبید . آی چسبید . این بُرد را به همه ملت ایران تبریک عرض میکنم قد و اندازه خودم .
چه میکنند این اردبیلی ها

درود بر همه بازیکنان و زحمتکشان تیم ملی فوتبال ایران . گرچه ما از کار و بارمان بخاطر تماشای این بازی باز ماندیم . ولی حال کردیم ها . هال و پذیرایی یکجا !

برای انجام یک معامله کوچولو ، فردا صبح و در اول وقت تهرانم

2011-01-14T19:01:00.004+03:30

خریدارم اساسی ! شما را نمیدانم . فردا اول ِ صبح تهرانم .باور نمیکنید ؟ بیائید میدان آزادی - خروجی فرودگاه مهرآباد . خودم نخواستم با هلیکوپترم بیام . باور بفرمائید . با قبول زحمت بروید ادامه مطلب . اینجوری حالش بیشتر است .

پس نوشت : نمیدانم چرا بلاگر تاریخهای وبلاگم را قاط فرموده . مثلن پست آخرین مطلبم میره لای مای پستهای چند هفته قبل . یک D بزرگ تقدیم بیننده گان و شنونده گان عزیز ! حالا بیا پست جدید خودت را پیدا کن . تاریخش را تنظیم کن . و هزار تا مصیبت دیگه . آقا ! کُره ما از بچه گی دُم نداشت . به همین ساده گی و رها !
رها را گفتم و به یاد این رها افتادم . خانم محجبه و با معرفتیس . و متاسفانه قالب وبلاگش با لینک دانی بلاگر همخوان نیست .

بر روی تصویر تقه بزنید لطفن

غلامرضا رضايي پس از به ثمر رساندن گل خود در مقابل تیم عراق ، از ابراز شادي خودداري کرد و گل خود را به بازماندگان سانحه هوايي اروميه تقديم کرد.

2011-01-14T09:17:00.000+03:30

هزار و صدها آفرین به غلامرضا رضایی ، آفرین به بچه های تیم ملی فوتبال ایران ، آفرین به علی دایی ، آفرین به افشین قطبی

سايت باشگاه پرسپوليس پس از تمرين امروز صبح اين تيم گفتگويي را با سرمربي سرخپوشان انجام داده كه در زير مي‌خوانيد.

* در بازي روز گذشته تيم ملي ايران برابر عراق به پيروزي رسيد، اين ديدار را چطور ديديد؟

- من در لحظه پخش ديدار در پرواز بازگشت از زوريخ به تهران بودم و متاسفانه بازي را نديدم ولي بايستي اين برد را به مردم خوب کشورمان تبريگ بگويم. به اميد خدا تيم ملي بتواند در ادامه بازي ها نيز موفق عمل کند. آرزوي قلبي همه ما اين است که تيم ملي بتواند نتايج خوبي بگيرد و قهرمان جام ملت هاي آسيا شود. کل فوتبال ما به موفقيت تيم ملي احتياج دارد.

*غلامرضا رضايي پس از به ثمر رساندن گل خود از ابراز شادي خودداري کرد و گل خود را به بازماندگان سانحه هوايي اروميه تقديم کرد.

- به شخصه وظيفه خود مي دانم به بازماندگان سانحه هوايي اروميه تسليت بگويم. به نظر من غلامرضا هم حرکت بسيار زيبايي انجام داد و نشان داده که دلش هميشه با مردم کشورش است.

*شما در جلسه انتخاب بهترين بازيکن جهان شرکت کرديد، راي شما يه کدام بازيکن بود؟

- من پيش از حضور در اين جلسه راي خود را داده بودم. من چون شخصا به مسي علاقه دارم به اين بازيکن راي دادم.

*در حاشيه اين جلسه ملاقاتي با بزرگان جهان فوتبال داشتيد؟

- ملاقات خاصي نبود. همان گفت و گوهايي که هميشه در چنين جلساتي رخ مي دهد. همه بزرگان فوتبال دنيا، تمام کساني که تا به جال به اين افتخار رسيده اند و الان بازنشسته شده‌اند و نفراتي که کانديد دريافت جايزه بهترين هاي سال 2010 شده بودند، حضور داشتند.

منبع : ایسنا

وآللآه و به علی من خودم به شخصه استقلالی ام ! اما علی دایی را دوس دارم
گفته باشم : از دیروز تواریخ "بلاگر" بهم خورده است !

روز نگار

2011-01-12T20:49:00.000+03:30

میگذرانیم شب ها و روز هایمان را نیز .
به همینجوری !
خام بُدیم . پخته شدیم. سوختیم .

با عرض تسلیت به خانواده و بازماندگان همه کشته شده گان پرواز بویینگ 727 به شماره پرواز 277 در مسیر تهران - ارومیه

2011-01-10T20:33:00.000+03:30

اهری ها هم خاک بر سر شدند !
وقتی بیشتر زبانم میگیرد که میبینم دو تا از کشته شده گان ، همشهریمان هستند . یکی خانم مهوش صفوی و دیگری همسر ایشان آقای محمد علی اکبرپور ریحانی ( که خبرگزاری ایسنا ) نام ایشان را "محمدعلی ریحانی فر" اعلام کرده است . داغ بیشتر بر دلم مینشیند . ایشان مهندس بودند و ساکن ارومیه . تازه عمل قلب انجام داده بودند . گویا خانمشان هم بنوعی به بیماری خاص دچار بوده بودند . ادامه نمیدهم . دلم کباب شد .

پی نوشت : نشانه های سوء مدیریت در وزارت راه، بوئینگ حادثه دیده ارومیه قبلا هم به زمین خورده بود

اولین برف و کادوی سر صبحی منزلبانو

2011-01-10T15:52:00.000+03:30

صبح شده است . صبحانه حاضر است . منزلبانو مرا بیدار میکند . نمیدانم که برف باریده است . از جایم که بلند میشوم پای تخت و روی یک سینی گلدار میدانید چی دیدم . ها نمیدانید که . بروید ادامه مطلب و کادوی سرصبحی منزلبانو رو مشاهده فرمایید .

کادوی بامزه ایست ، نه ؟ دستش درد نکند .

روتصویر تقه بفرمایید لطفن


روی تصویرتقه بزنید تا در سایز بزرگتر مشاهده فرمایید

من چقدر تنهام !

2011-01-07T10:32:00.003+03:30

از دیشب که آصف رفت تبریز خانه عمه اش که امروز( ظهر جمعه ) امتحان بدهد بدجوری احساس دلتنگی و تنهایی میکنم . تا الان نمیدانستم این پدر سوخته را چقدر دوستش دارم .

قار قار کلاغ

2011-01-04T21:22:00.019+03:30

دارد به من اشاره میکند
درخت نازنینی که دل سپرده است به یادِ باد پائیزی
فکر میکند : کلاغ آزاد است
فکر میکند : الاغ میتواند سرود صبح بخواند هر سرِ صبح
فکر میکند : سیب قرمز همیشه موجود است
یا شاید
آب روان
که بر دهکده شان سربزند هر روز
جاری میماند

من به این نوع خبررسانی شدیدن اعتراض دارم

2011-01-03T23:16:00.017+03:30

برای دیدن اصل خبر بر روی تصویر کلیک کنید

ببینید سلامت نیوز به نقل از خبرگزاری فارس چی نوشته ! نوشته : بيماري آ. ام.اس ؟! هنوز درمان ندارد . بعد ادامه داده : عضو كميته علمي انجمن ام اس ايران گفت : راه درمان بيماري آ. ام. اس در دنيا هنوز مشخص نيست و مبتلايان به آن پس از 5 سال از ابتلا به اين عارضه مي‌ميرند.

کسی نیست از ایشان بپرسد منظورشان بیماری ام.اس است یا "ای.ال.اس" ، چون حقیر تاکنون نام بیماریی بنام "آ .ام.اس "را نشنیده بودم . تازه بیماری ام.اس کشنده نیست و هستند کسانیکه بالای بیش از ده بیست سال با این بیماری دست به گریبانند و زنده اند و قبراق . اگر یک سوتیست ، تندی این خبر را از سایتشان بردارند و اگر گیریم هم که درست باشد! که نیست ، اینکه اعلام کنند فلان بیماری ظرف چند ماه و یا در همین چند سال آینده نزدیک آنان را خواهد کشت عین ندانم کاری , و بی مسئولیتی و نادانی آن خبرگزاریست . حالا اگر فارس حرفی رو زده و با این احتساب که خبره اینکار نیست .سلامت نیوز چرا چنین کاری را کرده ، الله اعلم

کشتید بچه مردم را که ! البته اینبار با نام سلامت نیوز و خبرگزاری فارس

دوستان در صورت اعتراض به این نوع خبررسانی لینک دهند . هم ثواب دارد و هم صواب است به جان خودم

پی نوشت : ما که هرچقدر در گوگل و ویکی پدیا جستجو کردیم همچی بیماری را نیافتیم

پ.پ نوشت : چاکر همه دوستانی هستم که یاریمان کردند

از جمله : یک پزشک - دالغا - سیب پزشکی - مرا آفرید آنکه دوستم داشت - من نوشته ها - یوخا - همدم روح - من و ام.اس
البت که گاهی سکوت دوستان هم کاریست !

----------------------

پی نوشت بعد از ظهرپنجشنبه ای : خبرگزاری فارس آقایی فرمود و تغییراتی اساسی در اصل و تیتر خبر مربوطه داد !! و بیماری ام.اس را به بیماری ای.ال.اس تغییر داد . ولی باز هم بر اعتراض خودم پایبندم . چرا ؟ چونکه این رسمش نیست مثلن دکتری در یک رسانه عمومی اعلام کند که فلان بیمار کی میمیرد . این عین نامردیست و نه از نظر شرع و عرف که از نظر انسانی کاری قبیح و زننده است . بنظرم پخش کردن چنین اخباری امید به زندگی حتا بقول شما محدودشان را از این بیماران میگیرد و خوبیت ندارد برادران . دارد ؟ لطفن و به احترام این جماعت بیمار و خانواده شان و با قبول زحمت اون خبر کذا را از سایتتان حذف کنید . آسمان که بر زمین نمی آید ! حالا هی بگویید ازمان انتقاد کنید و پیشنهاد دهید .

" آینالو " قسمتی از بهشت ارسباران

2011-01-02T18:00:00.036+03:30

ببینید تصاویری از منطقه ارسباران را . من یک عکس زیبایش را برایتان به نمایش میگذارم . اگر دوست داشتید بروید و مطالب دل نوشته های چند دانشجو در مورد ارسباران را در وبلاگشان دید بزنید . عکسهای جالب و دیدنی دیگری هم در این وبلاگ و حتا در اینترنت هست که لینکش کنیم

دیدی برادر ! انسانها جایی برای ما قائل نیستند ، آخ برادرم . بازم گریه کنیم

دندان پزشک

2010-12-31T12:50:00.004+03:30

رفیقمان است و دندانپزشک . عمری در یک کلاس و زیر یک سقف درس خوانده ایم حتا آموزش خدمت ! سربازی را در قوشچی ارومیه ( 82-84 ) با هم از سر گذراندیم .

سر محله بهم میرسیم . میگویم دکتر جان همه دندانهایم ریخته به هم ! علاجی دارد ؟

میگوید بالای دو سه میلیون را در نظر بگیر !

قربان ماشینش شوم . از اون مدل بالایی هایی که اسمش را هم یاد نگرفتیم ، بود .

کسی میداند ، بلاگر ایندیکس دات کام از کجا پیدا شده است ؟

2010-12-31T10:45:00.005+03:30

صبح جمعه ای به ام.اس لینک مراجعه میکنم . آمار بازدید کنندگانش وحشتناک بالا رفته ! یک لحظه فکر میکنم کل دنیا به بیماری ام.اس مبتلا شده اند . سریعن میروم به آمارگیرش و متوجه میشوم 223نفر بصورت آنلاین دارند ام.اس لینک را میخوانند . گشتی در آمار گیر میزنم و متوجه میشوم سایتی بنام بلاگر ایندیکس دات کام ، فید ام.اس لینک را لینک داده است ( یا لینک کرده است ) . کسی میداند این سایت با اینهمه یوزر آنلاین اش از کجا پیدا شده ؟

عالمان در بحر علوم کامپیوتر و اینترانت راهنمایی ام کنند لطفن

کسادی بازار

2010-12-29T19:50:00.002+03:30

در بلاگفا پیج رنگینک وبلاگمان از عدد 10 چهار را نشان میداد . خوشحال بودیم . مراجعه کننده بسیاری داشتیم . سایتهای بازاری و آزاری زیادی باهامان تماس میگرفتند که لینکشان دهیم . ما هم اِفِه میفرمودیم . از بلاگفا که تغییر مکان دادیم و به بلاگر آمدیم بازارمان کسادتر شد . با اینکه اکثر دوستان لینکمان کردند ولی افتاده بودیم به سراشیبی سقوط !

تازه داشتیم منقل کبابمان را روبراه میکردیم که فلفل ! شدیم . برای گریز از تلخی فلفل وبلاگی تازه بنا نهادیم . آقا چشمتان روز بد نبیند . اکثر مشتریمان پرید
مانده ایم از آقا محمد خان قاجار بنویسیم یا گوگوش و یا داریوش یا از اوباما و یا از نتانیهو . از محمود کلاری یا مرحوم علی حاتمی که حقیر در فیلم مادرش کائوچو گیر نورپردازش بودم .

آلات موسیقی 6 هزارساله در سرزمین ساز

2010-12-28T04:50:00.003+03:30

یوخا را دوس دارم ، نوشته است :

دو سال پس از کشف تمدن 7 هزارساله در خداآفرین بار دیگر کاوش در سواحل ارس نشانه های دیگری از تمدن عظیم در شمال قره داغ را آشکار کرد. در روستای طوعلی لاك يك لاك پشت به همراه يك قطعه مضراب پيدا شده است. « لاک لاک پشت که پس از خارج کردن موجود زنده و کشیده شدن پوست بر روی آن به نوعی آلت موسیقی تبدیل شده و دارای مضراب استخوانی نیز بوده است» .
.
.
.

حالا این آقایون کی باشند را نمیدانم !

نزدیک به پنجاه تصویر خوردنی !

2010-12-27T09:41:00.000+03:30

بر روی هرکدام از تصاویر تقه بفرمایید اجرش را بیشتر خواهید برد ! این یک ایمیل وارده س

کل دنیا بر سرم میچرخد

2010-12-26T03:58:00.001+03:30

حامد : میدانی چه شده است ؟
من : نه ، چی شده ؟
حامد : همسرم بعد از چند روز گذشته از زایمان اولین بچه مان ، هم سکنه مغزی کرده و هم سکته قلبی
دختر تازه مولود را گذاشته ایم خانه ، و دنبال دکتری میگردیم که کمک حالمان باشد .

کل دنیا بر سرم میچرخد

یخ زندگی کی آب میشه ؟

2010-12-25T09:07:00.000+03:30

زندگی داستان یخ فروشیست که از او پرسیدند فروختی؟
گفت: نخریدند تمام شد !

ما چقدر خوشبخت شده ایم و خودمان خبر نداریم

2010-12-23T08:22:00.001+03:30

اخطاریه ای آمده است که تندی بیا مجمع امور صنفی و پروانه ات را تمدید کن . این یعنی تسویه حساب با شهرداری و اداره دارایی و مالیاتی و همچنین اداره بیمه و حتا تسویه حساب با سرسپور محله !

خدا تومان باید پرداخت کنم تا از زیر بار چنین مقالی در بیایم . قبول میکنم . خواهم کرد.

اما خرید نان لواش به قیمت 65 تومان را کجا برم ؟ اینکه طلافروش ها سه و نیم درصد اضافه بر سازمانشان بر مشتری را به مشتری تحمیل کنند را کجا برم ؟ اینکه بنزین لای ماشینم را نمیتوانم جابجا کنم به کی بگم ؟ ادامه نمیدهم . یعنی حال و حوصله ادامه این مطلب رو ندارم .

اما اعتراف میکنم : عجب طرح نازنینیست این هدفمند کردن یارانه ها

در نانوایی محله مان ، هر روز برای خرید پنج عدد نان ساعتی منتظر میبودم . مرد روستایی هم هر روز قبل از من به نوبت پنجاه تا نان مینشست . روزی ازش پرسیدم شما هر روز پنجاه نان میخورید ؟ گفت : ما خودمان با آغل و گاومان بعله !

بهتر . حالا نمیشود برای گاو و گوساله نان شصت و پنج تومانی داد . آنقدر نانوایی ها خلوت است . ما چقدر خوشبخت شده ایم و خودمان خبر نداریم

ها که آدم گاهی هم قاط میزند

2010-12-21T07:34:00.004+03:30

خیار را نمک نزده در دست چپمان نیگر میداریم و سیگار را دست راستمان
به خیار پُک میزنیم و به سیگار گاز!
ها که آدم گاهی هم قاط میزند

مادر به خطا کیست ؟ وامانده ایم

2010-12-21T04:19:00.007+03:30

مطلب این پست هم بنا به صلاحدید منزلبانو حذف شد .
آخدا چرا ما نمیتوانیم پست جدید دَر وَ کنیم .

ما اکثرن تخم مرغ میخوریم

2010-12-17T21:47:00.001+03:30

شما چطور ؟ اول تخمش را میخورید بعد مرغش را ؟ یا همش را یکجا تناول میکنید ؟

بالاخره یه کویت ، دو کویت ، یا بیسکویت

2010-12-17T15:06:00.005+03:30

ما خودمان آویزان ماندیم . آویزون نباشین انشالله !

درد دلیست ها ! میخوانید و میگذرید

2010-12-16T07:41:00.012+03:30

دکتر نیکانفر و مای مظلوم

روز پنجشنبه والبته شبش منزلبانو بهمراه ننه جانمان و اخوی راهی تبریز و مطب ایشان شدند . ویزیتورشان بعد از چند ساعت معطلی برای معاینه وقت دادند برای دو و نیم بعد از ظهر روز سه شنبه ! نصف شب برگشتند طفلکی ها
روز سه شنبه ساعت دوازده و نیم ظهر باز هم راهی تبریز شدند . باز هم نصف شب برگشتند . علت را که جویا شدیم فهمیدیم بیچاره منزلبانو و ننه جان و برادرم از ساعت دو و نیم ظهر تا دو ونیم نصف شب در اتاق انتظار ایشان پَلاس بوده اند

کسی اگر پاسخگوست بفرماید . درد دلیست ها ! میخوانید و میگذرید

خجالت کشیدن هم شرافت میخواهد

2010-12-15T05:41:00.005+03:30

نمیدانم با چه مجوزی خودتان را انجمن تخصصی ام.اس معرفی کردین ؟ خجالت آور است و به جامعه ام.اس هم توهین زا .عده ای هم صرفن به نام سایت شما عضو شدند . قبول حق باشد . چه مطلب تازه ای ارائه کرده این ؟ الا دزدیهای خانم نازنین از ام.اس لینک بنام خودش . شرافت هم کاریست .

رقابت عالیست اما دزدی نوعی کم کاریست و خلاف . شما تالار گفتمانتان را چرا با نام " انجمن !! تخصصی ام.اس " قالب بیماران ام.اس میکنید.
من به این امر اعتراض دارم و پیگیرش خواهم بود

خبردارم کنید لطفن

2010-12-14T15:31:00.002+03:30

من از فیس بوکم خبر ندارم ! یعنی دسترسی ندارم بهش . سیل ایمیلهایم از فیس بوک خفه کننده است . نُک ِ پیکان اش هم فحاشی است . اگر کسی میداند قضیه از چه قرار است لطفن خبردارم کند . من در فیس بوک مطلبی نگذاشته ام که اینقدر فحش بشنوم . فک کنم یوزر - پسوردم به چیز رفته ! عجبا

بعد نوشت : با عزیزی تماس تلفنی گرفتم فرمودند مقصود ایمیل ها شما نیستید . اصل قضیه صاحاب ارسال کننده اون تصویر است . عجبا که همه ایمیل ها به آدرسمان ارسال میشود . ما که عکس چیزی و یا کسی را نگذاشته بودیم

مردی از تبار" امید" رخت بر بست

2010-12-11T18:22:00.013+03:30

ضمن عرض تسلیت به خانواده محترمشان بخصوص خانم زحمتکش و دلسوخته و مهربانشان ، فرح شریعت که فداکاری شان ستودنیست .
امید ، امیدی بود . مردی که هرگز قافیه را نباخت .
وقت کردید سری به این وبسایت بزنید. میدانستید ای- ال- اس - هم دردیست ؟

روی تصویر کلیک کنید تا امید را برای آخرین باربهتر ببینید . امیدی بود ها ! روحش شاد

بیائید نقاشی ببینیم

2010-12-10T19:38:00.001+03:30

میدانیم که دلگرفته این !
شب است و جمعه
بی خیالش
بیائید نقاشی ببینیم
همش هم تقصیر این خانمه
توضیحن اینکه : بر روی هرکدام از تصاویر تقه بفرمائیید در سایز بزرگتر میتوانید ببینید

گوزید و رفت

2010-12-10T08:13:00.004+03:30

ما بچه بودیم
گوزید و ما کف زدیم
خوشحالی کردیم
هنوز دنبال گوزش ایم
در هوا و آسمان
کسی میداند گوز کجا میرود؟
مثل آن شعله شمع ، بعد از یک فووت .
حتا پشت باممان را گشتیم
نگاهمان به آسمان ِ وامانده است هنوز
شاید رعدی
برقی
آن گوز را
بتواند بر ما
سیطره بخشد باز

یاد ایام قدیم

2010-12-05T14:30:00.003+03:30

در محل کارم نشسته ام که همشهری و دوست عزیزی وارد میشود . بعد از سلام و احوالپرسی دست به جیبش میکند و عکسی را بیرون آورده و نشانم میدهد " خاطره های ایام قدیم جلوی چشمم رژه میروند . میگوید این عکس را میذاری در وبلاگت ؟ با کمال میل قبول میکنم و او شروع میکند اسامی بچه ها را بنویسد ( عجب حافظه ای دارد این آقای نیک منش ) . در بین تصاویر مشاهده میکنم همین بچه ها الان میانسال اند و گاهی بعضی دکتر و مهندس و تاجر شده اند . یاد ایام قدیم بخیر باد .

پانزدهم اسفند 1348 روز درختکاری - توسط گروه پیش آهنگی دبستان مازیار و سایر مدارس اهر

بر روی تصویر تقه بزنید تا آنرا در سایز بزرگ مشاهده کنید

ایستاده از راست : حاجی طاهری - هوشنگ حمزه زاده - محمد غلام الذاکرین - عبدالحس ادیب - علیرضا پزشکی - مرحوم میراشرف سیدی - مهدی پزشکی - رستم زاده - جعفرنورمحمدی - ناشناس - نصیریان - حسین اشرفی (مربی) - سلیمانی - مشهدی حسین جلالی (کارگرشهرداری) - حسین پور

نشسته از راست : بهمن بیابان نورد - حسین نیک منش - میرحیدر سیدی - ناشناس - سمائی

نیم خیز : ابوالقاسم عطایی - مرحوم فیروز جوانبخت - یداله بایبوردی - میرجبار سیدزاده - نادر گلچین

با سپاس از آقای حسین نیک منش که این تصویر را در اختیارم گذاشت .

مجوز داشتن یک دستگاه رادیو

2010-12-02T16:59:00.000+03:30

بر روی تصویر کلیک کنید تا در سایز بزرگتر ببینید . این یک ایمیل وارده س .

نامردی و نامرادی

2010-12-01T22:53:00.001+03:30

والا کلام !

عین نامردیست که فکر کنیم همه مثل ما فکر کنن .

picasion.com

2010-11-29T21:36:00.000+03:30

انیمیشن زیرین را در اینجا آپلود کردم . بنظرم جالب آمد تا برای شما هم معرفی کنم . برید عکساتونو با امکانات ویژه این سایت آپلود کنید و حالشو ببرید ! لازم به توضیح است که همه عکسها رو خودم گرفتم ها . گفته باشم !

اعتراض به فیلترینگ نامناسب و نامتناسب

2010-11-28T20:24:00.004+03:30

ازشب و نیم ساعت رفته از نیمه شب متوجه شدیم " وبلاگ یک اهری و اتفاقات ساده " با همه گویایی اتفاقات ساده اش " فیلتر شده است . به این حد که نمیدانستیم اعتراض کوچولوی ما بر رفع فیلتر وبلاگ " زن متولد ماکو " موجب فیلتر شدن وبلاگمان را منتهی شود . یعنی اینقدر برنمیتابند ! طی ایمیلی ضمن اعتراض ، خواستار رفع فیلتر وبلاگمان شدیم . اما گویا برادران مخابراتچی هنوز در شور و مشورت هستند . تصمیم گرفتیم با اینهمه بی اهمیتی اداره فیلترینگ مخابرات !(عجب اداره ای میتواند باشد ها با چای و قهوه وهمه بیست و چهار ساعت بیداری که حتا کارمندانش تا ساعت نیم رفته از نصف شب بیدارند با بیسکویت ) و شب کارکن ! ( البت که شب کار کن معنای هزار چهره دارد ) با حذف وبلاگیکه نه پورنو پخش کن و نه نظام پرمحبت خالی از اشکال را مواجه با اشکال کن است فیلتر میشود . میشود فهمید که پلنگ نمیگوزد اما مرغ میتواند تخم بگذارد به راحتی . تندی برای این کار ، وبلاگی دیگر ساختیم ساعت شیش صبح !

آدرس جدیدم اینجاس :

http://sadegahari.blogspot.com/

قرار نبود که ما جبهه ها را فتح کنیم و شما ما را نادیده بگیرید . مگر انتظار، این باشد که اعلام کنید وقت اون بچه ها گذشته !
اگر فیلترینگ با ما چنین نامناسب و نامتناسب بخواهد بازی کند همیشه توپ در زمین شان باقی خواهد ماند !

کشک بادنجون

2010-11-24T21:27:00.000+03:30

طفلکی منزل بانو ! غذایی را درست کرد که من دوس داشتم و دارم . اما کو اشتها ؟ بگردمش الهی

پ.ن : آقای مخابراتچی ؟! کم انصافی که نه ! ناانصافیست که وبلاگ زن متولد ماکو را فیلتر کنید

مارماهی

2010-11-23T20:02:00.001+03:30

اگر ناراحتی عصبی و یا روانی و ... دارید نروید ادامه مطلب . باشه ؟

این ویدیو کلیپ را میخواستیم در فیس بوک به اشتراک بذاریم که نشد . یعنی بنوعی فلفل شیکنمان قد نداد. لینکش را اینجا میگذاریم در حالیکه سایت آشنا ( یعنی منیع چندم این ویدیو کلیپ نوشته : کپی برداری از مطالب سایت ما فقط با اجازه کتبی مجاز است

خب برادر آشنا ! شما که خودتان از جای دیگری برداشتین دادا ! این به آن در .

عجبا که همه مان تُخسیم . تازه شم ما که لینک به سایتتان میدهیم تا اعتبارتان پربار شود . میتوانستیم تندی این ویدیو کلیپ را با نام خودمان انتشار دهیم با یک جستجوی ساده در اینترنت

در جای جای زندگی میشود " نوع " را از " نو " تشخیص داد . ( فرهنگ نامه )

2010-11-22T22:18:00.000+03:30

میتوانید اینجا بروید یا بر روی این تصویر تفکر کنید به نوعی دیگر .

سگ یا پدر سگ !

2010-11-22T00:37:00.001+03:30

یک حیف بر آن سگ و صد حیف بر این آدم

امروز : در یکی از مسیر هر روزه ای که از محل کارم در غروب و یا بعد از غروب میپیمایم صدای عوعوی سگی را میشنوم که حالا بخاطر بی غذایی و یا ناراحتی یی که دارد صدایش در آمده است . با خودم فکر میکنم این صدا نمیتواند برای حفاظت از خانه و یا حتا صاحبخانه بوده باشد .
میرسم سر صدا ! میبینم سگی از همه جا رانده و درمانده پناه به ساختمان نیمه سازی آورده . موهایش ریخته و قدرت دفاع ندارد . چلاق است و ناتوان . اهل محل که بهش تکه نانی خشک نداده اند که هیچ بچه هاشان با سنگ سگ را میخواهند بدر از آن خانه کنند . بچه ای سنگ میندازد بهش . اگر خورد هیبیب هورایی میکشند و والدشان برایش دست میزند . اگر هم سنگ به سگ نخورده باشد نوبت دیگری میرسد که سنگ بسویش پرتاب کند تا موجب خوشحالی خاطرشان باشد . صدای ناله سگ دلمشغولیشان شده بود .

ادامه هم ندارد !
پسرک ِ همسایه میخندد
من دارم دیوانه میشوم

پ.ن : همیشه جایی از دهانِ فضول باز میماند.

مراسم شمع پوفَندون !

2010-11-17T13:08:00.000+03:30

دارد بزرگ میشود لاکردار . مودب و موقر نشان میدهد . هی من و مامانش سعی میکنیم بیشتر از این به درازا نکشد ولی همینطوری دارد قد برافراشته میشود . میگویم پسرجان ! حیثیت ما را هم در نظر بگیر . تازه دیپلمه ! عزیزم ، اینهمه قد افرازی برای چیست ؟ میگوید : میروم باشگاه بدنسازی . میگویم : بروی بدنسازی که باید خرج مضاعفی را تحمل کنیم و در و پنجره مان را گشاد کنیم . میخندد و اضافه میکند : هرچه شما و مامان بگین . مردی شده پدر نابه خطا !

لینک

بیخود میکند کسی از خودش بپرسد ، این مملکته که داریم ؟ (1)

2010-11-15T15:48:00.000+03:30

رفته ام مطب دکتر فلانی ِ فلان فلان نشده ! بیست دقیقه توی نوبت نشسته و سپس داخل اتاق دکتر شده ام که در دفترچه بیمه مان تنها و فقط یک کلام و لُب کلام بنویسد . " Avonex " همین ! مینویسد و خجالت کشیده و نکشیده اضافه میکند، دو هزاروپانصد تومان را به خانم منشی بدهید لطفن ! (آیکون آواز خر در چمن) . پرداخت میکنم و وقتی پله های مطب را سرازیر میشوم از خودم میپرسم واقعن این مملکته که داریم ؟

راستی ! از مدینه فاضله خاتون چه خبر ؟

تصاویری از باکو - قسمت آخر

2010-11-14T01:02:00.000+03:30

برای دیدن تصاویر در اندازه بزرگتر رویش تقه بزنید

شبهای باکو

مسافرین محترم

قیز قالاسی

خیابان شهدا

کاکتوسهای زیبا

مسجد لزگی داخل شهر

قسمت اول - قسمت دوم

پیغام و پَسغام فیس بوکی !

2010-11-13T04:53:00.000+03:30

Hamid Khal... posted on your Wall.
‎Hamid wrote:‎
‎"salam kasebi. chandi pesar? bacheha chetoran . ?hamatoon khoobin . salam beresoon. rasti mahmood chetore . omidvaram ke khoob shode bashe . salam beresoon."‎

باشد حمید جان ! سلام میرسونم . بچه ها خوبن ممنونم . محمود جانمان دارد سالگرد فوتش میرسد . فیس بوک ایراد دارد یا رفاقتها ؟

نیکداد گلت را ببوس

راستی ! خاله نسترن را هم سلام برسان
.
ناخاسته داغ دلم را تازه کردی رفیق

خندون درد !

2010-11-10T22:27:00.000+03:30

بعضی ها به خاطر اینکه دندان های زیبای شان دیده شوند الکی می خندند . عده ای هم به خاطر اینکه دندان های مفتضح شان دیده نشوند حتا اگر بخواهند هم ، نمی خندند .

بخوانید باکو ، کوبا جای دیگریست (2)

2010-11-09T20:51:00.000+03:30

قسمت اول این مبحث

حال ِ این عکسها به اینست که منتظر سومین و آخرین قسمت اش باشین که شاید فَشَن هم از آب در بیان بدون توضیح !

در مسافرتی دیگر شاید به استانبول ، روز به نگارتان شدیم با عکسها !
پ . ن : برای دیدن تصاویر در سایز بزرگ رویشان تقه بزنید . توضیح و توصیف عکسها مال خودتون

بخوانید باکو ، کوبا جای دیگریست (1)

2010-11-07T19:14:00.000+03:30

باکی شَهَری

ایچَری شَه َهَر

خیتاپ پیشیریب ساتانلار

ما که اصلن اهل مسافرت نبوده و نیستیم ، حالا کوبا نباشد باکو باشد . وآللآه این تصاویر را دریافت کرده ایم .

تصاویر ادامه دار است

میخواهیم بگریزم از این دیار

2010-11-03T02:04:00.000+03:30

تَه ِ جیب کُتمان را از مکان"گل جایی اش" میگردیم به دنبال قرص آسپرینی که بالا بندازیمش تا خونمان را رقیق کند که بگریزیم از اینهمه مشقت ، و رهایی مان بخشد .

پ.ن : سعی خواهیم کرد کامنتها را در سر هر فرصتی که بدست آوردیم پخش! کنیم

قانون ازدواج ، ایران ، زندگی ، زن و مرد ایرانی ، همسران خارجکی ! عقد و طلاق ، مهریه

2010-10-30T20:39:00.000+03:30

خودم کم گرفتاری دارم که دوستی تازه مزدوج شده بیاید و درد دل کند که خانم ِ خانه شان وقتی مقداری درگیری و به نوعی اختلاف سلیقه پیدا میکنیم تندی عَلَم شنگه راه می اندازد که مهریه ام را بده برم خانه پدری ام .

حالا

دوستی در ایتالیا دارم که مقداری هم مذهبی مزاج است و با دختری از آلمان ازدواج کرده برایم تعریف میکرد : برای عقد به کلیسایی در رُم رفتم . کشیشی برایمان (بقولی) خطبه عقد جاری میکرد . اعلام کردم که من مسلمانم و در فرهنگ ما ، مقداری مهریه و ... که اخیرن مچ دست ِ مرد و شریک زندگی کردن اموال آقاهه برای بانو منزل از ضمانت های ادامه زندگی است از رسوماتمان شده است . در حال سوال از کشیش بودم که بانو منزل گفت : ما همچی رسمی نداریم . و اضافه کرد : من بخاطر زندگی کردن با شما تصمیم به ازدواج گرفتم . اگر کسی نباشید که نتوانم با شما زیر یک سقف بمانم . " کَبینیم حلال ، جانیم آزاد " یعنی اش را خودتان پیدا کنید !

ما را بگو کُپ فرمودیم .

دکترمان هم گفت : آسپیرین بخور ! برای فمنیست ها خوب است
عرض کردیم : دی
فرمودند : تا دی ماه چند ماهی مانده است . همانکه گفتم : آسپرین یادت نرود

کلیدر - آبتنی مارال - محمود دولت آبادی

2010-10-25T04:28:00.000+03:30

وای باز هم مارال

ما را میگویی که چنان دستپاچه بعد از حدود ربع قرنی که کلیدر خوان بودیم و عمری را در کوچه باغهایش گذراندیم پاره ای از ایشان را وقتی از نتستان یافتیم بی قراری کرده و یافته مان را حتا با ایرادات چاپی و گاهن با مشکلات و نواقص فایل صوتی اش مجال به ترمیم نکرده منتشر کردیم .
.
عجب شب نازنینی بود امشب !
.

برویم به ادامه مطلب . ها ؟

شب شکسته و سپیده بر دمیدن بود. نسیم پاک صبح و سبک‌پای صبح به تاو برخاسته و بوی خاک و کاه و پهن را برمی‌آشوبید. مارال کنار یال قره ایستاده بود و روی به پیرخالو داشت. پیرخالو کنار لنگة در کاروانسرا ایستاده بود و کلاهش را برای مارال باد می‌داد. مارال پای در رکاب کرد و برای میهمان‌دار خود دستی برافراشت. قره به بی‌تابی بر سنگ‌فرش خیابان بیهق سُم می‌کوبید. مارال لگام کشید و اسب را به آرامش واداشت. آرام. آرام.

خیابان خالی بیهق، این شاخیابان سبزوار، در گرگ‌ومیش پگاهی به رخوت، تن یله داده بود. به یک چشم‌گردان از دروازة باختر، دروازه عراق، تا دروازة خاور، دروازه نیشابورش را می‌شد برانداز کرد، بر گلدستة امام‌زاده یحیا، مؤذن بانگ رها کرده بود. بانگی ناخوشاهنگ. با این‌همه در روز می‌گشود. در مسجد جامع چارطاق باز بود و در عبوری گریزان هم می‌شد صحن گسترده‌اش را به یک نظر دید. سایه‌هایی این‌سوی و آن‌سوی پراکنده بودند. در نماز و در وضو. از گلدستة مسجد جامع نیز بانگ اذان بلند بود. چپ خیابان ، آن‌سو ترک، نظمیه بود. مارال به درش هم نظر نکرد. حسرت بیهوده! گو گم شود این دریغ. گذشت.

حال در پامنار بود. کنار مسجد پامنار. از منارة پامنار هم بانگ اذان بلند بود. بانگ در بانگ. نه همین، که از دورترین جای‌های شهر، از هر کوی و برزن بانگ اذان برمی‌آمد. اذان. اذان. شهر در زیر چتری از ولولة اذانیان در خواب بود. کنار در مسجد پامنار، چیزی مانده به کوی نقابشک، سبزی‌فروش، تخته‌های رودری دکان را برمی‌داشت. چسبیده به سبزی‌فروش، تنور دکان نانوایی گدازان بود. مارال اسب به پیاده‌رو راند و کنار دکان ایستاد. سکه‌ای از جیب جلیقه به‌در آورد و نانی ستاند. نان را در خورجین جای داد و به راه خود رفت.

زیر آسمانی که دمادم تهی و تهی‌تر از ستاره می‌شد، مارال استوار بر اسب نشسته و لگام را می‌کشید. صدای سم بر سنگ‌فرش صبح خالی خیابان، بازتابی انگیزاننده داشت. قره‌آت را همین به بی‌تابی می‌کشانید. گردن می‌تاباند، سر بالا می‌انداخت و مست ازجو صبح، سُم‌دست‌ها را فزون از اندازه فراز می‌آورد و بر سنگ‌فرش می‌کوفت. بی‌تاب بود. گردن غُراب نگاه‌داشته بود و در هر حرکتی یال می‌تکاند ، و با هر گام سینة فراخش گشاده و بسته می‌شد. ناآرام تاختن . اما مارال، همسان همة ایلیانی که به خرید و فروش، یا به درمان و گشت‌وگذار پای به شهر می‌گذاشتند ملاحظة مردم را داشت. این خوی مردم بیابان شده بود. پاس داشتن مردم شهر آرایه‌ای بود بر چهره و رفتار بیابان‌گردهای ما. پدران از تبار خویش آموخته بودند تا به فرزندان خود چنین بگویند:« ما محتاج اهالی هستیم. از آن‌ها برای خودمان دشمن نتراشیم.» این پند آویزة گوش هر ایلی بود که شهر را باید از دشت‌های دست گسترده و تا به افق دامن کشیده، تمیز داد. در پس این پند بیمی دیرینه نهفته بود. چرا که شهر همواره در جان ایلیاتی با حاکم و نظمیه و عدلیه و همة قدرت معنا می‌شده است. در شهر می‌باید دست به عصا راه رفت. آرام و سر‌براه. شهر، خانة تاجر و دوستاق‌بان است. گنجینه‌ای با هزار چشم پنهان. در هر پناه و پسه‌اش چشم و گوشی کمین دارد. در شهر نمی‌باید به کاریت کاری باشد. تو هرچه باشی بیگانه‌ای. از این گذشته؛ جایی، چیزی، وضعی را نمی‌شناسی. نمی‌شناسی. این خود از همه بدتر. کوری و راه به جایی نمی‌بری. بجایش، دیگران همة سوراخ سمبه‌هایش را می‌شناسند. سرت را بچرخانی تا زیر گوش‌هایت کلاه گذاشته‌اند. پس آرام به شهر رو، آرام و بی‌های‌وهوی کارت را انجام بده، و به همان‌گونه بازگرد. آرام و خاموش. از دروازه که به در آمدی لگام رها کن، همة بیابان و کوه و کویر از آن توست. بتازان.

نوان‌خانه. این آخرین خانة شهر بود. جای گدایان و بیکارگان علیل. کوران و کران و درماندگان؛ بدانی ندانی، جذامیان. کنار دروازة نیشابور. دروازه‌ای روی در راه نیشابور. دروازه‌ای نیمه ویرانه، با دری به هم درشکسته، نشسته در بارویی پیر. بارویی کهن. یادگار سال‌های دیرین. سال‌های هجوم‌های آشکار. سال‌های پرصدای چکاچاک. روزگاران کمند و نیزه و شمشیر. روزگارفلاخن و خرگاه و شیهة اسبان. فصل‌های غریو وحشیانه و هجوم. هجوم چشم دریدگان بی‌پروا. گزند دیدة باران و باد و سرناخن مردمان. مردمان را بارو به چه کار؟ باروبانان بی‌گنجینه! در کار فرو ریختن بود . این باروی پیر. شانه‌هایش ساییده شده و سینه‌اش چاک برداشته بود. اسکلتی خشکیده. در پاهایش مردم گربه‌روهایی کُلیده بودند. سوراخ‌هایی به بیرون شهر. روزن‌هایی به آمد و شد آزاد. فرا رفتن از بند خشک دروازه‌های رسمی.

دروازه‌بان پیر، خواب‌آشفته و بیزار، با دشنامی زیر دندان، در بر سوار گشود:

- شما کردها! شما کردها! امان، امان. روز و شب نمی‌شناسید!

مارال ، پشت دروازه بود. کنار مزار پرت‌افتادة حاج ملاهادی. پیر خدا. همال باروی ریزان. مارال جوان از گورستان گذشت. کوچ‌باغ. عطر برگ‌های تاک و به. چارواداران از دیه‌های دور و نزدیک رو به شهر می‌آمدند. نیمه شب بار کرده بودند. چی بار کرده بودند؟ بار و سوار و چارپایان در غبار سم‌ها پوشیده بودند. مارال، هم‌چنان لگام قره‌آت نگاه داشته بود. گردن زیبای اسب در مهار لگام کمانه برداشته و دست‌هایش پیشتر از پوزة پیش می‌رفت. از میان بیلة چارپایان که به دررفت، مارال لگام رها کرد و قاچ زین در چنگ گرفت. رمش نرم تازیانه بر هوای کپل. قره به رقص آمد. پرواز هموار اسب. مارال بر باد نشسته بود. سبک. تهی از وزن. فراتاخت بی‌پروا. این نه از شتاب مارال برای رسیدن، که از گسیختن و رهایی نیروهای مهارشدة زیر پوست قره بود. اسب در خود نمی‌گنجید. خوب خورده و خوب خفتیده. خوب غلتیده و خوب لمیده. پس، رفتنش رها شدن تیری است از چلة کمان، و شتابش غریوی است که از سینة عاشقی به‌در جهیده باشد. اما مارال را دل عاشقانه تاختن نبود. چه اندوه کهنه‌ای دل و جانش را به خمودی می‌خواند. هرچه او گریزان‌تر، اندوه سمج‌تر. دهنه را کشید. قره پای آرام کرد و خط غبار دنبال‌سر آرام‌آرام فرو نشست و تن مارال از تکان و جنبش بازماند. تسمة لگام بر قاچ زین پیچاند، بال سربند خود را که در باد کشانده شده بود، از روی پشت به روی سینه کشید و دست به خورجین برد تا لقمه نانی بردارد و در دهان بگیرد.

پیش نگاه مارال سینة باز و فراخ‌دست دشت بود و آفتاب پهناور. جا به کجا کف‌دستی سبزه‌زار، و گله به گله سنگ‌اندازی دیم‌کاری. تپه‌ماهور، جابجا با تنگ‌دستی رخ کبود خود را به رویش علف‌های نرم و نازک رنگ زده بودند و عطر خاک بیابان پراکنده بود. مارال قره‌آت را به قبلة راه کشاند و برکناره به رفتن ادامه داد. این‌جا آزادتر بود. در دو سوی راه، در میدانه‌های نزدیک و دور، دیه‌هایی، قلعه‌هایی پراکنده بودند، اما هیچ‌کدامشان سوزن‌ده نبودند. تا به سوزن‌ده برسی باید راه کهنه را ببُری، نرسیده به قلعه‌چمن از رباط به سوی سلطاناباد کج کنی و در این میانه کوهپایة باغجر را دور بزنی. راه دیگر این‌که از قلعه‌چمن بگذری، به راه شوراب بروی، قلعة ترک‌نشین را رد کنی، خود را به راه‌نو، به همت‌آباد برسانی و باز رو به باختر بتازانی. سوزن‌ده، در میانة راه همت‌آباد و سلطاناباد بود. مارال بی‌راهه را برگزیده بود. نه بی‌راهه. کوره‌راه میان‌بر را. از رباط گذشت، استخر را دور زد و درازنای نهر را گرفت و پیش راند. آب از دامنة کوه‌های پایین‌دست باغجر می‌آمد. کاریز روباز. مارال و اسبش برخلاف آب می‌رفتند. در هر قدم یک جو از روز بریده و به دور افتاده می‌شد. خورشید یک مژه بالاتر می‌خزید و گرما یک پر سنگین‌تر می‌شد.

مارال سر به آسمان برداشت. خورشید تا بر یال آسمان سوار شود، چهار نیزه‌ای باقی بود. به نهر آب نظر کرد. آب زلال در نور آفتاب، زیبا بود. درنگ کرد. میل به نوشیدن جرعه‌ای، اما نه. نماند. رکاب زد. تا ده نفره‌ی کاریز نباید راه چندانی باشد. دامن تپه. فرورفتگی زیر شکم تپة کبود. نیستانی کوچک. سبزنایی تیره. مانند به دسته‌‌ای زن، با جامه‌های بلند. نیزار. مارال رسید. دهنة کاریز در انبوه نیزار گم بود. فرود آمد. به دور قره گردید. سینه به سینة حیوان. عرق از بیخ گوش‌‌های اسب به آستین پاک کرد. پس در کنار نیزار تسمه دهنة اسب را زیر سنگی جای داد و خود از باریک‌راهی به درون شاخه‌های نی خزید و در دهنة کاریز، بر گلوگاه آب ایستاد. تن تا کرد و انگشت‌هایش را در آب گذاشت. خنکای آب به پوستش مُخید و تازگی‌اش را- انگار- چشید. آرام آرام انگشت‌ها را تا سینة دست و بعد تا ساق‌ها در آب فرو برد و به جنبش مواج و سبک دست‌های آفتاب‌خوردة خود در آب سفید نگاه کرد. آب که برمی‌قُلید موج کوتاه و ملایمی از آن برمی‌خاست، موج پهلو به دست‌های رهاشده در آب می‌زد، دست‌ها به رقصی ملایم و آرام در می‌آمدند و مارال از یله‌گیشان احساسی رضامندانه داشت.

مارال بر سر سنگی نشست و پاهایش را در آب گذاشت. پاچینش را بالا گرفت و ساق‌هایش، گردة ساق‌ها را در آب خواباند. پاچین را بالاتر کشاند، آب تا سپیدی ران‌ها بالا خزید. زن به پاهای خود نگاه کرد، به آیینة زانوهایش. دو ماهی سپید. دمی به خود باور کرد که قشنگ هستند. موج آرام آب بر رهایی پاهای مست. پاها را در آب به هم مالید و از حس و حالی که در خود بیدار یافت به وجد آمد. باز کف پای راست بر گرده‌گاه پای چپ مالید و پای چپ بر گردة پای راست. حظ از آب او را با خود می‌برد. پنداری با زلالی و پاکی‌اش در معاشقه بود. دلش خواست همة تن خود را به آب بدهد.

خورشید اگر کمی به پهلو می‌غلتید، آفتاب از برکه روی می‌گرداند، سایه‌های انبوه و تیز‌تیز نی بر رویة روشن آب گسترده می‌شدند و دیگر آن حال مطبوعی که آدم، از حس آمیزش آب و آفتاب بر پوست تن خود، بدان دست می‌یافت از میان می‌رفت و جایش را به خنکایی آمیخته به سایه می‌گرفت؛ و در آن آب اگر تو غوطه می‌زدی سرمای ناگواری بر پوستت می نشست که نیاز آفتاب می‌داشتی و برای این‌که تن خود به آفتاب بسپری می‌باید از آن به‌در شوی و تن از درون نیزار بیرون بکشانی و روی ریگ‌های داغ لم بدهی تا از دو سوی- کپل‌‌هایت از خاک داغ بسوزد و پستان‌ها و شانه‌‌ات از آفتاب- و خاک نرم بر تن تو بچسبد و باز، ناگزیر از خورشید و خاک بگریزی و پای بر خاروخس، از لابلای انبوه نیزار خود را در آب بغلتانی.

اما هنوز که خورشید با تو است، هنوز که پاچین خود بر برکه چتر کرده است و نرمه‌هایش با گشاده‌دستی بر آب پاش خورده و عاشقانه در آن آویخته‌اند، و هنوز که موج ملایم آب نور بکر و پاک را بر پشت خود می‌لرزاند و می‌رقصاند و پوست تنت می‌تواند طعم گوارای آب را مزمزه کند، و تو آزادی تا همة تن خود را در آغوش آب یله بدهی، چطور می‌توانی در تأمل غوطه‌زدن یا نزدن سرگردان بمانی؟ طبع آدمی‌زاده مگر با تو نیست؟ آغوش آب و آفتاب تو را می‌طلبد. هماغوشی. نگاه زلال آب همانا در چشمان تو روان است. انگشتان تویند این‌ها که دکمه‌های تن‌پوشت را می‌گشایند. تن برهنه و بکر تو است این‌که خود را از جامه‌ات برون می‌کشد. به‌درشدن ماهتاب از رخت ابرهای بهاره.

مارال سر به هر سوی گرداند. گوش‌ها و پارة مهتاب‌رنگ پیشانی قره از پناه تیزی شاخه‌های نی نمودار بود، و این‌سوی و آن‌سوی جز آبی پهناور آسمان، رنگی نبود. جز نوای گذرا و گه‌گاهی پرنده‌های خاک‌رنگ، صدایی نبود. جز نفس ملایم قره، دم جان‌داری احساس نمی‌شد. آب کاریز از شیب بستر خود فرو می‌خزید و آن سوی دشت، بر کشتزار فرو می‌نشست. پس، دهقانان را هم این‌جا کاری نبود. با این تهی‌وار دشت از نرینه، مارال از نگاه‌های قره شرم می‌داشت. سینه‌ها را زیر بازوهایش قایم کرد و خود را در آب فرو لغزاند. آب، تن مارال را تا بالای سُرین، تا کنر در کام گرفت و فرومکید، و روح آب تا مغز استخوا‌ها چشیده شد. برکه چندان عمیق نبود و مارال بر کف نشست. نوک پستان‌هایش بر رویة خوش خنکای آب، نرم‌نرم فرو شدند و آب خود را بالا کشاند و سینه‌ها را به خود برد. موج آرام و ملایم دو پستان سپید، در آب. ستایش. مارال طعم آب را زیر بغل‌های خود که از عرق داغ خیس شده بودند، احساس کرد. و احساس کرد صافی گردنش گلوبند آب را می‌چشد. آرامش دل‌انگیز نیم‌روزی آب و آفتاب. مارال تن غلتاند و به شانه در آب پیچید. خوشایش هماغوشی. دست بر گردن. درون آب چمبر زد. بازو درهم شد، سینه‌های پر از تمنا را در بازوها فشرد، سر در آب فرو برد و به‌درآورد، موها به دور گوش و گردنش چسبید و زن هوس کرد سر خود را به کنار دهنة کاریز بر سنگی بگذارد و بر آب رها شود، سپارش تن به نوازش آفتاب. چنین کرد و پلک‌ها را از سر کیف برهم گذاشت.

مرد هم چشم‌های سیاه خود فروبست. دیگر توان نگریستن نداشت. رعشه سرتا پایش را گرفته بود و قلبش می‌شورید. پنداری پنجه‌های ملایمی آن را می‌مالاندند. زانوهایش سست شده و نم دهانش خشکیده بود. تشنه‌لب بر لب آب. لحظه‌هایی طولانی بود که مارال را می‌پایید. لحظه‌هایی که انگار ایستاده و مرد را در بستر خود نگاه‌داشته بودند. خود نمی‌دانست چند گاه است که قامت در پناه پشتة نی قایم کرده و چشمانش- چشمان سیاه و عطش‌ناکش- لهیب برمی‌کشیدند و می‌رفتند تا خود را وارهانند، و زن را، زنی که انگار در خواب رخ نموده بود، به تمام جذب خود کنند. نگاه‌ها، نگاه‌های تشنه. چشم‌ها، این چشم‌های تب‌گرفته، پنداری از کاسة سر مرد گسسته‌اند ، جدا شده‌اند و چون اندامی مستقل، چون تصویری زنده از شاخه‌های بلند نی آویخته بودند و می‌کوشیدند تا همة اندام برهنة زن را؛ نه، همة ذرات پیوستة تن او، و همة شیب و شیارها، همة موج‌ها و تنش‌های ملایم و لغزان پیکر در آب آغشتة زن را دریابند. قلب مرد، شاید چون قلب شاهین از پرواز مانده‌ای می‌تپید، شاید نفس‌هایش تندتر و داغ‌تر شده بودند. شاید بناگوشش الو گرفته بود و شاید خون در شقیقه‌هایش می‌تپید و زیر پوست ابروهایش ذرات ناشناخته‌ای به لرزه درآمده بودند و چیزی در ریشه‌های مویرگ‌های چشم‌هایش می‌جنبید و گلویش از نفس‌های تفته مثل خشت شده بود. شاید دست‌هایش بر دو سوی تنش خشک مانده بودند و خط پشتش منجمد شده بود، اما او را هیچ از خود خبر نبود. پنداری از خود به در شده و با تپش نگاهش در منفذهای پوست تن زن جذب می‌شد. آه... این چشم‌های سیاه هرگز خبریشان نبوده بود که – نه امروز و نه هیچ روزی- چنین وجودی را نظاره خواهند کرد! این چشم‌ها، زن‌های بی‌شماری را دیده بودند. زن‌هایی که خیابان‌های شهرهای بزرگ را با پیچ‌وتاب تن خود، با چرخاندن پیراهن‌های رنگین و موج شانه‌ها و پستان‌ها و کپل‌های خود؛ با خم کمر و عطر زلف و شهوت چشم‌هایشان رونق می‌بخشیدند. زن‌هایی که نیمی از هم‌وغم دیگران را به خود جذب می‌کردند، که بر سر لبخند خود مردانی را به جان هم می‌انداختند. دیده و بسیار هم دیده بود. ایام خدمت اجباری. در پایتخت و هم در میان عشایر غرب کشور. جنگ‌های داخلی. حمله به آذربایجان. اما چنین زنی را هرگز ندیده بود. نه زن بود این، که افسانه بود. و این‌که بر آب بود، نه جسم، که پندار بود. خواب بود. گل‌اندام داستان‌های قدیمی بود. ماه‌منیر بود. فرخ‌لقا بود. و... آیا بود؟ می‌شد دستش زد؟ یا ساختة پندار بود؟ در خواب دیده می‌شد یا در بیداری؟ می‌توان آیا دل انگشت خود را بر برهنگی پوستش کشید؟ می‌توان آیا تب تن او را حس کرد؟ نه، نباید؟ حتی نباید در جایی بازش گفت. اگر بر زبان بیاوریش دیگر هرگز به خواب یا به خیالت نخواهد آمد. باید این سرّ در صندوقة سینه‌ات حبس بماند. باید لب خود به مُهر ببندی و آن‌چه را که تنها تو دیده‌ای بر کس باز مگویی تا دچار قهرش نشوی... اما ای مرد، آخر چه می‌کنی؟ در پندار خود غرق شده‌ای! برای پندار همیشه فرصت هست؛ اما برای ربودن، شبیخون زدن، فقط گاهی. گاهی. تکانی بخور! حرکتی! خوابت را بشکن. خودت را به رویش بینداز و در بستر آب غافلگیرش کن. هر که هست، گو باشد. در این برهوت چه کسی یافت می‌شود؟ تا قلعة تو هنوز بیش ازچند فرسنگ راه هست. شترت را از بیراهه هی می‌کنی و از پس پشته‌های شور خپنه می‌روی. تو به طمع اسب آمدی. اینت سوار و اسب. دختر امیری هم اگر باشد تو چشیده‌ایش و گذشته‌ای. آخر تا کی می‌خواهی بغل زنی بخوابی که در عمر جای عمّة تو است؟ آه... تکانی بخور... اول شلیته‌اش را بردار، بعد دهنة اسبش را بکش و پس بندت را بگشای؛ گرچه ای مرد بند تو هنوز به حرام باز نشده است. اما این زن که به آدم حرام نیست. از شیر مادر هم گواراتر. دل خود دریا کن، نهیبی به خود، تکانی به تن. تکانی!

اما مرد را گویی در بند کرده بودند. خشکنایی در شانه‌هایش احساس می‌کرد. گویی خون در رگ‌هایش یخ بسته بود. سنگ شده بود. از خود وامانده. گوشت و پوست و استخوان. فقط ! نه می‌توانست بجنبد و نه قادر که کلامی بر زبان بیاورد. اما نمرده بود که! لرزه‌ای. خش‌خشایی در نیزار شاخه‌ها سر در گوش هم گذاشتند. به هم ساییده شدند، موج برداشتند و از هم واگسیختند و چشمان سیاه، در مالامال نی گم شدند. قره‌آت شیهه‌ای بریده بریده از کام سر داد، مارال پلک از پلک گشود، در آب فرو شد، به‌در آمد، بالاتنه را هم آورد و پشت را چون موجی از رمل خماند و سر به سوی قره گرداند. نگاه نگران قره به نیزار بود، مارال به رد نگاه قره چشم دواند، در شاخه‌های لرزان نی، چشمان مرد، دو لکة سیاه و گدازان، گیر کرده بود. موی بر تن مارال سیخ ایستاد. غریوی از قلبش کنده شد و – نخستین کار- پنجه در رخت‌های خود افکند. بار دیگر، نی‌ها به صدایی خشک برهم بسودند، برآشفتند و چشم‌ها در آن گم شدند. مارال از برکه به‌در جست، خود را در رخت‌هایش پوشاند و هراسان نظر به هر سو پراکند: در پناه حلقة چاه، شتری زیر باری سبک ایستاده بود. مرد از نیزار دور می‌شد و روی به شتر می‌رفت. مارال توانست شانه‌ها و شیار عرق نشستة پشت و خط موهای سیاه پس‌ گردنش را ببیند. قامتش چندان بلند نبود ، تنبان سیاهی به پا داشت و جلیقه‌ای به همان رنگ روی پیراهن سفید و بلندش به تن؛ و مثل بیشتر مردان بیابانی خراسان، تسمه‌ای به کمر و زنجیری حمایل شانه داشت و پاشنه‌های سلمکی شدة گیوه‌هایش ورکشیده بود. مرد، با قدم‌های کشیده از سینة حلقة چاه بالا رفت، روی گردن شترش جست زد و هم‌چنان‌که قلاب پنجه‌هایش را به کلگی جهاز گیر می‌داد، رخ به سوی دهنة کاریز گرداند، نگاه شرم‌زده و مشتاقش روی چهرة مارال تأمل کرد و پس بی‌درنگ تن تسمه‌اش را همچو مار از خطب جهار بالا کشاند و بر شتر سوار شد. در این هنگام شتر عُر کشیده و به راه افتاده بود. لُکّه می‌رفت و جوال‌های خردینی که بر گرده‌هایش بار شده بودند، لم‌لم می‌خوردند.

مرد، چوب‌دستش را از شانة جهاز بیرون کشید و با گردن و شانة حیوان آشنایش کرد. شتر، قدم‌ها را تند کرد و دست‌ها و پاهایش یکی پس از دیگری، هماهنگ به رقص درآمدند و در پی خود غباری سبک برآوردند.

مارال محو دورشدن مرد و شتر، دمی، بی‌اراده از خود واپرسید:« پس چرا رفت؟» این را از سر شعور خود بر زبان نیاورد، فطرت و غریزه‌اش چنین می‌گفت. هم بدین خاطر، به خود که آمد از بروز خواهش باطن، احساس شرم کرد. سر فرو افکند و دمی نشست و آرنج‌ها بر آیینه‌های برهنة زانوها تکیه داد، پنجه‌ها درهم افکند، سر فرو انداخت، شانه‌ها را خماند و به تردیدی جان‌کُش در اندوه و در اندیشه شد. تردید و اندوه. اندوه و اندیشه. از نگاه نابگاه مرد هراسیده بود. مرد اگر بر او می‌تاخت شاید رگ و پوستش را با ناخن‌ها می‌درید. بر خاک و خاشاک می‌مالاندش. او را در اختیار می‌گرفت. کبوتری در منقار شاهینی. غنچة گل می‌شد و گل لهیده می‌شد. بستر خاک خونین می‌بود و باروی غرور زن در حظّی دردناک ویران شده بود. ویرانی. بار به منزل نارسیده. با سر فروافتاده روی بر کجا می‌توان داشت؟ حال، چنین نشده بود. مرد گذر کرده و رفته بود و این بیم‌پنداری به تندی آذرخش از خیال مارال برگذشته و به جایش میلی غریزی از ژرفاها رُسته بود. خواهشی خودسر. خواهشی که مارال از بیدارشدنش در خود به تردید مانده بود: چرا باید این میل، این مار خفته، سر از چمبر خود برداشته باشد؟ نه مگر این‌که دلاور را با او یادی عاشقانه بود؟ نه مگر این‌که او- مارال- پنداری خطا را هم تاکنون به خود راه نداده بود؟ از چه روی پس ته قلبش می‌خواست که مرد نگریخته باشد؟ اوهام. اوهام. پندار عبث. قلب خاک می‌تپید.

مارال سر از زانو برگرفت و گیس‌های به آب آغشته‌اش را که به دور گردن و صورتش چسبیده بودند؛ پس زد ، تن راست کرد، جامه به خود پوشاند و چارقد را به سر بست. پاشنه‌های گیوه‌هایش را ورکشید و رو به قره‌آت رفت. دهنه‌اش را به دست گرفت، پا در رکاب کرد، بر زین نشست و بی‌نیت تاختن دهنه را به قرپوز زین بند کرد و قره را در همان کوره‌راهی که مرد شتر خود را دوانده بود، به حال خود رها کرد. چاره چیست؟ راه یکی بود. تن کرخت‌شده را به خود واگذاشت. بگذار خورشید بر پشت و شانه‌ها بتابد و خنکایی را که آب برکه بر تن نشانده، ورچیند، بمکد. خستگی، کرختی، تنبلی، یلگی.

بازوها و شانه‌ها و ران‌ها به سستی رها شده بودند. آب، کوفتگی تن را زدوده بود. مرد او را برآشفته بود و اکنون رد خالی غریبه و آفتاب، زن را سست می‌کرد. خوشا خواب. خوابی خوش در سایة یک لاخ، بیخ آب‌رُفت یک رودخانه. یا در ترنم حرکت ایل. روی رخت‌خوابی که بر گردة شتر آرامی بسته شده باشد.

پلک‌هایش سنگین شدند، سنگین‌تر. شانه‌هایش شل شدند، خم شدند؛ بالاتنه‌اش تا خورد و قاچ زین را در دست‌ها گرفت و سر بر شانة قره گذاشت. تکان‌های کند و آهنگین اسب. همواره آهنگین. چرت. خواب. آفتاب. خاموشی. فراموشی. جهان را گو که بچرخد!

برگرفته از: بند دوم بخش یکم کتاب کلیدر جلد اول و دوم نشر پارسی، تهران- چاپ پنجم ، بهار 1368 - حروف‌چین: ش. گرمارودی

یادمان !

2010-10-22T02:16:00.000+03:30

تُمبانش را وقتی داخل توالت بعد از وفای به عهد و قضای حاجتش به قَجَر و حَجَر(بر وزن هَجَرخاتون) میکشد بالا و می گیراند که زنگ ِ در خانه به صدا در آمده بود . با عجله خود را به اف اف رسانده و میپرسد . کیه ؟

پستچی هستم بسته ای دارین لطفن دم در بیایین

دم در :

منزل آقای فلانی ؟

زن نظرش مثبت است و پستچی بسته را همراه با امضای دفترش تحویل وی داده و با موتورسیکلتش دور میشود . آدرس روی بسته و تمبرش نشان از خارجه رسیدنش است .

یک جعبه مخملی است و بعدش جعبه ای دیگر از نوع چوبی و بعد ، قوطی نبشته ای کوچک ِ طلا کوب و زیبا .
آنرا هم باز کرده و در کمال حیرت تنها یک برگ کاغذ را در داخلش پیدا میکند .

میخواند : ببخشین که آزارتون دادم پولم نبود تا برایتان چیزی بفرستم اما یادتان هستم . بچه ها رو ببوسین . قربانتان علی . یا علی

پ.ن : بسته رسیده از کازیمالانیکای سُرفه بود !
پ.ن دوم اینکه از دست این آقا کجا پناه ببریم ما ؟ D
.

یک چیزی دارد می سپارد جان ! آی آدم ها

2010-10-16T06:58:00.000+03:30

اینجا را تقه بزنید لطفن - به همین راحتی ! ... تصویر هم از ایسناس

شاد ِ فُ ر غونی !

2010-10-14T21:07:00.000+03:30

شاد ِ فُ ر غونی

" ببخشید "

کونش از روی شلوار خاک و چاک گرفته اش از وسط ، وقتی جلوی دهانم قرار گرفت که او با فُرغونی آکنده از مهر و کار و زندگانی ، سربالایی دربند را داشت مینوردید و من پشت سرش بودم .

عصر بود یا کمی مانده به شب گسترانی

...

تند راه میرفت . توی چرخ دستی اش مقداری گوجه فرنگی لک و پیس دار داشت و چندتایی تخم مرغ و اندکی سبزی خوردن که گویا نتوانسته بود به فروش برساندش . یا شاید مورد طعام شامشان بوده و خریده بود.

دستفروش بود و از حرکات و سرعت راه رفتن اش میشد فهمید که مفهوم آنهمه زحمت و کار و عجله اش تنها همین است که به خانه اش برسد تا بالاسر بچه هاش باشد حتا با مهری " فُرغونی " . اینرا از زمزمه ترانه ای شاد که هنگام فشار دادن مضاعف دسته های فرغونش برای عبور از سربالایی داشت و با خودش تکرار میکرد فهمیدم .

ها ؟ کدامتان و مان میتوانیم به این بهانه و شادی و مهری زندگی بگذرانیم . به ابوالفضل هیچ کداممان !

یه مژده کوچولو ! به بیماران ام.اس در اهر و منطقه ارسباران

2010-10-01T18:49:00.000+03:30

دکتر کاوه مهرور

طبق اظهارات آقای دکتر کاوه مهرور - متخصص بیماریهای مغز و اعصاب و مسئول این بخش در بیمارستان باقرالعلوم شهرستان اهر - به این جانب : منبعد عزیزان بیماران ام.اس شهرستان اهر و بخشها و روستاهای تابعه ، دیگر برای دریافت داروهای بیماری شان نیازی به رفتن به داروخانه های مرکز استان ( هلال احمر - داروخانه دانشکده پزشکی و ... تبریز ) نداشته و میتوانند جهت تهیه آنها با ارائه مدارک مربوطه و تنظیم پرونده در بیمارستان باقرالعلوم اهر ، آنها را به سهولت و راحتی ! ( ایشاللآه ) دریافت دارند .

لطفن همشهریان و ارسبارانیهای خواننده این وبلاگ برای کمک و همیاری بر قوم و خویش بیمار خود در منطقه خبررسانی کنند تا سبب خوشنودی هر چند کوچک خانواده های این بیماران که برای تهیه داروها از مرکز استان زحمات زیادی را تاکنون متحمل میشدند باشند .

البته که لازم مینماید از همه زحمتکشان برای انجام این خدمت هر چند کوچک تشکر و قدردانی شود . منتها واقعیت امر اینست که : خجالت میکشیم بنویسیم که شقی در قمر انجام یافته است . در هر حال ( لنگه کفش هم در بیابان ، وانگهی دریا شود !!! آیکون خنده و چشمک و شوک وارد شدن )

یک ضرب المثل ترکی هم میگوید : دَوَدَن بیر چیمدیح دَ ، بیر چیمدیح دی ! یعنی : نیشگون گرفتن هر چند کوچیکی هم از شتر ، خودش به نوعی نیشگون است و غنیمت !!

خب! کار نشد نداشت ظاهرن ، گرچه مقداری زحمت داشت و دارد . اهوم !

معرفی بعضی از خائنین به انسانیت !!

2010-09-17T23:54:00.000+04:30

یکی دو نفر از خیانتکارترین متفکرین به مذهب اسلام ، یکی دکتر شریعتی بود و آن دیگری دکتر سروش . بقیه یادمان نیس.! و گویا اقبال لاهوری هم نیز !

یک توصیه ایمنی جدی ِ جدی !

2010-09-15T20:19:00.000+04:30

برادران و خواهران ، پدران و مادران ، همسایگان و دوستان و آشنایان و همولایتیان و همکاران و روستائیان و عشایر منطقه و دیگران ووو ... لطفن و حتمن مراقب سلامتی خودتان باشید . زیرا تنها بیمارستان شهرمان بهیچ عنوان بیمار نمیپذیرد مگر در راهروهای بدون امکانات جانبی برای درمان تا رها به امان الله شوید. چون همه اتاقهای بیمارستان لبالب پر از بیمار بوده و اتاق خالی وجود ندارد . این توصیه ایمنی بسیار جدی بوده و نامه ناقصالخلقه حقیر سر به پا تقصیر در این ارتباط به خانم وزیر محترمه بهداشت را درزیر همین مطلب برای مطالعه می آورم . باشد که سببی اوفتد به خیر و میمنت و نیکی . گرچه عقل سلیم اندازه قامتش به این توهمات قد نمیدهد به علی . حالا از ما گفتن و از آنها نشنیدن . ایرادی که نداره ؟ داره ؟ خدا را هم که ندیدی . دیدی ؟ چه دیدی ؟

صادق اهری گفت...

خانم مرضیه وحیده دستجردی وزیر محترم بهداشت
سلامون علیکوم و رحمت ا...

عرض شود خدمتتان که حقیر چند روزیست که مواجه با مشکل تورم پا و ساق پاهایم شده و به دکتر متخصص و حاذق داخلی شهرمان مراجعه و ایشان بعد از آزمایشات و عکسبرداریهای متعدد و مکرر مرا مقرر کردند بصورت فوری در تنها بیمارستان 128 تختخوابی اهر بستری ، تا انشاالله درمان شوم

بنا به دستور شان ساعت 10صبح روز چهارشنبه به بیمارستان مراجعه و با ارائه برگ بستری به مسئول محترم تقاضای بستری شدن کردم که متاسفانه مسئول مربوطه اعلام کردند تمامی تختها پر است و شما ساعت 5/2ظهر برای بستری شدن تشریف بیاورید شاید یکی عمرشان را داد به شما ( نعوذبالله ) و یا ایشالله شاید دیگری بهبودی حاصل کرد و ترخیص شد و تخت خالی برایتان گیر آمد .
اطاعت امر کرده و با پاهای لنگان و ورم کرده و کبود شده عازم منزل شدیم .
ساعت 5/2دوباره به بیمارستان مراجعه و با همان آقای محترم مواجه شده و با عرض پوزش مودبانه ایشان ! اعلام کردند باز هم تخت خالی نداریم و ادامه دادند که اگر وضع بیماریتان حاد است به تبریز تشریف ببرید و یا در راهروی بیمارستان جایتان دهیم . و اضافه کرد البته در تبریز حتمن تخت خالی پیدا خواهید کرد . وووو ...
.
جان مادرتان خانم وزیر بهداشت ، اگر شما جای من بودید چه کسی را دعا و یا احیانن نفرین ابدی اش میکردید .
خداوند این خدماتتان را نصیب آن گرگ بیابان که نه ، کفتار بیابان هم نکند .

گفتیم که گفته باشیم

رونوشت به: آقای مسعودی ریحان نماینده محترم مجلس شهرستان اهر و هریس جهت پیگیری و پاسخگویی و اقدام عاجل و ضمنن انسانی
اجرکم عندالله ایشالله

با احترام : نامه یک شهروند نیمه چیز شده

مرتبط با موضوع : ظرفيت بيمارستان 128 تختخوابي اهر پاسخگوي نيازهاي منطقه نيست

تصویر تزئینی است زیاد نگران نباشید

تفاوت کشورهای پیشرفته و عقب مانده ، تفاوت قدمت آنها نیست . هست ؟

2010-09-13T09:36:00.000+04:30

داشتیم نصف شب وبگردی میفرمودیم که به این ایمیل برخوردیم و بنا به درخواست فرستنده اش برای دوستان ( سِند آل ) فرموردیم . ولی از طرفی ایمیل همه دوستان را نداشتیم و از طرف دیگر گفتیم خوانندگان ناشناس وبلاگمان هم بی نصیب نگردنداز اینهمه فضلی که بدستمان داریم و گشایش به ید نکنیم !

پس مرور کنیم ...

شايد كه عمل كنيم:

تفاوت كشورهاي پیشرفته و عقب مانده، تفاوت قدمت آنها نيست.
براي مثال كشور مصر بيش از 3000 سال تاريخ مكتوب دارد و عقب مانده است!

اما كشورهاي جديدي مانند كانادا، نيوزيلند، استراليا كه 150 سال پيش وضعيت قابل توجهي نداشتند، اكنون كشورهايي توسعه‌يافته و پیشرفته هستند

تفاوت كشورهاي عقب مانده و پیشرفته در ميزان منابع طبيعي قابل استحصال آنها هم نيست.

ژاپن كشوري است كه سرزمين بسيار محدودي دارد كه 80 درصد آن كوه‌هايي است كه مناسب كشاورزي و دامداري نيست اما دومين اقتصاد قدرتمند جهان پس از آمريكا را دارد. اين كشور مانند يك كارخانه پهناور و شناوري مي‌باشد كه مواد خام را از همه جهان وارد كرده و به صورت محصولات پيشرفته صادر مي‌كند.

مثال بعدي سويس است.

كشوري كه اصلاً كاكائو در آن به عمل نمي‌آيد اما بهترين شكلات‌هاي جهان را توليد و صادر مي‌كند. در سرزمين كوچك و سرد سويس كه تنها در چهار ماه سال مي‌توان كشاورزي و دامداري انجام داد، بهترين لبنيات (پنير) دنيا توليد مي‌شود.

افراد تحصیل‌کرده‌اي كه از كشورهاي پیشرفته با همتايان خود در كشورهاي عقب مانده برخورد دارند براي ما مشخص مي‌كنند كه سطح هوش و فهم نيز تفاوت قابل توجهي در اين ميان ندارد.

نژاد و رنگ پوست نيز مهم نيستند. زيرا مهاجراني كه در كشور خود برچسب تنبلي مي‌گيرند، در كشورهاي اروپايي به نيروهاي مولد تبديل مي‌شوند.

پس تفاوت در چيست؟

تفاوت در رفتارهاي است كه در طول سال‌ها فرهنگ نام گرفته است.

وقتي كه رفتارهاي مردم كشورهاي پيشرفته و توسعه یافته را تحليل مي‌كنيم، متوجه مي‌شويم كه اكثريت آنها از اصول زير در زندگي خود پيروي مي‌كنند:

1.    اخلاق به عنوان اصل پايه
2.    وحدت
3.    مسئوليت پذيري
4.    احترام به قانون و مقررات
5.    احترام به حقوق شهروندان ديگر
6.    عشق به كار
7.    تحمل سختي‌ها به منظور سرمايه‌گذاري روي آينده
8.    ميل به ارائه كارهاي برتر و فوق‌العاده
9.    نظم‌پذيري

اما در كشورهاي عقب مانده تنها عده قليلي از مردم از اين اصول پيروي مي‌كنند.

ما ايرانيان عقب مانده هستيم نه به اين خاطر كه منابع طبيعي نداريم يا اينكه طبيعت نسبت به ما بيرحم بوده‌است.

ما عقب مانده هستيم براي اينكه رفتارمان چنين سبب شده‌است.

ما برای آموختن و رعايت اصول فوق فاقد اهتمام لازم هستيم.

اگر شما اين نامه را براي ديگران نفرستيد:

اتفاقي براي شما نمي‌افتد،
گربه شما نمي‌ميرد،
از محل كارتان اخراج نمي‌شويد،
هفت سال بدبختي بر سرتان آوار نمي‌شود
و مريض هم نخواهيد شد.

اما اگر میخواهید تغییری ایجاد کنید،

اين پيغام را به گردش بياندازيد تا شايد تعداد بيشتري از هموطنانمان آن را بفهمند و عمل كنند
...

توضیح اینکه : حقیر بعلت تورم شدید پاها و زانوانم بمدت یکی دو هفته در بیمارستان بستری میشوم از امروز . توصیه ما اینست که یا فرهنگمان را بِلُنمبانیم و عوضش کنیم و یا یکی از اون فرهنگهای ناب و تو دل برو رو وارد کنیم تا ماهم بله هم که !

تندرست و شادمان باشید ایشاللآه

گیریم که !

2010-09-10T12:57:00.000+04:30

برای مشاهده نوشتار بالا در سایز نسبتن بزرگ بر روی آن تقه بفرمائید .

اگر افسانه نمیتوانی باشی ، پروانه باش

2010-09-08T21:35:00.000+04:30

من همیشهء بهار از روبروی کوچ ِ باغ ِ "دیده " ات عبور میکنم و شهد گلهایت را مینوشم . و هرگز تو "داده" هایت را از من باز نمی ستانی .

هویجوری ( وبلاگ برای همین کاراس دیگه !)

2010-09-04T09:37:00.000+04:30

...
مخورصائب ، فریب ِ فضل ِ زاهد را

که در گنبد ز بی مغزی صدا بسیار میپیچد
...

پی نوشت : میدانم تگها بیشتر از خود مطلب است . اما چه میشود کرد ، گاهی رگبار می آید با آب سیل آسا و فراوان تا ثمره های درختان را بر زمینش بکوبد و اگر زیاد بد جنس نبوده و انصافی کمی مانده به سبز ! سرش باشد همراه خود ببرد بیاندازد نزدیکتر باز جای شکر دارد ! و بهتر است ، اما اینکه دارئیت ِ کرتها را ببلعد و وامانده باغبان را مظلوم و مفلوکش کند با آنهمه زحمت شبانه روزی اش و اینهمه زندگانی اش را در هم کوبد و به گا دهد ( معذرت ) خودش کلی ناجوانمردیست . . کاش کلونی داشت تا درب باغش را به هر کس و ناکثی باز نمیکرد . گر چه در این میان " چَپَر " هم حرفی برای گفتن داشت آنوقت . و ابرها بر این حرف لبخند میزدند لاجرم .

اعتراض بیماران ام اس به گران شدن داروی خارجی

2010-08-29T18:03:00.000+04:30

برخی از خانواده های بیماران ام اس با حضور در محل انجمن ام اس و ارسال نامه، خواستار پاسخگویی وزارت بهداشت به گرانی 200 هزار تومانی قیمت داروی خارجی آوانکس شدند.
به گزارش خبرنگار مهر، بیماران مبتلا به ام اس با اعتراض به گران شدن داروی خارجی "آوانکس" عنوان می کنند که توانایی مالی برای تهیه این دارو را ندارند.

به گفته یکی از بیماران، قیمت این داروی خارجی از 220 هزار تومان به 420 هزار تومان رسیده که این میزان پرداخت برای مصرف یکماه بیماران مبتلا به ام اس است.

دکتر احمد شیبانی، معاون غذا و داروی وزارت بهداشت در رابطه با اینکه چرا یارانه داروی آوانکس قطع شده گفت: با توجه به اینکه داروی ایرانی "سینووکس" از نظر کمی و کیفی پاسخگوی نیاز بیماران است و متخصصان نیز آن را تائید کرده اند واردات داروی خارجی قطع نشده اما برای حمایت از تولید داخل، یارانه داروی داخلی و خارجی این بیماران یکسان شده است.
در همین رابطه محسنی که همسر 45 ساله اش مبتلا به ام اس است، به خبرنگار مهر گفت: یکبار داروی ایرانی را استفاده کردیم اما یک هفته همسرم در بیمارستان بستری شد و من ماندم چگونه از دو فرزندم نگهداری کنم.
این شهروند با گلایه از مسئولان وزارت بهداشت که پاسخ قانع کننده ای برای افزایش قیمت داروی خارجی ام اس نمی دهند، افزود: هزینه ای که هر سال بابت دارو و درمان همسرم می پردازم حدود 6 میلیون تومان است. حالا اگر این آمپول یکماه به همسرم تزرق نشود فوت می کند و من می مانم که چگونه فرزندانم را نگهداری و سرپرستی کنم.
ام اس یک بیماری مزمن و خود ایمنی است که سلولهای التهابی به بافتهایی از مغز یا نخاع و چشم حمله کرده و موجب تخریب اختلالات حرکتی و کم بینایی می شود. حداقل سنین مبتلایان 18 و حداکثر 40 سال است که به علت پایین بودن سیستم ایمنی بدن زنان، 65 درصد مبتلایان را تشکیل می دهند.

منبع

انسان کجا سکنا گزیده است ؟

2010-08-19T03:43:00.000+04:30

امشب فهمیدم که آدمی عین جانور درنده و خونخوار و یا حتا ( با نگرشی بسیار مثبت گرایانه ) رامی است که وجودش از مری٬ روده باریک ٬ روده زهرداردراز٬ ناف٬ نای ٬ که این "نای" با اون "نای و نی خودمون " مقداری توفیر دارد . جیگر و طحال و کبد! ٬ قلوه و دل (که عبارت بهترش قلب باید باشد) ٬ معده و اطراف و اکنافشون٬ ستون فقرات ٬ دستا و پاها ٬ مغز ٬ مخچه٬ کله ٬ دیل یا همون زبان ٬ حلق و گوش و بینی ٬ اعصاب ، دندون و استخوان ، چشم ٬ موهای روی سرش ٬ "کچل یا عنابی و یا سیاه و سپید " سبیل و ریش ٬ انگشتان و ناخنها ٬ کتف ها ، ابرو ٬ مژه ، پستونا ٬ لگن خاصره ٬ مثانه ٬ جناقها ٬ کلیه ٬ خون ٬ رگها و سرخرگها و مویرگها ٬ پلاسما و پلاکتها ٬ ماهیچه ٬ غضروف ٬ عنبییه ٬ شبکیه ، خالها ٬ زخمها ٬ لبها ٬ لپ ها ٬ پیشانی و کیس پیشانی ٬ چانه ٬ آرنج و زانو و مچها ٬ گلبولهایی از همه رنگ ٬ هموگلوبین ٬ و مودبانه اش آب پس ده و عن بیرون ریز ("اَه اَه" چه بوی بدی میدهد اینجاش ) توام با سبعیت و خشونت و کشتار همراه با خود حواهی و کلک و دله دزدی و باز هم برای خود خواستن و دیگران را نردبان ترقی !؟ خود قرار دادن و روزی دیگران را از دستشان قاپیدن و هزارن پدید آمده ناجور و ناروا و یا نه آزموده به پدید .... "بشرنامیده میشود این جانور !" و آنقدر به حماقت فکری و غرور کاذب آغشته است که به مخیله ناقص اش نمیگنجد که برای همیشه مانا نخواهد بود .

و برای همین است که "انسان" گویا بخاطر درنده خویی و خونخواری همین جانور جای دیگری سکنا گزیده است که دست نیافتنی مینماید اکنون . باور بفرمایید

مطلب مرتبط : آفرینش انسان

دَم نوشت - تفسیر تصویر : چند هفته پیش بعد از پارک ماشین در داخل حیاط وقتی میخواستم شیشه اش را بالا بکشم دیدم دوسیب عاشق سر در داخل ماشینم کرده و با نسیم باد آنجا را وَر میروند ! دلم برایشان سوخت و شیشه را تا نصفه باز گذاشتم به این امید که آنجا شاید بتوانند دور از دید ماها و در خفایش عشقبازی کنند .جرمی که مرتکب نشده ام ؟

89/5/28

بنا به حکمت دولت فخیمه : قیمت داروی آونکس ظرف نیم روز دو برابر شد ( طفلکی بیمار)

2010-08-11T18:23:00.000+04:30

این را که خواندم ، صبح امروز از داروخانه دانشکده علوم پزشکی تبریز قیمت گرفتم فرمودند "آونکس " بصورت آزاد دانه ای یکصد هزار تومان و بیمه ای پنجاه هزار تومان است . الان زنگ زدم به داروخانه 29 فروردین میدان حر تهران و قیمت ( چار دانه ای ) گرفتم فرمودن آزادش ششصد هزار تومان و بیمه ای چهار صد و بیست هزار تومان ! شاخ در آورده و دوباره به داروخانه تبریز زنگ زدم و قیمت گرفتم . فرمودند آزاد داریم به قیمت ششصد هزار تومان و بیمه ای چارصد هزار تومان . از آقاهه پرسیدم قیمت صبح و بعدالظهرتان توفیر داره ؟ یا خانم و آقا با هم توفیر دارن ؟ ( چون پاسخگوی صبحی خانم بود و الانی آقا ) خندید و گفت : نععععع . دولت جانمان اینا بر روی هرکدام از آمپولهای خارجی تنها پنجاه هزار تومان اضافه کرده !!! ( و بخشنامه اش بعدالظهر بدستمان رسیده ) تا بیماران عزیز دُردونه بخاطر تحریمات خارجکی ها از وسائط ! خارجی استفاده نکنند . تشکر نکرده و بدون خداحافظی گوشی موبایلم را خاموش کردم .

همین

ضمنن وبلاگهاییکه از بیماران ام اس با دادن لینک مطلب اصلی حمایت کنند در ادامه مطلب همین پست لینک شریفشان را وارد خواهیم کرد . پیشاپیش از محبتهای شما سپاسگزایم
قصه ی دیگری ندارم که تعریفتان کنم .

و اما حمایت کنندگان از عدم افزایش قیمت داردی آونکس :

سلام ام اس - نق نقو - فیس طب - حکایتهای شهربانوزن متولد ماکو - سبزلینک - همدم روح -

به یاد پرواز محمد نوری (نمیشه غصه مارو یه لحظه تنها بذاره )

2010-08-01T15:58:00.000+04:30

نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره -
نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره -

دلم از اون دلای قدیمیه از اون دلاست -

که می خواد عاشق که شد پا روی دنیا بذاره ... پا روی دنیا بذاره
( ترانه و شعر را در ادامه مطلب بخوانید و گوش فرا دهید ) ...

دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو
ببره از اینجا و اونــور ابـــــرا بـــــذاره

تو دلت بوسـه می خواد من میدونم اما لبت
سر هر جمــله دلش میخواد یه امــــــا بـــــذاره

بی تو دنیا نمی ارزه تو با من باش و بذار
همه ی دنیام منو همیشــه تنهــا بذاره

نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره
مارو تو خواب جا بذاره

دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو
ببره از اینجا و اونـور ابــرا بـــذاره

من می خوام تا آخر دنیا تماشات بکنم
اگه زندگی بــرام چشم تماشـا بذاره

بی تو دنیا نمی ارزه تو با من باش و بذار
همه ی دنیا منو همیشــه تنهـــا بذاره

دلم از اون دلای قدیمیه از اون دلاست
که می خواد عاشق که شد پا روی دنیا بذاره

پا روی دنیا بذاره

زندگی با "ویلچر" هم زیباست ! (گزارش 24 ساعت زندگی با بیماری ای.ال.اس)

2010-08-01T00:34:00.000+04:30

متن ایمیلی که در ادامه مطلب آمده است توسط همسر آقای امید برایم ارسال شده بود که گفتم دیگران هم شاید نیازمند این اطلاعات باشند و در اینجا آوردم . با آرزوی سلامتی و تندرستی همه بیماران .
از آنجا که بیماری ای.ال.اس در ایران زیاد شناخته شده نیست (ولی متاسفانه مبتلایان به آن کم نیستند)، مطالب آموزشی در این زمینه بسیار اندک است. بخصوص انتشار تجارب شخصی در حد صفر است. این نقیصه، مشوق اصلی من و همسر عزیزم برای راه اندازی سایت تخصصی "ای.ال.اس – ایران" بود. در همین رابطه هم بود که تصمیم به نوشتن 24 ساعت از زندگیم گرفتم.

کسانی که سایر نوشته های مرا خوانده اند، از میزان پیشرفت این بیماری در جسم من با خبرند. منتها برای اطلاع سایرین و قابل فهم شدن این نوشته، لازم است به طور مختصر توضیح دهم که پس از حدود 4 سال، تقریبا در پیشرفته ترین مرحله بیماری به سر می برم. کلیه ماهیچه های بدنم فلج شده و کمترین تحرکی ندارم. در طول 24 ساعت یا روی تختم یا صندلی مخصوص. مطلقا قادر به حرف زدن نیستم. ماسک تنفس، لحظه ای از صورتم دور نمی شود. تغذیه ام از طریق لوله سوند که به معده ام وصل است، انجام می شود. کله ام یک طرف کج شده و آب دهانم جاری می شود که باید یک نفر مرتبا با حوله تمیز کند.تتمه رمقی در انگشتان دست چپم باقی است که این نوشته ها با آن صورت می گیرد. البته کامپیوترم ویژه معلولان است و باعث می شود فشار زیادی به انگشتانم – که حالت سِر شده دارند - نیاید. با این حال پس از تایپ چند کلمه ، دیگر حرکت نمی کنند و باید دقایقی استراحت کنند. به همین دلیل تایپ کردن این نوشته کوتاه و ساده، چندین هفته به درازا انجامید. دلم نمیاید که – طبق عادت سالیان – از نوشتن با دست دل بکنم و الا کامپیوتر جدیدم (که می توانم بدون دست و با چشمانم با آن کار کنم) تقریبا آماده است.

مخاطب اصلیم در این نوشته، همدردان عزیز مبتلا به ای.ال.اس و نزدیکان شان است تا نسبت به پیشرفت بیماری واقع بین باشند و از هم اکنون برای آینده زندگی بیمار و الزامات و و وسایل آن، چاره جویی و برنامه ریزی نمایند. اگر چه می دانم بسیارانی هستند که از لوازم و امکاناتی که بیمه وشهرداری محل در اختیار من گذاشته اند برخوردار نیستند و فکر به مشکلات این عزیزان، پیوسته آزارم میدهد. با این حال، درتجاربم، فوائدی کلی برای عموم وجود دارد.

بانویی ارجمند که دایی اش مبتلا به ای.ال.اس است برایمان نوشته بود که چرا به جای ترویج بیشترامیدو اری، بر روی لاعلاج بودن بیماری تاکید می کنید.

سایت ما قطعا به این تذکر با ارزش توجه خواهد کرد. امید به بهبودی – و حتی اعتقاد قلبی به "معجزه" که خود اوج امید است – چراغ زندگی را در بیمار، فروزان نگاه خواهد داشت. به قول حافظ :

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور

اما، و متاسفانه، در مواردی دیده ایم که رویکرد اغراق آمیز به آن، بیمار و اطرافیانش را از واقع بینی بازداشته است. و این از هر لحاظ به ضرر بیمار تمام می شود. مثلا در یک نمونه در تهران– به رغم تاکید پزشک بر لاعلاج بودن این بیماری – خانواده بیمار، تحت تاثیر حرف این و آن، هست و نیست خود را فروختند و خرج معالجه های عجیب و غریب در نقاط مختلف کشور کردند و اکنون در تامین الزامات برای گذران روزانه بیمار، درمانده اند. در نقطه مقابل، زمانی که همسرم از دکتر هلندی معالجم پرسید آیا صلاح می داند ما طب سوزنی را روی "امید" امتحان کنیم، دکتر با این جواب صمیمانه و قاطع، قانعمان کرد: "حتی اگر بیمار، برادر خودم بود، به او می گفتم این کار را نکن،چون که فایده ای ندارد". این سخن را زمانی که رفتن سراغ "انرژی درمانی" را با وی مطرح کردیم، تکرار کرد.

در نمونه دیگر، ما در همان آغاز، از پروفسور سمیعی از معروف ترین جراحان مغز و اعصاب در جهان درخواست وقت کردیم (در شهر هانوفر آلمان). گفت ابتدا پرونده پزشکی و نتیجه عکس و آزمایش ها را برایم بفرستید. دکتر هلندی من (اسخلهاس) با بزرگواری، پرونده را به انگلیسی ترجمه کرد و به ضمیمه نامه ای از خودش، برای پروفسور سمیعی فرستاد. ایشان با مطالعه پرونده به ما جواب داد نیاز به ویزیت من نیست؛ بیماری شما ای.ال.اس است و فعلا لاعلاج؛ زیر نظر پزشک خودتان ادامه دهید. یعنی به جای گذاشتن خرج کلان روی دست ما، صادقانه نظر قاطعش را با نامه به ما داد و ما را قدردان خود نمود.

راستش من در همه این موارد، ابتدا در درونم کمی احساس نا امیدی کردم، ولی زود به خودم مسلط شدم و در دلم گفتم به امید کاذب نباید دل بست. در عوض، سخنان دکتر اسخلهاس که می گفت پزشکان و دانشمندانی در سراسر دنیا دارند 24 ساعته روی علاج این بیماری کار می کنند – و خودش نیز همان روزها به سمینار علمی مهمی راجع به ای.ال.اس به کانادا رفته بود – وگفت که احتمال داده می شود طی ده سال آینده ، تحقیقات برای علاج این بیماری به نتییجه برسد ، نور امید را در دلم روشن تر کرد. امید، نیروی قدرتمندی در درون انسان است. با این که طبق نظر پزشکان معالج، زیاد مهمان این دنیا نخواهم بود ( کمتراز یک سال! ) با این حال، حتی شنیدن زمان ده سال، نا امیدم نمی سازد. گو این که بخشی از این شادیم برای پیدا شدن چشم انداز علاج و درمان برای همه بیماران است.

اخیرا دختر خانم دانشجویی در ایران که مادرش به ای.ال.اس مبتلاست و او پرستاری از مادرش را به عهده دارد، برایمان نوشته بود: ای کاش ساعاتی نزد شما بودم و شما را می خنداندم. آن قدر این حرف صمیمانه او به دلمان نشست و روشنی و گرمی به قلب مان آورد که حد ندارد. همسرم برایش نوشت که تو با همین جملات، از راه دور کار خودت را کردی. به راستی که فقط نباید منتظر حوادث دلخواه بزرگ ماند ، بلکه با هر چیز کوچکی ، دل را و امید را روشن نگاه داشت. "... ویک باردربیابا ن کاشان - هوا ابرشد - وباران تندی گرفت - وسردم شد - آن وقت درپشت یک سنگ - اجاق شقایق مراگرم کرد ..."

بنابر این، امید و واقعگرایی باید همواره به موازات هم حرکت کنند و نباید یکی را به ضرر دیگری تضعیف کرد. اگر با واقع بینی، شرایط، وسایل و الزامات ضروری را برای این قبیل بیماران فراهم نکنیم، به زودی آن امید اولیه هم به یاس و روحیه باختگی تبدیل می شود.

ضمنا اگر در این نوشته، کمی بیش از حد وارد برخی جزییات میشوم، حمل بر بی ادبی نشود، عمدی است و این شفافیت را برای بیمار و اطرافیانش ضروری میدانم. چون که این بیماری – به خصوص در مرحله پیشرفته اش – پر از نکبت و ناراحتی است و لازم است با روحیه قوی، واقع بینی و برنامه ریزی، از دامنه عوارض آن کاست. واقعیت تلخ این است که در این مرحله ، بیمار به یک نوزاد می ماند که مادر پس از تمیز کردن همه جایش او را قنداق کرده و پسی از دادن شیردر گهواره می گذارد. کاش مثل نوزاد از همه جا هم بی خبر بود! مغز و ذهن و عواطف و هوشیاری بیمار مثل قبل است؛ در نتیجه، سرنوشت اش را همواره در برابر خود می بیند. یعنی من (در آستانه 60 سالگی) هر لحظه می بینم که مرا مثل یک نوزاد تر و خشک می کنند، بدون این که دست و پا زدن نوزاد را هم داشته باشم!

نکته دیگر این که برخلاف افراد فلج و قطع نخاعی، بیمار مبتلا به ای.ال.اس پیشرفته، با این که فاقد حرکت است، مثل آدم های سالم ، بدنش هر نوع دردی را حس می کند.

این بحث، حاوی پیام مهمی برای اطرافیان بیمار مبتلا به ای.ال.اس می باشد: عزیزتان مثل نوزاد، نیاز به مراقبت و رسیدگی مستمر دارد.

بیدارباش!

حدود ساعت 9 صبح زنگ در به صدا در می آید. شنیدن آن حسابی خوشحالم می کند، چون که خلاصی از زندان 11 ساعته تختخواب را مژده می دهد. پرستار است و آمده برای کمک به کارها و نیازهای صبح من. این ها از موسسه مددکاری منطقه مان می آیند و حقوق شان را بیمه می پردازد. مرکب از چند خانم و آقا که هر بار یکی شان می آید. منتها پرونده هر بیمار را به یکی می سپارند و پیگیر مشکلات بیمار و پاسخگوی اصلی به اداره، اوست. مسئول پرونده من خانمی است میانه سال به نام "مانون" که بسیار خون گرم و حراف و خنده روست و بیشتر شیفت های رسیدگی به من را نیز خودش می آید. اینها هر روز 4 بار می آیند که بعدا توضیح خواهم داد. البته کار پرستارانی که از شب تا صبح برای مراقبت از من میایند، از اینها جداست.

مهم ترین کار پرستاران روز ، همین نوبت صبح است که شامل توالت بردن هر روزه و سه بار دوش در هفته می شود. سه بار حمام، انتخاب خود من است و الا می شود دفعات آن را کم یا زیاد کرد.

برنامه ام اینطوری است: 10 شب تا 9 صبح در رختخواب. 9 تا یک ظهر روی صندلی. یک تا 4 در تختخواب، 4 بعد از ظهر تا 10 شب روی صندلی. البته دو سه ساعت آخر تختخواب لحظه شماری می کنم برای رفتن روی صندلی و دو سه ساعت آخر نشستن روی صندلی، لحظه شماری می کنم برای رفتن روی تخت! این ییلاق- قشلاق، داخل اطاق پذیرایی مان صورت می گیرد. چون که 8 – 7 ماه است که از ترس سرماخوردن بیرون نرفته ام. با توجه به از کارافتادن شش ها ، سرماخوردن و چرک کردن ریه ها، از عوامل مهم مرگ زودرس بیماران ای.ال.اس است. تازه، من هوا سرد نشده به اصرار همسرم سه رقم واکسن هم برای پیشگیری زده ام! (واکسن های: سرماخورگی + آنفلونزا + آنفلونزای مکزیکی که خود دکتر عمومی آمد و در خانه تزریق کرد). راستش با داشتن ماسک هوا بر صورت، بیرون رفتن، زیاد هم دلچسب نیست. چون که از هوای تازه خبری نیست وتو در زیباترین و سرسبزترین پارک ها نیز هوای دستگاه را تنفس می کنی. البته از مدتها قبل گیره هایی در پشت ویلچرم کار گذاشته اند تا بتوانیم دستگاه تولید هوا را با باطری بزرگش اش روی آن نصب کنیم برای بیرون رفتن. چشم انتظار گرمتر شدن هوا هستم تا بیرون بروم و به شوخی های همسرم نیز کاری ندارم که می گوید برای تو باید مثل فیلم "حسن کچل" مرحوم علی حاتمی از خانه تا کوچه سیب بچینم تا بیرون بروی!

پرستار سلام و صبح به خیر به همسرم و من گفته و دستم را می فشارد. از زیر ماسک با لبخندی جوابش را می دهم. قبل از آمدن او همسرم شلنگ یک متری نازک (به قطر تویی خودکار بیک) را که یک سرش به کیسه ماده غذایی مایع (و دستگاه کوچک الکتریکی پمپاژ کننده آن) و سر دیگرش به سوند معده من وصل است، را جدا می سازد. این لوله از شب تا صبح (حدود 12 ساعت طبق دستورالعمل ) به من غذا رسانی می کند.

اولین کار پرستار ، رفتن سراغ کلاسور پر صفحه ای است تا ببیند همکار نوبت قبلش تذکر جدیدی نوشته یا نه؟ چند نمونه از تذکرات:

- "امید" کتف چپش درد می کند، موقع پوشاندن لباس مراقب باشید.

- زخم شست پایش هنوز به محلول "بتادین" نیاز دارد.

- درخواست کرده زیر بغلش دوبار صابون زده و شسته شود.

- موقع چرخاندن روی تخت، اول کمی گردنش را به آن سمت بچرخانید تا رگ به رگ نشود....

نظم کارشان خیلی برایم جالب است. مانون هراز گاهی تذکرات سرجمع شده را می برد تایپ می کند و به عنوان ضوابط مهم داخل کلاسور قرار می دهد.

کار بعدی، پوشاندن جوراب طبی مخصوص به پایم می باشد. (شبیه جوراب واریس) جورابی خیلی کشی و تنگ که پوشاندنش تا زانو کار راحتی نیست و همسرم به اغلب شان – که زورشان نمی رسد - کمک می کند. یعنی پای مرا محکم نگاه میدارد تا آنها جوراب را پایم کنند. چون که از حالا تا شب، پایم روی صندلی آویزان خواهد بود، و این باعث اخلال در گردش خون در پاها و عوارض جانبی دیگر می شود، در نتیجه، پاهایم حسابی باد می کنند و کبود رنگ می شوند. باد کردن پاها باعث شد تا ناخن شست پایم توی گوشت فرو رود. زیاد به آن توجه نکردیم تا این که بر اثر برخورد چند باره به این طرف و آنطرف به هنگام جا به جایی، به جراحت و پیدایی گوشت اضافه در گوشه شست پا منجر شد که دکتر آمد و با بی حسی موضعی آن را جراحی کرد. بعد هم این جوراب های کشی را توصیه نمود که نتیجه مثبتی داشت. این جوراب با فشار خود مانع متورم شدن پاها می گردد. اوایل، تحمل این جوراب برایم سخت بود، چون که پایم داغ می شد و کزکز می کرد، ولی بعدا عادت کردم. منتها با متخصص چانه زدم که شب ها درشان بیاورم، چون که با جوراب خوابم نمی برد. خوب است در همین جا بگویم که همسرم از ابتدا تا انتها برکار پرستارها نظارت دارد و به میزان زیادی کمک شان نیز می کند. این کمکها، علاوه بر کارهایی است که حتما به کمک دو نفر نیاز هست. واقعیت این است که مدیریت، نظارت و دخالت او تاثیر به سزایی در بالا بودن کیفیت رسیدگی ها دارد. اگر یک نوبت خودش حضور نداشته باشد، افت کار کاملا محسوس است. چون که به تمام ظرائف مشکلات، نیازها و روحیات من اشراف دارد و از اینها مهمتر عشقی است که از فراز امور اجرایی به همه چیز پرتو افکنی می نماید.

حالا نوبت عملیات بلند کردن من از تخت فرارسیده است. طبعا برای بلند کردن یک آدم 75- 70 کیلویی راهی جز استفاده از جرثقیل (لیفت) وجود ندارد. ما اسم آن را گذاشته ایم "بالابر خانگی". در بیمارستان ها استفاده می شود ولی به معلولانی مثل من نیز در خانه می دهند. ابتدا برزنت مخصوصی را در زیرم پهن می کنند. اول مرا به پهلو می غلطانند. سپس یکطرف برزنت را تا می توانند، زیرم فرو می برند. بعد برم میگردانند سرجایم. حالا سر برزنت را از این طرف در می آورند. با این دو حرکت، من وسط برزنتم. به شروع قنداق کردن نوزاد شبیه است! در این موقع حوله کوچکی را روی وسط پاهایم می گذارند، تا شلوار راحتی ام را بیرون بیاورند. خوب است اشاره کنم که به علت مشکلات دفعات دستشویی رفتن، شورت نمی پوشم. دو لایه شلوار کار را دشوار می کند. همین طور برای مشکلات لوله سوند معده، از زیرپیراهن استفاده نمی کنم.

در 4 سر برزنت، گیره های مربع شکل وجود دارد. در بازوی 4 شاخه بالابر نیز 4 قلاب وجود دارد که پایین می آید و توسط پرستار به چهارگوشه برزنت وصل شود. تمام حرکت های بالابر الکتریکی است و به وسیله رموت کنترل هدایت می شود. صندلی مخصوص دوش و توالت لحظاتی قبل به داخل اطاق آورده شده است. دوش و توالت ویژه را دوسال قبل، شهرداری با هماهنگی با شرکت اجاره دهنده خانه، چسبیده به اطاق پذیرایی مان ساخت؛ چون دیگر استفاده از سرویس های خانه – بخصوص دوش در طبقه بالا- مقدور نبود. وسط صندلی، مثل "یو" باز است و ظرف مخصوص توالت به صورت کشویی در آن قرار می گیرد. دو نفری تلاش می کنند تا مرا درست در وسط بنشانند. گیره های بالابر را از برزنت جدا می کنند و بالابر را به گوشه ای دیگر می برند. در این جا همسرم ماسک بزرگ که تمام دهان و دماغم را گرفته را با ماسک دیگری که فقط در سوراخ بینی فرو میرود، عوض می کند. زیر به محض این که عمودی می نشنیم آب بینی ام جاری می شود و با ماسک بزرگ نمی شود آن را به راحتی تمیز کرد. وسط این شلوغی ها آمدن آب بینی – که معمولا تا پایان توالت و دوش ادامه میابد – خیلی آزار دهنده است. لازم است در این فاصله بین 7 تا 10 بار دماغم با دستمال تمیز شود. به علت حساسیت کار و سرعتی که لازم است، این کار را همسرم خودش انجام می دهد و به دست کس دیگر نمی سپارد. چون باید به سرعت ماسک را بیرون بکشد، بینی ام را تمیز کند و بلافاصاله ماسک هوا را بچپاند توی دماغم. چون که در همان چند لحظه احساس خفگی میکنم. مثل گیر کردن ته استخر، یا گاز گرفتگی در زیر کرسی مادر بزرگ (یادش به خیر!) از آن جا که انجام کلیه کارهای ارادی از من سلب شده و فین نیز نمی توانم بکنم، دفعات تمیز کردن دماغ زیاد می شود. در این هنگام، همسرم حوله کوچکی روی سینه ام قرار می دهد و لبه آن را زیر چانه ام گیر می دهد تا آب دهانم روی آن سرازیرشود. کله ام با کمترین تکان می افتد یک طرف. پس لازم است مواظب باشند به محض کج شدن بدن یا افتادن سرم، آنها را صاف نمایند. اوایل، لحظاتی پیش می آمد که از این وضع به هم می ریختم. توی قنداق، سر به یک طرف خم شده، دهان باز، قاطی شدن آب دماغ و دهان ... ولی حالا زود به خودم مسلط میشوم و در دلم می گویم : "این هم شد چیزی ؟!" در یک چنین مواقعی این جمله را از ذهنم می گذرانم. از کتاب فوق العاده ارزشمند "نیروی حال" نوشته "اکهارت توله" آموخته ام در این لحظه به جای آوار کردن تمام کابوس بیماری و روزهای دشوار گذشته و تبعات بدتر آن در آینده ، روی ذهن و روانم و شکایت از بخت و سرنوشت (که پس برنده و داغان کننده است)، روی مشکلی که زمان حال و همین لحظه دچارش هستم، متمرکز شوم. با این شیوه، مشکل – به ویژه به لحاظ روحی – کوچک می شود و آدم از پس اش بر می آید. به خود می گویم: مثل یک بچه، آب دماغ و دهانت به هم آمیخته، کمی حوصله کن یکی می آید پاک می کند.

دوش و توالت!

صندلی را پرستار به سمت سرویس می برد. همسرم نیز پشت سر او دستگاه چرخدار هوا را منتقل میکند که با خرطومی دو متری به ماسک دماغی من وصل است. صندلی را در محوطه زیر دوش قرار می دهند. صندلی دوش و توالت نیز الکتریکی است. آن را با رموت کنترل در موقعیت مناسبی قرار می دهند. زمانی که انگشتان دست چپم بهتر کار میکرد، خودم نیز با فشار به دگمه های آن، خودم را جلو عقب می بردم تا عمل دفع راحت تر انجام گیرد. الان به این کار نیاز نیست. هر روز بعد از ظهر داروی مسهل "موفی کولون" از طریق سوند به معده ام تزریق می شود. بنابراین هیچ روزی مشکل دفع ندارم. پس از استقرار کامل، کلید زنگ مخصوص کنار انگشتم گذاشته می شود تا اگر مشکلی پیش آمد آن را به صدا در بیاورم. (دگمه این زنگ خیلی حساس است و نیاز به فشار زیاد ندارد) . قبل از تنها گذاشتن من، پرستار آخرین وظیفه اش را انجام می دهد که بسیار ضروری است. او یک بار از سمت چپ و بار دیگر از سمت راست، دو دستش را زیر یک طرف باسنم فرو می برد و آن را اندکی به سمت خود می کشد. با این کار مسدود بودن سوراخ - به علت لَخت و شُل بودن عضلات بیمار - برطرف می شود و عمل دفع، راحت صورت می گیرد. پس از اتمام کار، من زنگ می زنم و همسرم و پرستار برای ادامه کمک می آیند. پس از کشیدن ظرف توالت از زیرم، پرستار کمی صندلی را بالا می برد و با فشار آب شلنگ سیار دوش، زیرم را می شوید. منتها چون نسبت به حساسیت من به "طهارت گرفتن" کامل ، توجیه شده است، پس از آبشویی، با یک کیسه کوچک، زیرم را دقیق می شوید. بعد دوباره آبشویی با فشار قوی تا خیال من از هر بابت راحت باشد! به علت تربیت خانوادگی، "طارت گرفتن" جزو ذاتم شده است! به همین دلیل در شرایط فلج کامل، این زیرشویی دقیق و پر آب، آرامش خوب 24 ساعته ای را به من می بخشد. بعد با حوله جداگانه، یکبار در این حالت زیرم را خشک می کنند؛ بار دوم موقعی که لیفت مرا بالا برده. خشک کردن کامل قسمت جلو روی تخت صورت می گیرد. در این فاصله همسرم به دفعات بینی ولب هایم را تمیز می کند. برای پوشادن لباس ، طبق تجربه مان، بهترین جا روی تخت است. پس از آن به کف و روی پاهایم کرم مخصوصی زده می شود. چون که به علت باد کردن پاها، پوست آن کش می آید، می ترکد و می سوزد. یکی از دلایل بدخوابیم در شب ها همین سوزش پاهاست. مجموعه این کارها که هر روز صبح صورت می گیرد ، یک ساعت طول می کشد و بعد مرا با لیفت به روی صندلی (مبل) مخصوص قرار می دهند.

روزهای حمام، پس از اتمام کار توالت، همان جا روی صندلی لباس هایم را در می آورند. در این زمینه نیز همه شان نسبت به حساسیت به اصطلاح اخلاقی من توجیه شده اند که ولذا لیف کوچکی را تا پایان حمام در جلوی من قرار می دهند. پرستار از گردن به پایین را لیف و صابون می زند و آب می کشد. ازمن می پرسد مسواک میزنی یا نه؟ چون که می داند زمان مسواک زدن را دیر به دیر کرده ام. زیرا به علت نداشتن حرکت های ارادی، به محض مسواک زدن قسمت های داخلی، حالت تهوع پیدا میکنم. با این که از طریق دهان چیزی نمی خورم، دندان پزشک به همسرم مسواک زدن لثه هایم را تاکید کرده است. لذا سعی می کنم اقلا هفته ای یک بار بزنم. البته مسواک برقی کار را آسان تر و سریع تر کرده است. پرستار تجربه و مهارت دارد و می افتد به جان دندان ها و لثه هایم که کمی هم باد کرده اند و اجبارا خونریزی به بار میاید.

پرستار برای شستن سرم همسرم را صدا می کند تا مساله ماسک تنفس را حل نماید. همسرم بند ماسک را از سروگردنم باز می کند (یاد باز کردن دهنه اسبم می افتم در سال 50 که سپاهی دانش بودم و برای خودم اسب خریده بودم!). بعد با یک دستش ماسک را توی سوراخ بینی ام مستقر می کند و تا پایان شامپو زدن و شستن سرم توسط پرستار ، به همین صورت نگه می دارد. در این هنگام چند ثانیه ماسک را از سوراخ دماغم در می آورد و خودش با سرعت بینی و لبم را می شوید و با دستپاچگی سریعا ماسک را دوباره میچپاند دماغم. چون که همین چند لحظه، برای بدحال شدنم کافی است. عجیب است، موقعی که سالم بودم کلی در استخر یا دریا زیرآبی شنا می کردم، حالا چند ثانیه که ماسک را برمی دارند انگار علاوه بر ششها، تمام بدنم پر از گازکربنیک شده است! همسرم ماسک را به همان صورت روی دماغم نگه می دارد تا مددکار سرم را خشک کرده و سشوار بزند. پس از انتقال به روی تخت ، به موازات کار مددکار، همسرم یک سری دیگر از کارها را – که به دست کس دیگر نمی دهد –انجام می دهد. گوش هایم را با دستمال و گوش پاک کن تمیز می کند. دو تکه پارچه (گاز) زیر بغل هایم قرار می دهد. این کار، مهم است. چون که دستان بی حرکتم 24 ساعته به هم چسبیده، عرق وخارش اذیتم می کند و حتی کار به مالیدن پماد ضد خارش کشید و حالا این دستمال گذاشتن – که ابتکار خودمان بوده – مشکل را حل کرده است. البته گاهی مثل سایر نقاط بدن، خارش ، سراغ زیر بغل ها هم می رود ولی معضل عرق کردن و خارش مستمر حل شده است. از این مهمتر، گذاشتن دو قطعه گاز در دو طرف داخلی ران هایم می باشد که تا حدود زیادی نگرانیم را از چسبیدن دائمی انتهای رانها و عرق کردن مستمر و کابوس قارچ برطرف کرده است. کار روزانه دیگر در این لحظه، تعویض گاز اطراف سوند معده ام می باشد؛ چون که گاهی از کناره لوله، اندکی از مایع داخل معده بیرون میزند که باید هر روز تمیز شود.

حضور در جمع!

پس از اتمام این کارها و پوشاندن لباس، مرا با لیفت روی صندلی مخصوصم که در قسمت اصلی اتاق پذیرایی و کنار بقیه اهل خانه است قرارمی دهند. این کار نیز دو نفره صورت می گیرد تا من درست بنشینم. یعنی کمرم با پشتی صندلی فاصله نداشته باشد و صاف بنشینم. بی دقتی در این کار، باعث عود کردن درد کمر و نیز فرو رفتن استخوان دنبالچه در انتهای ستون مهره ها توی گوشت می شود، که هر دو ناراحتی را از سال ها قبل داشتم. اولی یادگاری زندان کمیته شاه است و دومی حاصل پشت فرمان نشستن های زیاد، طولانی و بی قاعده. بعد از نشاندن به روی صندلی و جدا کردن من از برزنت و لیفت، دو نفری پیراهن و شلوارم را که در اثر جا به جایی جمع شده صاف می کنند و یک کار مهم دیگر: اغلب اوقات، فشار برزنت باعث می شود که پس از نشستن ، بیضه ها به صورت به هم فشرده ای در زیرم گیر کرده باشند. لذا پرستار ، تجربه دارد که هر بار آن ها را رها سازد و الا تمام روز عذاب خواهم کشید. در این هنگام همسرم با دستمال خیس، اطراف بینی، بالای لب، چانه و زیر آن را شستشو می دهد. چون موقع جا به جایی و خم کردن من روی تخت، آب بینی و دهانم زیادی سرازیر شده است و اگر شسته نشود، باعث خارش می گردد. ولی در طول روز که آب دهانم چاری می شود، فوری با حوله خشک می کند. گاهی نیز فرزندانم - اگر خانه باشند – حواس شان به خشک کردن آب دهان من هست، همین طور به جا به جایی دست و پا و صاف کردن گردن کجم کمک می کنند.

روزهایی که دوش نمی گیرم، پرستار سرم را برس می زند. خیلی از این کار لذت می برم. انگار هزاران مورچه ریز زیر موها و روی پوست سرم وول می خورند و حرکات منظم و محکم برس، آن ها را فراری می دهد. برای این کار، همسرم بند ماسک را از سرم باز می کند ولی خود ماسک را با دست در برابر دماغم محکم نگاه میدارد تا تنفسم قطع نشود، آن گاه، پرستار برس می زند.

صندلی مبله ام برقی است و مثل بقیه دستگاه ها و امکانات، مرحمتی بیمه است! با رموت سه چهار نوع حرکت می کند و اگر بخواهم پایم را دراز کنم ، بخش مبله ای از زیر صندلی حرکت کرده و به صورت تخت زیر پاهایم قرار می گیرد. بی جهت نیست گاهی مانون به شوخی می گوید : پادشاه بر تخت جلوس کرد! اما واقعیت این است که نوزادی قنداق شده درون گهواره نهاده شده است!

صندلیم مقابل پنجره بزرگ سراسری تمام شیشه قرار گرفته که مثل تمامی خانه های هلند فقط حدود 70 – 60 سانت با کف زمین فاصله دارد و تو انگار روی صندلی پارک نشسته و همه جا و همه کس را در برابرت می بینی. چه امکان جالب و شگفت انگیزی! کاش همه خانه های دنیا ای طوری بودند. آن چه که برایشان حریم خصوصی است در طبقه بالاست. اما اطاق نشیمن و غذاخوری شان را با کشیدن دیوار قطور از محوطه بیرون جدا نکرده و خود را از لذت بردن از دنیای بیرون محروم نساخته اند. خوبی فوق العاده اش برای من هم این است که اصلا احساس کمبود نمی کنم که 8 – 7 ماه است پا از خانه بیرون نگذاشته ام. پارک روبرو در برابر من است با رقص شاخ و برگ درختانش، و بازی کودکان و سالخوردگان ی که سگ شان را برای گرداندن و نوبت دستشویی بیرون آورده اند. و رفت و آمد همسایه ها اتوموبیل ها و عابران و دوچرخه سوارها، پستچی و پخش کنندگان آگهی های تبلیغاتی در منازل. و دختر و پسر نوجوانی که بدون داشتن کمترین نگرانی و دغدغه خاطر از هیچ بابتی، روی نیمکت پارک همدیگر را عاشقانه در آغوش گرفته و به نجوا و نوازش و بوسه مشغولند. یعنی که زندگی در برابر چشمانت ادامه دارد؛ تو هم جزو این روند شگرف و زیبای آفرینش هستی، گیرم روی ویلچر. چشم دل باز کردن روی عظمت هستی و زیبایی های آن، بیماری و زمین گیرشدن را در چشمت کوچک و حقیر می کند.

اهمیت سرگرمی برای بیمار!

در این هنگام کامپیوترم را در برابرم قرار می دهند که علاوه بر مانیتور روبرویم، یک مانیتور بزرگ نیز در جهت عکس، قرار داده شده تا در صورت لزوم، برای همسر و فرزندان، دکترها، پرستارها، یا میهمانان، جمله ای بنویسم. گاهی نیز برای مددکارها، دسته گل مجازی تشکر، روی صفحه قرار می دهم. کار روزانه ام شروع می شود. ارتباط گیری انسانی هنوز هم در درجه اول برایم قرار دارد ولو با یک لبخند و یا سلام و علیک با زدن پلک. مبادله چند جمله در روز با همسرم رزق روحم است (به قول نیما)

این کامپیوتر کارایی های زیادی برای بیمار دارد. بخصوص روی دستگاه من برنامه ریزی فارسی صورت گرفته است. مثلا من دو سال قبل که تتمه صدایم هنوز باقی بود، به پیشنهاد مرکز مربوطه، صد جمله ضروری کوتاه را در ضبط صوت مخصوصی خواندم. تکنسین ها آن را در جوف برنامه ای در کامپیوتر قرار دادند. این جملات به صورت تابلویی در مانیتورم وجود دارد. کافیست با موس (بعدا با چشم) روی یک جمله بروم، صدای من در اطاق پخش می شود: صبح بخیر ... من سردم است ... کانال تلویزیون را عوض کنید... واز این قبیل.

اولین کارم، دیدن ای- میل هاست از داخل و خارج و دادن حداقل پاسخ به احوالپرسی ها و محبت ها. بعد هم اخبار و مقاله خوانی و سرک کشیدن به دنیای سیاست، هنر و فرهنگ و ورزش و همه چیز. البته زود به زود ناچارم به انگشتانم استراحت دهم. آرزو می کنم که تمامی بیماران معلول و زمین گیر شده، به تلویزیون و کامپیوتردس ترسی داشته باشند. وظیفه مهم اطرافیان بیمار، در درجه اول، حفظ ارتباط حضوری و فیزیکی او با دنیای بیرون است ؛ البته تا آنجا که در توان و امکانات شان باشد و باید که بیمار را به این کار تشویق کنند. در مرحله بعدی برقراری رابطه مجازی او با دنیای بیرون است و دیدن مستندهای طبیعت، شهرها و فیلم و سریال سرگرم کننده. مثلا من در اینترنت گشته و عکس شهرها، روستاها، کوه ها و رودخانه ها و جنگل ها و اماکنی را که از آن ها – از کودکی تا به حال - خاطره دارم - را پیدا کرده ام. گاهی که دلتنگ می شوم یکی از آن ها را به صورت درشت روی صفحه کامپیوتر می گذارم و شروع می کنم به تخیل و گشت و گذار در آنجا. مثلا تازگی ها عکس جالبی از "ناهار خوران" گرگان را پیداکرده ام. با دیدن عکس، می روم سال 50 که دوره آموزشی سپاهی دانش را در پادگان گرگان بودم و چند بار با بروبچه های خوب گرگان رفتیم این تفریحگاه زیبا که بسیار خوش گذشت. عکس روستای آبا و اجدادی مان در زنجان را نیز یافته ام که خاطره کودکی هایم را در من زنده می کند. حتی مسیری را که هر غروب، گله گوسفند از سراشیب تپه سرازیر می شد و گرد و خاک زیادی پشت سرش به راه می انداخت، و ما از ایوان کاهگلی خانه آن را تماشا می کردیم، در عکس برای خودم زنده کرده و صفا می کنم.

بدون خجالت باید بگویم که با عکس های جالب و بزرگ غذاهایی که دوست دارم نیز همین کار را می کنم. یک عکس بزرگ از چلوکباب کوبیده را روی صفحه کامپیوتر می گذارم و سماق رویش پاشیده و شروع می کنم. لیوان دوغ آبعلی نیز کنار دیس هست با یک سر پیاز سفید! عکس چند رقم چلوخورش را نیز دارم به اضافه نیمرو با نان سنگگ. و نیز یک سینی حاوی نان و پنیر و سبزی و گردو که برای عصرانه خوب است ؟! آخرین باری که غذا خوردم بین یک تا یک و نیم سال قبل بود. خورش بادمجان دست پخت خوب همسرم (البته خودش معترف است که به دست پخت من نمی رسد؛ که یکی از لذت های زندگیم پختن غذا برای خانواده ام بود). فقط چند قاشق توانستم بخورم و از فرط خستگی صدای اعتراض ششهایم درآمد و ناچار شدم ماسک بگذارم. آن موقع ها فقط شب ها موقع خواب ماسک هوا می گذاشتم ولی کم کم ناچار می شدم بین روز هم یکی دو ساعت بگذارم.

بعدش تا مدتی کمی سوپ ساده (بدون نیاز به جویدن) می خوردم تا این که به سرعت به مرحله استفاده 24 ساعته از ماسک هوا رسیدم. ولی الان راحتم و همه نوع غذا را با کمک اینترنت نوش جان می کنم و موس هم جای قاشق و چنگال را گرفته است! ممکن است تصور شود که من به قول معروف آدم شکمویی بودم. اینطور نیست. هر چند که غذا خوردن – و غذای خوب و لذیذ خوردن – جزو زیبایی ها و خوشی های زندگی است. اما هدف در این جا رساندن این پیام به بیماران مثل خودم که در خانه محبوسند و اطرافیان آن هاست که اگر با شیوه ها و امکانات مناسب، بیمار را سرگرم نکنند، ذهن او در ته چاه سیاه بیماری و سرنوشتی که در انتظارش هست، مشغول خواهد شد، روحیه اش را به کلی از دست خواهد داد و روزگار خود و اطرافیانش را سیاه خواهد کرد.

خوب است در همین جا تشکر کنم از بانویی که در وبلاگ خودش سفر پیک نیکی خود با دوستانش به چند شهر و روستا در شمال (که عاشق آن جا هستم) را با جزییات نوشته بود و جا به جا خودم را کنارشان احساس می کردم. به ویژه هنگام صبحانه خوردن روی تخت یک قهوه خانه در کنار جنگل و رودخانه. به این ها اضافه کنید گوش کردن به موسیقی ایرانی و سمفونی های خارجی و البته موسیقی آذری و عاشیقلار.

از این سرگرمی ها گذشته، شکر خدا هنوز توانش را دارم چند خطی مقاله بنویسم یا به تکمیل کردن قطره چکانی آخرین کتابم بپردازم. من زورم را میزنم تا هر کجا که رسید. حالا انگار اگر این کتاب به انتها نرسد آسمان به زمین می رسد!! فعلا که انتقال تجاربم در مورد ای.ال.اس بر هر کار دیگر اولویت دارد.

برگردیم به اجراییات. پرستار ، پس از اتمام کارش تجربه و تذکر آن روزش را برای همکاران نوبت بعدی در کلاسور می نویسد، چای و بیسکویت یا نوشیدنی خنکی را که همسرم برایش آورده، می خورد و خداحافظی می کند. جالب است که همه شان گفته اند هیچ بیماری ندارند که همسر یا نزدیکان بیمار، در کار پرستار دخالت کند به جز خانه شما. ولی گوش همسرم به این حرف ها بدهکار نیست و از ابتدا تا انتها در کارها دست و نظارت دارد تا هر کاری به بهترین شکل انجام شود. هر چند که پرستار ها ته دلشان از این دخالت و کمک همسرم خوشحالند. پس از حدود 3 ساعت نشستن روی صندلی ، پرستاری حوالی یک و نیم ظهر میآید برای انتقالم روی تخت. این جا به جایی برای تسکین درد زیرم و جلوگیری از حادتر شدن آن ضروری است. ابتدا همسرم با سورنگ ، دارو و مقداری آب از طریق سوند تزریق می کند. راس ساعت 14 فیزیوتراپ می آید. 5 روز در هفته؛ که بسیار بسیار برای بیمار مبتلا به ای.ال.اس مهم است. او هر بار به مدت نیمساعت عضلات بدنم را که همچون تکه گوشتی بی حرکت و لَخت افتاده اند و روز به روز لاغرتر می شوند را می کشد و ماساژ و ورزش می دهد. چون در هفته های اخیر، انگشتان دستم دارند به طرف داخل خم می شوند، مقداری از وقت را هم به ماساژ آن ها اختصاص می دهد. پس از آن تا ساعت 16 تلویزیون نگاه می کنم. تلویزیونی کوچک که آن را روی یک چارپایه چرخدار در کنار تخت و در فاصله یک متری چشم قرار می دهند. ریسیوری هم رویش هست برای دریافت کانال های ماهواره . فعلا خودم میتوانم به زحمت کانال عوض کنم تا ببینم بعد چه می شود. انتخاب اولم دیدن برنامه های علمی، اکتشافات و کیهان شناسی است و البته دیدن طبیعت و شهرهای ایران. مثلا وقتی که برنامه کوهنوردی چند نفر را در حواشی البرز نشان می دهد، در تخیلم کفش کوه به پا می کنم و دنبالشان راه می افتم. کنار چشمه ای کوچک از چایی شان – که با کتری بر روی آتش درست می کنند می نوشم – و از کتلت سرد و نان و پنیر و گوجه کوله شان می خورم و باز راه می افتیم. با کانالهای لس آنجلس چندان میانه ای ندارم، بس که سطحی، شلخته و بی نظم، بی هویت و بی اعتنا به منافع و فرهنگ ملی هستند. البته دو سه کانال و معدودی برنامه استثنا هستند. از جمله برنامه های دکتر فرهنگ هلاکویی و خانم دکتر نهضت فرهودی که همه هفته با همسرم نگاه می کنیم. ضمنا فرصت را برای دیدن چند باره کلاسیک های خوب تاریخ سینما و نیز فیلم هایی که در جوانی برنامه داشتم بروم و وقت نشده بود، مغتنم شمرده ام: مثل همشهری کین (اورسن ولز)، کازابلانکا (همفری بوگارت)، معما (اودری هیپورن) ، المرگنتری (برت لنکستر )، جاده (فلینی) ، کشتن مرغ مقلد (گریگوری پک) ، مردی برای تمام فصول (پل اسکافیلد)، شیر در زمستان (کاترین هیپورن و پیتر اوتول) ونظایر آن. همه با دوبله هایی به یاد ماندنی و تکرار نشدنی. و نیز برخی فیلم های خاطره انگیز فارسی دوران نوجوانی. جالب است یک بار که پرستار آمد برای بلند کردنم از روی تخت، دید که قطره اشکی در گوشه چشمانم هست. با نوعی دلسوزی آن را پاک کرد که انگار برای وضعیت بیماریم گریه کرده ام. خیلی دلم می خواست بهش بفهمانم که الان صحنه ای از فیلم "گنج قارون" را دیدم و یاد فردین اشکم را جاری ساخت! به این ها اضافه کنید دیدن 7 باره سریال "دایی جان ناپلئون" و سریال های با ارزشی همچون "روزگار قریب" کیانوش عیاری. و نیز فیلم های فوق العاده زیبا و پر از تاریخ و فرهنگ و فولکلور سینمای 60 - 50 پیش باکو و دیدن چند باره "مشهدی عباد" و "آرشین مال آلان". البته کسانی که زبان شیرین آذری را بلد نیستند مزه اصلی اش را درک نخواهند کرد!

خوب است در همین جا اضافه کنم که برانگیخته شدن سریع احساسات چه به صورت گریه و چه خنده (البته بیشتر، گریه) و ناتوانی در جلوگیری از آن، بخشی شناخته شده از بیماری ای.ال.اس است. و لازم است که بیمار و اطرافیانش به این واقعیت پزشکی اشراف داشته باشند و آن را به حساب افسردگی و ضعف روحی بیمار نگذارند. در همین رابطه، همسرم به محض شروع این وضعیت در من (از آن جا که از جنبه پزشکی آن و عدم کنترل من روی عضلات حرکتی اطلاع داشت)، موضوع را اول به فرزندان مان و سپس به دوستان و آشنایان که به دیدارمان می آمدند، پیشاپیش توضیح می داد. این کار ضروری او، فشار روانی زیادی را از روی من برداشت تا با هر اشک درآمدن در جمع، اراده، روحیه و شخصیت ام ، برباد رفته تصور نشود!

جا به جایی های بعد از ظهر!

از 4 بعد از ظهر تا 10 شب باز منتقل می شوم روی صندلی. ابتدا ماسک بزرگ (دماغ و دهانی) با ماسک دماغی عوض می شود. بعدش نوبت دوم ادرار کردن است. هنوز می توانم به زحمت از شیشه مخصوص این کار (سبک و از جنس تلق ضخیم و شبیه کوزه قلیان) که پرستار در برابرم قرار می دهد، استفاده کنم. ولی از حالا به فکر شیوه ها و وسایل جایگزین دیگری هستیم. سپس ماده غذایی 6 ساعته به معده ام وصل می شود . بعدش، باز ادامه کار با کامپیوتر است و دیدن سریال کمدی به اصرار همسرم. پیوسته تلاش می کند من برنامه های سرگرم کننده و شاد ببینم و به اصطلاح توی خودم فرو نروم . یکی از ایده آل ها، دیدن مسابقات ورزشی است. به خصوص بازی های جام جهانی در آفریقای جنوبی که در خلال این نوشته، شروع و پایان یافت.

در فاصله 6 ساعت، باید کمی مایع (و اساسا آب) قورت دهم. کاری سخت اما لازم. چون از شکم تغذیه می شوم، لب ها و گلو خشک و کثیف است. اما چند قلوب آب دادن به من خودش مکافاتی است. چون هورت نمی توانم بکشم (از جمله با نی) لذا باید با لیوان لبه برگشته به دهانم ریخته شود ولی ماسک مانع این کار است. لازمه اش این است که ماسک هوا لحظه ای برداشته شود ، یک یا دو قلوپ کوچک آب به دهانم ریخته شود و ماسک به سرعت در دماغم چپانده شود تا حالم بد نشود. چون قورت دادن برایم سخت است، اغلب، قطره ای به گلویم می پرد که به حال خفقان می افتم. همسرم با مشت به سینه و پشتم می کوبد و لحظاتی طول می کشد تا بحران برطرف شود. در این شرایط به کودک غرق شده ای می مانم که تازه از امواج دریا نجاتش داده باشند. چشمانم مرطوب و داغ و ملتهب، و بدنم عرق کرده است. نگرانی از تکرار این حالت باعث می شود چند روزی (گاه یک هفته) از خیر آن چند قلوپ آب بگذرم. البته رهنمود پزشکی مشخصی برای خشک و ترک ترک نشدن لب ها وجود دارد و آن این که روزی چند بار با ابر یا پارچه خیس، لبهای بیمار مرطوب شود. در این زمینه ها مطلب پزشکی ترجمه شده ای در سایت ما وجود دارد.

حوالی ده شب یک بار دیگر شیشه ادرار برایم آورده می شود. بدین ترتیب، تا صبح، خیالم راحت است. پرستار به کمک همسرم مرا به تختم منتقل می کنند. ماده غذایی 12 ساعته به شکم ام وصل می شود. قبل از آن نیز ماسک دماغی جایش را به ماسک کامل داده است. آخرین کاری که مددکار میکند، تاثیر زیادی در راحتی من در شب دارد: او با لیف خیس، چند بار لای ران ها و قسمت جلو بدنم را مرطوب کرده و بعد با حوله خشک می کند ( یک شستشوی موضعی و سطحی). علتش این است که از صبح تا شب آن قسمت ها، هم عرق کرده و هم مقداری ادرار ریخته است. هر بار که این کار را می کنند در دلم می گویم: خدا پدرتان را بیامرزد! هر چند که تشکر را از چشمانم می خوانند. گفته اند اگر هوا خیلی گرم شد و دلت خواست ، روی تخت، تمام بدنت را لیف خیس می کشیم تا خنک شوی.

شب های کابوس و عرفان؟!

با رفتن آخرین شیفت پرستار روز، پرستار شب ( که همگی خانم های 60 سال به بالا هستند ) از ساعت اا شب می آید تا 6 صبح. او نیز یادداشت های همکاران شب های قبلش را می خواند. مثلا : موقع غلطاندن "امید" مراقب باشید لوله سوند زیرش نماند. و از این قبیل.این کافی نیست؛ همسرم جداگانه چند تذکر می دهد و مهم تر از همه: کوچک ترین ابهامی داشتید، زود مرا صدا کنید. خودش می رود بعد از یک روز دوندگی و رسیدگی خسته کننده، چند ساعتی در طبقه بالا بخوابد. اما چه خوابی! هم نگرانی بیدارش می کند و هم پرستار یکی دوبار؛ تا مثلا از مشکلی که من دچارش شده ام، سر در بیاورد. آن ها با خود کتاب می آورند و آن طرف اتاق ، روی مبل و زیر نور چراغ مطالعه به خواندن آن می پردازند ولی حواس شان به من است. مسئولیت شان این است تاصبح بیدار باشند و از من مراقبت کنند. بخصوص به لحاظ تنفس. اگر اتفاقی افتاد و یا نارسایی تنفسی پیش آمد، همسرم و اورژانس را زود خبر کنند. کار دیگرشان اساسا غلطاندن من به این طرف و آن طرف و بالش گذاشتن و برداشتن زیر پا و دست برای تغییر حالت و چلوگیری از سِرشدن و درد ناشی از بی حرکتی اعضای بدن است. تخت و تشک مخصوصم نیز به میزانی به تغییر وضعیتم کمک می کنند. تختم از نوع تخت های بیمارستانی است که با رموت، از قسمت پا و سر، بلند می شود. تشکم پراز لوله های ذخیره هواست. انگار که 40 – 30 تا لامپ مهتابی را به صورت افقی به هم چسبانده باشند. باد لوله های تشک، یک در میان پر و خالی می شوند و پمپ برقی کم صدایی در زیر تخت، باد آن ها را تنظیم می کند. این تکنیک باعث می شود تا بدنم به طور ثابت با تشک تماس نداشته باشد و باعث زخم بستر نشود.

من برغم خوردن دو قرص خواب، هر یکساعت یا یکساعت و نیم یکبار، بیدار می شوم. علتش ناراحتی اعضای بدن در اثر بی حرکتی و ناتوانی ماهیچه های شل شده و فلج در جلوگیری از آمدن فشار به استخوان هاست. افزون بر اینها هجوم کابوس های هولناک در خواب است که بخشی از عوارض شناخته شده این بیماری است. حتی گاهی ناچار می شوم نیمه شب دو ساعت تلویزیون نگاه کنم تا خوابم ببرد.

گفتنی است که پرستاران شب، به لحاظ شب کاری و حساسیت کارشان – به رغم سالخوردگی و بازنشستگی – حقوق شان نسبت به مشاغل مشابه، به نحو حیرت آوری بالاتر است. برخلاف پرستار ان روز، کمی بی نظمی در کارشان وجود دارد، بیمار می شوند و گاه شرکت مربوطه قادر به پرکردن جایشان نیست. در نتیجه همسرم ناگزیر می شود هفته ای یک یا دوشب جور آن ها را بکشد. چه وحشتناک و چه فشار روحی زیادی که به من وارد می آید. او از صبح، بیشتر اوقات بخاطر من سرپا بوده و حالا تمام شب را هم باید دنبال مشکلات من باشد. به علاوه، از ساعت 6 صبح که پرستارها گزارش سرپایی به همسرم می دهند و می روند، او باید تا 9 صبح که مددکار روز می آید، مراقب من باشد. عشق و وفای بیکران است دیگر، چکارش می شود کرد؟! البته دو طرفه و این قصه ای است جداگانه. همین قدر بگویم که در این مسیر پر سنگلاخ و تیغزار، مرا بر دوشش نهاده و جلو می برد. برایم سخت نیست اعتراف کنم که بدون او و مهرورزی و رسیدگی هایش، من این روحیه را نداشتم و در این وضعیت و موقعیت نبودم.

در شرایط پیشرفت بیماری ای.ال.اس (که من در آن نقطه ام: بی حرکت و لال)، اگر بیمار، علاوه بر سرگرمی ها، به لحاظ فلسفی و روحی، بنیه معنوی و اراده خودش را تقویت نکند، نمی تواند خودش را جمع و جور کند و در مقابل سرنوشت، خیلی زود از پا در می آید. به ویژه نیمه شب ها اگر بیدار شود، خلوت تنهایی اش به یک کابوس و برزخ واقعی تبدیل می شود. درست است که بیمار دردهای غیرقابل تحمل و کشنده ای مثل بیماران سرطانی ندارد، ولی ناراحتی های آزار دهنده اش کم نیست. راجع به خلط مدام در بینی و گلو گفته ام که از عوارض بیماری است و ناراحتی اش در تخت بیشتر است و تو راهی جز قورت دادن مستمر نداری. اما گاه با آن هم حل نمی شود و خلطی سمج، راه نفست را بند می آورد. تازه اگر بدشانسی بیاوری و هفته ای دو سه بار زیر ماسک بزرگ روی تخت عطسه کنی، شرایط، دشوارتر می شود و باید اراده و حوصله بیشتری به خرج دهی، تا عوارض پر از کثافت عطسه در دماغ و گلو آرام آرام برطرف شود. علاوه بر آن، یکی از عوارض عطسه، گاز گرفتن زبانم هست که تا مدتها اثرش روی زبان می ماند و هنوز به تجربه ای برای ممانعت از آن دست نیافته ام. جالب است: قبلا از عطسه کردن لذت می بردم، حالا بلای جانم شده است! و دندان هایم نیز. چون توی خواب، هرازگاهی گوشه زبانم و یا لپم از تو می رود لای دندان هایم. نمی دانم چقدر طول می کشد تا از درد بیدار شوم. اما از ترس این که دوباره همان نقاط برود زیر دندان هایم، خوابم نمی برد. تنها تجربه ای که در این زمینه دارم این است که اقلا در طول روز مراقب باشم که آن قسمت های آسیب دیده در خواب، دوباره زیر دندانم نرود تا زودتر ترمیم یابد.

گاهی پایم تاب برمی دارد، یا دستم و کمرم. مدتی تحمل می کنم. درد که زیاد شد باید خبر کنم به دادم برسند. چطوری باید خبر کنم؟ چطوری بفهمانم نقطه درد کجاست؟ خارش ها گاه از این هم بدتر است. برخی خارش ها مثل فرو کردن سوزن به پوست است. گاه یکی را با فشار زنگ مخصوص، خبر می کنی ولی تا بفهمانی مشکلت خارش سگی ! است و کدام سمت بدن است و چه نقطه ای؟ پدرت درآمده است. تازه اگر محل خارش زیر ماسک بزرگ و روی تخت باشد، باید از خیرش بگذری. چون که برداشتن ماسک در حالت خوابیده – در شرایط من که ششها کاملا مرخص اند!- هم خطرناک است و هم مشکل. آدم الان خوب می فهمد که دست، چه معجزه ای برای انسان می کند در تمام زمینه ها. درکل، این بیماری باعث شده از نزدیک و به صورت تجربه شخصی، به کارایی های چندگانه و پیچ در پیچ اعضای بدن پی برده و غرق در شگفتی شوم. اگر علاقه داشتید، یکبار در یک جمع یا میهمانی، یواشکی ده دقیقه جنب و جوش، حرکات بدن (به خصوص دست ها و انگشتان) یک نفر را زیر نظر بگیرید، تا حرفم را درک کنید. ضمنا وقتی به این هم فکر کنید که بیماری که همه این حرکات را تقریبا به طور مطلق از دست داده، چه می کشد، قدر سلامتی خود را بهتر می دانید.

من وقتی در شرایط دشوار فیزیکی و درد و خارش و خفقان ناشی از خلط سینه قرار می گیرم، خودم را هشیار و حاضر در صحنه نگاه می دارم و اراده ام را تشویق می کنم که در برابر آن ایستادگی کند. به خودم می گویم کمی دندان روی جگر بگذار، دو سه دقیقه دیگر خارش ، خود به خود تخفیف می یابد ومحو می شود. یا دوران شکنجه را به یاد می آورم و به خودم می گویم: خجالت بکش! (من هنوز هم شکنجه را بدترین و دشوارترین ابتلاء یک انسان می دانم)

موقعی که مدرسه می رفتم، مرد افلیج به پهلو افتاده در کنار خیابان را می دیدم که سرش روی زمین، لباس ها پاره، زانوها جمع شده در بغل، کف از دهان جاری، همه رقم کثافت کرده. مردم سکه هایی کنارش می انداختند. از مدرسه که برمی گشتم باز در همان حالت بود. الان یادآوری این صحنه ها کمکم می کند. یک نوع تقویت معنوی و اخلاقی و زیاد به خود فکر نکردن. برخی از همدردانم که با سایت ما مکاتبه دارند در مقایسه با امکانات "شاهانه " من، نزدیک به صفرند. به خصوص وقتی به زنان و مادران مبتلا به ای.ال.اس پیشرفته (با توجه به مشکلات "عادت ماهانه" شان) فکر می کنم، از خودم شرمم می آید. همچنین فکر می کنم به مجروحان انفجارها، زیر آوار زلزله و در گل و لای سیل مانده ها؛ به آفریقیانی که در گرمای شدید، بی آب و بی غذا مدهوش افتاده اند تا کرکس های گرسنه به سراغ شان آیند. در شرایطی مثل ما، فکر به پایین تر همواره کمک کننده است. و الا مقایسه مستمر خود با دوران سلامت (که با ماشین، همراه خانواده، اروپا را زیر پا می گذاشتی) و مقایسه با زندگی آدم های سالم، داغانت می کند.

البته به عقیده و تجربه شخصی من، نقش اصلی را ایمان و اعتقادات معنوی بیمار به عهده دارد. یک بار برای مادری جوان که زمینگیر شده، نوشتم که حتی اگر دعا و توسل و نذر و نیاز به او آرامش می دهد حتما این کار را بکند. رهنمود کلی من این است: هر کاری که از غرق شدن این قبیل بیماران در سیاهی چاه سرنوشت شان جلوگیری بکند، خوب است.

در مورد خودم فکر به متافیزیک و تمرکز عرفانی روی بخش غیر مادی هستی (که به آن باور دارم) نقش اصلی را به عهده دارد. یک چنین تکیه گاهی تو را از پوچی نجات می دهد. گاهی که نیمه شب ها بیدار شده و با هشیاری و حضور و کار توضیحی روی خود، موفق به تسلط به درد ها و ناراحتی های فیزیکی می شوم، لحظات عرفانی و معنوی خوبی به سراغم می آید. لحظاتی است که بهتر می توانی با عظمت، شکوه و بیکرانگی هستی رابطه برقرار کنی و در برابر آن فروتن شوی. از خاطر گذراندن این حقیقت ساده و پذیرش قلبی آن به من آرامش می بخشد: همه یک روزی با حقیقت مرگ مواجه خواهند شد؛ تفاوتش در من این است که زمان سر رسیدش تا حدودی مشخص شده است. این آرامش درونی ام را، باور به جاودانگی روح و تداوم حیات انسان در لایتناهی هستی ، کامل تر می کند.

همه این ها باعث می شود تا از سکوی بالاتری به خودم و سرنوشتم نگاه می کنم و زیاد به بیماری و نداشته ها و ناراحتی ها گیر ندهم. می خواهم تا آنجا که توان دارم ، روحم در برابر این بیماری (که در شعری آن را به "چنگیزخان" تشبیه کرده ام) زانو نزند؛ اگر چه جسم ام – به اجبار و بی اختیار خودم – روز به روز در حال مچاله شدن و ازدور خارج شدن است. گاهی که صبح برمی خیزم، بی اختیار این شعر سعدی را - که پدر خدا بیامرزم زیاد می خواند و به همین علت در حافظه ام مانده – زمزمه می کنم:

شنیده ایم که محمود غزنوی شب دی

شراب خورد و شبش جمله در سمور گذشت (یعنی درجای نرم و راحت)

گدای گوشه نشینی لب تنور گرفت

لب تنور بر آن بینوای عور گذشت

علی الصبّاح بزد نعره ای که ای محمود

لب تنور گذشت و شب سمور گذشت

بنابراین، زیاد سخت نمی گیرم؛ هرچه هست، مثل میلیاردها انسان، شب من هم یک طوری به پایان می رسد. صبح که بلند می شوم، هستی با تمام جلوه هایش در برابرم پهن است: از نگاه و کلام روحنواز همسر و محبت فرزندانم گرفته تا صدای پرندگان و رقص همیشگی درختان روبرو، غرش ابرها، و بارانی که پنجره بزرگ مان را زیر ضرب می گیرد. می خواهم بگویم حتی با بدن فلج و مچاله شده و دهان خاموش و گردن کج افتاده و جاری بودن کف دهان نیز می توان به زندگی سلام گفت.

این ها همه پیامی است به همدردان بیمارم : ضمن حفظ و تقویت امید نسبت به اتفاقات خوش در آینده، فعلا باید با اتکا، به چیزی، خودتان را به لحاظ روحی سرپا نگه دارید. به موازات آن، واقعگرایی تان را نسبت به پیشرفت بیماری از دست ندهید و به فکر الزامات آن باشید. با زندگی قهر نکنید. در هر مرحله ای از بیماری که هستید به خانواده، فامیل و دوستان و زندگی لبخند بزنید و از همان اندازه پنجره کوچکی که از هستی به روی شما باز است از زندگی لذت ببرید. راه درست همین است و با زانوی غم در بغل گرفتن و آه و زاری و نفرین به روزگار، چیزی تغییر پیدا نمی کند، به جز تاثیر منفی روی خودتان و اطرافیان تان. و چه بسا که از سرحالی ، نشاط و روحیه آنها در رسیدگی به شما بکاهد.

توصیه ای دارم برای کسانی که دکتر، اخیرا به آنها اعلام کرده بیماری شان ای.ال.اس است و طبعا هنوز در بدن شان پیشرفت زیادی نکرده : به جای غم و قهر و اعتصاب، تا می توانید از زندگی لذت ببرید. هر آرزو و هوسی داشتید و تا به حال امروز فردا کرده اید، شروع کنید، یکی یکی و بی وقفه جامه عمل پوشاندن. (البته بسته به وسع اقتصادی و امکانات تان) از مهمانی دادن و رفتن و تجدید دیدار و آشتی با همه کس (و به قول قدیمی ها صله رحم) تا شرکت در امر خیر مردم و کارهای نیکوکاری؛ از ایران گردی و مسافرت های تفریحی یا زیارتی گرفته تا خوردن غذاهای دلخواه! به قول معروف: از ما گفتن!

خوب است انسان های سالم را نیز از قلم نیندازم: سلامتی جسم، موهبت بسیار بزرگی است. یک لحظه هوشیار شوید و ببینید که آیا قدر آن را می دانید؟ اگر این را جدی بگیرید، چه بسا تحولی در تلقی و نگرش شما نسبت به زندگی ایجاد شود: ذهن و روان خود را از مشغول بودن آزار دهنده به نداشته ها و کمبود های مادی و چشم و هم چشمی با دیگران، آزاد کنید و با همان مقدار که دارید، خوش بگذرانید و شاد باشید. هر ساعتی که ذهن تان را درگیر نداشته ها و کمبود های مادی و مقایسه با دیگران کردید، به همان میزان خود را از درک و لمس و چشیدن زیبایی زندگی محروم ساخته اید. منظورم عدم تلاش معقولانه برای ارتقاء سطح زندگی نیست. مخاطب ام کسانی هستند که دغدغه خاطر و فکر دائم به کمبودها و عقب افتادن مادی از دیگران را به روحیه ای غالب در ذهن و روانشان تبدیل کرده و لذا خود رااز چشیدن لذات اصیل زندگی محروم ساخته اند. به جای این فکرهای دل آزار، عصبی و افسرده کننده، به آشتی و بازسازی روابط عاطفی و انسانی خود با دیگران بپردازید و دریچه های دوستی، محبت و مهرورزی را به روی همه بگشایید.

خب، کم کم دارد ساعت 9 صبح می شو د و الان است که سر و کله پرستار پیدا شود. اقامت در تختخواب طولانی شده و ناراحتی های فیزیکی حاصل از آن افزایش یافته است. برای بلند شدن از تخت لحظه شماری می کنم. صدای زنگ در، شروع یک 24 ساعت دیگر از زندگی با ای.ال.اس را اعلام می دارد!

امید – تیر ماه 89 (ژوییه 2010)

http://www.alsiran.com/

منبع این مطلب

داغلاری سوکر تیرَختور !

2010-07-27T14:07:00.000+04:30


امروز سه شنبه استادیوم آزادی - دیدار تیم تراکتورسازی با پرسپولیس

امروز تراختور ویوا... پرسپولیس هم خدا بهش رحم کناد !

گرچه مادر زادی استقلالی ام . ( یک "دی بزرگ") D
اما تیم شهرداری تبریز و تیرختور یه نَمه باهامان همچی بفهمی نفهمی آره وآللآه دیگه !
تازه ! جناب پزشک را با زهرا بانو بخاطر پرسپولیسی بودنشان را میستایم .

حماقت دوبله پارک شده

2010-07-25T05:50:00.000+04:30

الان ساعت پنج صبح سوم امرداد است . در تراس حیاط و زیر اتاقک توری و پشه گیرمان خوابیده بودیم مثلن به خیر سرمان .
یک آدم ! نفهم و بیشعوری که دزدگیر ماشین اش از ساعت دو ی بامداد در سر کوچه مان جیغ میکشید و تا الان هم دارد میجیغد ! کل آسایش این شب مان را ازمان ستاند . حالا این صاحاب ماشین ، یا آقای گاو و یا الاغ (معذرت) کی از خواب بیدار شود و رفاهمان را بهمان برگرداند را خدا عالم است .
البته قوقولی گوهای خروس های همسایه هم عامل مضاعفیست در این وقت شب ها . گفته باشم . ء

اولین تبریک گوی تولدم یک ایمیل بود !

2010-07-23T11:20:00.000+04:30

روز تولد شما بي شک زيبا ترين روز براي تمامي کساني خواهد بود که شما را دوست دارند، پس بدانيد اين روز براي من هم بسيار زيباست. تولد شما مبارک . اميدوارم هميشه موفق ، سربلند و سلامت باشيد.

امیدوارم اولین نفر بوده باشم که تبریک میگم :-)

ممنونم آزی جان ! وآاللآه یادمان نبود. اصلن نمیدانستیم امروز اولین روز امرداد است . باور میکنی ؟ بازم ازت متشکریم که یادمان بودی . ( آیکون دوس داشتن و بوس )

یک سوال ؟

2010-07-21T23:25:00.000+04:30

حاجی یی که به مکه و کربلا و کوفه و نجف رفته ، وقتی بازگشت اش را از آنتالیای ترکیه اش مشاهده کنیم را چه بنامیم ؟

حاجی کربلایی آنتالیایی

؟؟؟

چه بنامیم خب !

حذف آی دی یاهوی شما از اددلیست کاربران نابکار !

2010-07-18T22:51:00.000+04:30

" ملا نصرالدین" : اگر دوست ندارید آی دی یاهو مسنجر شما در ادد لیست اغیار باشد و یا دوستان نابه طراز و ناهمتراز ! و ... یا ... باقی بماند بروید به اینجا و قال قضیه رو ب ِک َنید .

پی نوشت : حالا که حکایتمان از ملا بود این یکی مسئله را برای تفرح خاطر و تفرج ذات و تدقق ! نیز بخوانید

این همه مرغ یک خروس لازم ندارند ؟

یک روز ملا به گرمابه رفته بود تعدادی جوان که در آنجا بودند تصمیم گرفتند سر بسر او بگذارند به همین جهت هر کدام تخم مرغی را آورده بودند و رو به ملا کردند و گفتند: ما هر کدام قدقد می کنیم و یک تخم می گذاریم . اگر کسی نتوانست باید مخارج حمام دیگران را بپردازد!
ملا ناگهان شروع کرد به قوقولی قوقو! جوانان با تعجب از او پرسیدند ملا این چه صدایی است که از خودت در میاوری . بنا بود مرغ شوی!
ملا گفت: این همه مرغ یک خروس هم لازم ندارند!

بن بست

2010-07-16T06:45:00.000+04:30

همیشه رفتن رسیدن نیست ، اما برای رسیدن باید رفت . در بن بست هم راه آسمان باز است .

از وبلاگ آزاده نامه

گردش با دوربین 360 درجه - Panoramic photo

2010-07-14T18:47:00.000+04:30

دلتان اگر تنگ شده و گردش میخواهید بیایید بگردیم با تصاویر 360 درجه ! دلتان کجا را میخواهد ؟ جاده چالوس خوبه ؟ کوه دماوند ؟ یا ارگ بم ، کیش ، ماسوله ، یا مثلن مرکز هنری الهیه ، باغ لاله گچسر ؟ در قاره آسیا چی ؟ هان ؟ کجا بریم صفا سیتی ! اگه دوست داری حال و هوات عوض شه
بفرما حرکت کنیم

توضیح اینکه : این تصاویر برا بنده تازه گی داشت گرچه تاریخ بعضی از تصاویر قدیمیه و بخاطر همین ، اگه براتون تکراریه . لطفن صداشو در نیارین که بچه ها خوابن !

جاده چالوس
Chalus Road, Gachsar in Tehran

دور این بچه بگردم ، که عجب آقاییست

2010-07-13T07:07:00.000+04:30

کاریکاتورهای زیبایی را از طریق ایمیل دریافت کردیم که مقداری به خط استوا مانده ! حالمان را جا آورد . شیرینی دیدن این کاریکاتورها اینست که : علیرضا باقری یک کارکاتوریست ناشنواست . اهل گرگان است ( آی سهراب سپهری که اهل کاشان بودی ، جات خالی ) . و مزیتی که دارد اینست که متولد سال 1371 است . یعنی به نوعی یک سال بزرگتر از پسرم آصف است . تازه ! ما با بچه گرگانی ها خیلی هم اُختیم .

البت علیرضا افتخارات هنری بیشتری کسب کرده که اشاره به آنها ما را که نظر بر رویت کاریکاتورهای ایشان میباشد از راه به درمان میکند ! پس برویم به تماشای کاریکاتورهاشان .

توضیحن اینکه با همه وجود رعایت کپی رایت را هم کردیم . به لحاظ اینکه روی تصاویر اگر تقه بزنید تشریفتان میرود به مبدا اش .

ها ! چیه ؟ ایرادی داره ؟

---------------------------

یکروز بعد نوشت : جناب جعفر آقا ی گل ، زحمت کشیده و جهت تکمیل شدن پرونده و معرفی بیشتر ، آدرس وبلاگ علیرضا باقری را در کامنتدونی وارد کرده اند که ضمن سپاس از ایشان ، آنرا به محضر عالیتان معرفی میکنم

گوگل ، لینکستان مرا خورد

2010-07-12T10:30:00.000+04:30

آقا ! نمیدانم این لینکستان وبلاگم چه بر سرش آمد ه است! فک کنم گوگل خاتون ، لینکستان مرا قورت داده است . ایکاش اولش میخورد و بعد قورتش میداد (حداقل بخاطر عدم ایجاد عوارض جانبی حاصله به معده شریف شا ن )
منکه لینکستانی نمیبینم . شما اگر مشاهده میکنید بفرمایید .

از عجایب فوتبال: اسپانیا برای اولین بار فاتح جام جهانی شد

2010-07-12T06:55:00.000+04:30

فوتبال را از برای این میپسندم که نتیجه اش نا معلوم است . اینکه ، تیمی که به سوئیس مادر مرده باخته بود اولش . بیاید و قهرمان جهان بشود . با این احتساب اگر این تیم روزی روبه روی تیم اهر بازی کند محتملن به تساوی بکشند یا ببازد و زمین چمن را ترک کند . خدا را چه دیدی . ندیدی که .

توضیحن اینکه : برادران ماتادوریست ! در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی ، بر تیمهای ملی کامرون
، ژاپن، پاراگوئه، آلمان و هلند غلبه کرد و تنها در اولین دیدار خود مقابل سوئیس شکست را پذیرفت. فوتبال همینه خب .

هی ماتادوریان ! کاپ جام جهانی 2010 ، حلالتان باد

پیش بینی اختاپوسی ! ومرگ ایشان پیش از جام جهانی 2014

2010-07-11T05:10:00.000+04:30

"پل" از گونه‌ای از هشت‌پاهاست که بین 3 تا 5 سال عمر می‌کنند. او هم‌اکنون دو و نیم ساله است.

پل، هشت‌پای معروف ‌آلمانی که مسابقه‌های فوتبال را پیش‌بینی می‌کند حالا معروف‌ترین چهره شهر اوبرهاوزن آلمان است.

این هشت‌پا که تمام مسابقه‌های تیم ملی آلمان در جام جهانی نوزدهم را درست پیش‌بینی کرده حالا مثل شخصیت‌های معروف سیاسی، محافظ دارد و تحت حافظت شدید ماموران امنیتی است.

امنیت او زمانی به خطر افتاد که پیش‌بینی کرد آلمان در مسابقه نیمه‌نهایی مقابل اسپانیا، شکست می‌خورد و به فینال نمی‌رسد. گرچه در همان ساعات، طرفداران افراطی آلمان این موضوع را قبول نکرده بودند و برخلاف مسابقه‌های قبلی تیمشان، پیش‌بینی هشت‌پا را بی‌ارزش قلمداد کرده بودند، اما زمانی که آلمان مسابقه را به اسپانیا واگذار کرد، آلمان‌های افراطی، هشت‌پا را عامل نحسی برای تیمشان معرفی کردند و به فکر از بین بردن آن افتادند.

حالا مسئولان آکواریوم شهر اوبرهاوزن تدابیر امنیتی شدیدی را برای حفاظت از هشت‌پا در نظر گرفته‌اند. یکی از مسئولان این آکواریوم می‌گوید: «از وقتی پل بازی‌های جام جهانی را درست پیش‌بینی کرده، خیلی‌ها می‌خواهند بیایند و از نزدیک کار او را ببینند. مردم فکر می‌کنند ما آن‌ها را فریب می‌دهیم اما واقعا این‌طور نیست. ما کاری نمی‌کنیم.»

محققان ایرانی می‌گویند طبیعت چشم هشت‌پا طوری است که به رنگ‌های زرد و قرمز حساس است. آن‌ها معتقدند به همین دلیل است که هشت‌پا، بیشتر به سمت پرچم آلمان کشیده می‌شود و در موردی که پرچم اسپانیا قرمزی بیشتری در خود داشته، این هشت‌پا پرچم اسپانیا را نسبت به پرچم آلمان ترجیح داده.

نکته‌ای که در مورد هشت‌پا وجود دارد این است که شهرت و محبوبیت آن از مرزهای آلمان فراتر رفته است. این هشت‌پا که خیلی‌ها آن را با نام اختاپوس می‌شناسند، شهرتی جهانی پیدا کرده و حتی مطرح‌ترین رسانه‌های دنیا نیز برنامه‌های مهم خود را قطع می‌کنند تا به طور زنده، مراسم پیش‌بینی او را روی آنتن ببرند.

حتی زمانی که این اختاپوس پیش‌بینی کرد اسپانیا هلند را شکست می‌دهد و قهرمان جام جهانی می‌شود، سایت اینترنتی مارکا اسپانیا که یکی از پرمخاطب‌ترین رسانه‌های اسپانیا است تیتر اصلی خود را به این موضوع اختصاص داد. این سایت تیتر زد: «هشت‌پا پیش‌بینی کرد ما برنده می‌شویم.»

نکته جالبی که در مورد هشت‌پای معروف آلمان وجود دارد این است که حتی نحوه پیش‌بینی کردن او نیز مورد توجه رسانه‌ها قرار می‌گیرد. در مسابقه آلمان مقابل تیم ملی غنا، 16 دقیقه طول کشید تا این هشت‌پا پیش‌بینی را انجام دهد. او مدام بین ظرف غذایی که پرچم آلمان و ظرف غذایی که پرچم غنا را داشته در حرکت بوده و سرانجام از ظرفی که پرچم آلمان روی آن وجود داشته غذا می‌خورد. اما پیش از بازی نیمه‌نهایی تیم ملی آلمان، این هشت‌پا خیلی زود سراغ ظرفی رفته که پرچم اسپانیا روی آن وجود داشته و به همین دلیل اسپانیایی‌ها معتقد بودند تیمشان راحت آلمان را شکست می‌دهد.

البته آلمان‌ها می‌توانند آسوده خاطر باشند که در جام جهانی آینده گرفتار نحسی «پل» نخواهند شد چراکه این هشت‌پا از گونه‌ای از هشت‌پاهاست است که عمر کوتاهی دارند. پل اکنون دو سال و نیمه است. هشت‌پاهایی که جثه‌ای به اندازه پل دارند، بین 3 تا 5 سال عمر می‌کنند و با این شرایط بعید است که پل در جام جهانی آینده زنده باشد.

آفرینش انسان

2010-07-09T01:18:00.000+04:30

روایت است که در جایی غیر از کتب آسمانی ٬ خداوند فرموده است که من انسان را اینگونه زشت صفت و شیطانی و کریح و دغلباز و شیاد و دزد و جیب بُر و آب زیر کاه و منفعت طلب و ظالم ... نیافریده ام .

زن

2010-07-07T23:07:00.000+04:30

زن ، عصاره زندگیست و من بر این امر باور دارم

رویای از دست رفته

2010-07-07T22:44:00.000+04:30

نگاهم اکنون به " جای گاه " تفتیده و خشک و بی آب علفیست ٬ که زمانی دلداری ام میداد و "سرزمین" ام مینامیدم .

از ماهواره برای نشر فرهنگ اسلام استفاده کنیم .

2010-07-06T05:46:00.000+04:30

آیت الله مکارم شیرازی ، این مرجع تقلید در گفت‌وگوی اختصاصی با مرکز خبر حوزه، با اشاره به تعدد و تنوع رسانه‌ های ارتباطی، ورود طلاب به عرصه‌های نوین رسانه‌ای را برای پیشبرد راهبردها و اهداف تبلیغی و نشر معارف اهل‌بیت‌(ع) ضروری خوانده و اظهارداشتند: باید از تمام وسایل روز، به نفع پیشرفت اسلام و مکتب اهل‌بیت‌(ع) استفاده کنیم؛ بنابراین لازم است هر وسیله ارتباطی به هر صورتی که باشد را در اختیار بگیریم، نکند مخالفان ما از آن استفاده نمایند و ما استفاده نکنیم.

* از ماهواره برای نشر فرهنگ اسلام استفاده کنیم ؟

معظم‌له با اشاره به راه‌اندازی شبکه ماهواره‌ای «ولایت» که اخیرا فعالیت‌ خود را آغاز کرده است، خاطرنشان ساختند: ماهواره از جمله رسانه‌هایی است که می‌توان از آن در نشر فرهنگ اسلام بهره برد و ماهواره «ولایت» که به همت جمعی از فضلا و بزرگان حوزه را‌ه‌ اندازی شد کار بسیار ارزشمند و قابل تقدیری است.

حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی افزودند: دلیلی ندارد که این امکانات در اختیار دیگران باشد و ما آن را در اختیار نداشته باشیم.

* دنیا آماده شنیدن پیام اسلام است

این مرجع تقلید خطاب به حوزویان اظهار داشتند: امروز، شرایط داخلی و جهانی برای فعالیت در عرصه نشر فرهنگ دینی مناسب است؛ به طوری که گوش شنوا برای شنیدن پیام اسلام و مکتب اهل‌بیت‌(ع) در دنیا زیاد است؛ البته این شرایط به برکت انقلاب اسلامی ایران و جریان‌های اسلامی در سراسر جهان از جمله حزب‌الله لبنان و عراق مهیا گردیده و مردم دنیا مشتاقانه می‌خواهند پیام اسلام را بشنوند، حال ممکن است عده‌ای مسلمان و شیعه بشنوند و ممکن است نشنوند، ولی گوش شنوا زیاد است.

ایشان افزودند: ما باید قدر این شرایط که امروزه در داخل و خارج فراهم است بدانیم، چرا که ممکن است این فرصت همیشه نباشد.

* هنرهای تصویری تاثیرگذارند، امّا...

حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی همچنین در رابطه با ورود طلاب به عرصه‌ هنرهای تصویری از جمله صدا و سیما، اظهار داشتند: رسانه‌های تصویری هم‌ تأثیر گذار هستند؛ بنابراین باید به صورت مثبت از آن استفاده کنیم و صدا و سیما هم به فکر این است که از حوزویان برای پیشرفت این مساله استفاده کند.

تندیس صلح و عدالت به احمدی نژاد اعطا شد

2010-07-02T08:54:00.000+04:30

ایرنا : در مراسم روز ملي مبارزه با سلاح هاي شيميايي و ميکروبي که به مناسبت سالروز بمباران شيميايي سردشت توسط رژيم بعث عراق در جنگ تحميلي برگزار شد، مصدومان سلاح هاي شيميايي و ميکروبي از کشورهاي ايران، بلژيک، ژاپن ، ويتنام و عراق
حضور داشتند.
در اين مراسم که به همت بنياد شهيد و امور ايثارگران در فرهنگسراي نياوران برگزار شد،فرماندار حلبچه، نماينده سفير ژاپن در تهران، رييس سابق انجمن صلح و ارتباطات بين المللي شهر "ايتر" بلژيک و سفير ويتنام تنديس صلح و عدالت را به محمود احمدي نژاد رييس جمهوري اسلامي ايران، تقديم کردند.
در اين مراسم رييس جمهور نيز تنديس صلح را به سفيران صلح اين کشورها تقديم کرد.
جمعي از رزمندگان جنبش مقاومت ويتنام در مقابل اشغالگران آمريکا و برخي از بازماندگان بمباران شيميايي هيروشيما و حلبچه عراق و نيز برخي از مصدومان شيميايي سردشت هم در اين مراسم حضور داشتند.
در نمايشگاه "سفيران صلح" که از امروز (سه شنبه) به مدت چهار روز در فرهنگسراي نياوران برپاست، تشکل هاي غير دولتي از کشورهاي بلژيک، عراق ، ويتنام و ژاپن به همراه موزه صلح تهران و فعالان ايراني حضور دارند.

گذشت و در گذشت !

2010-06-27T23:00:00.000+04:30

فداتان بشوم ! قدم رنجه فرمودین که با هر وسیله ارتباطی تسلیت گویم شدین . الهی بگردمتان ! تلفنی و ایمیلی . اس ام اسی و گونه های دیگر ! اگر بخواهم اسامی ارتباط گیرنده گان را بنویسم اطاله کلام میشود . همینقدر که در این دنیای مجازی همراهم احساس کردمتان خودش کلی حُسن دارد و داشت . ضایعه ای بر ما وارد شد و دامادمان بعد از 24 روز در کما ماندن ، بتوسط جوانی با استفاده از سرعت نامتعارف ماشین اش آنرا از دستمان ربود . این درد را کجا بریم را نمیدانم ؟!

میگویند گذشت خصلت مردان است ! اما "درگذشت و یا در گذشتن را" کسی معنی آنچنانی نفرموده است . با اجازه و در حین ابراز تاسف شدید میخواهم با در گذشتی ، حالت عادی و قبلی وبلاگم را ادامه دهم .
دست بوس تان ام !

پی نوشت : اگر حوصله بفرمایید قالب وبلاگم را نیز از این سر به هوایی در خواهم آورد

بازپی آمد : دوس دارم بروید و سنتور همایون پایور را که از اینجا کش رفتم راگوش بدید . عجب عالمی یه ها !

آن پرده رو بردار از او ، مستان سلامش میکنند !

2010-06-03T22:04:00.000+04:30

تقدیم به روح عزیزی که پر کشید و رفت

بخش "آی سی یو" ی بیمارستان امام رضای تبریز
اخبار غیرمترقبه

قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دُم خروس را

2010-05-27T07:11:00.000+04:30

اسامی 8 برنج آلوده وارداتی از هند و پاکستان ( دُم خروس ) . وزير بهداشت: برنج‌ها سالم است ( قسم حضرت عباس ) .
لطفن برای دیدن لینک مرتبط روی عنوان مطلب کلیک کنید .
جالب است که بدانیم منبع هر دو خبر یکیست !

همینکه باور کنیم "هیچ کس کامل نیست" خودش کلی حرف ه

2010-05-23T22:46:00.000+04:30

در بین "حاشیه ها" هم میشود شخصیت انسانها را رقم زده و یا متمایز شد ..

بخش " آی سی یو " ی بیمارستان امام رضا

2010-05-13T08:13:00.000+04:30

ساعت سه و نیم بعد از ظهر است .

و ما تا ساعت چهار وقت عیادت داریم .

...

- پریا آمد

- او در باران آمد

- او از دانشگاه آمد

- دخترک بسیار تکیده بود

- رنگش پریده بود

- دستانش یخی بودند

... آمده بود بابایش را ببیند

- اما باباش

... چند روزیست که چشمانش را باز نمیکند تا پریایش را ببیند .

آ خدا

2010-05-11T23:51:00.000+04:30

لطفن به من بفهمان که چگونه زنده گی کنم تا این همه مصیبت بار زنده بودنم ادامه نداشته باشد .

اگر دانستید !؟

2010-05-11T09:48:00.000+04:30

فرق گُه و پ ِهِن در چیست ؟

اخبار غیرمترقبه

2010-05-09T18:59:00.000+04:30

یکی از ضایع ترین خبرها درزندگی ما میتواند این باشد که ، گوشی موبایلت زنگ بخورد و طرف از آنور گوشی بپرسد : شما صاحب این خط را میشناسید ؟ و وقتی با پاسخ مثبت شما مواجه شود . بگوید : ایشان تصادف کرده اند !!!!!!!؟ تندی بیایید اورژانس بیمارستان امام رضای تبریز .
تازه توی راه یادت بیوفتد که " محمود " دامادمان چه اش شده است . محمودمان هنوز در کماست بعد 48 ساعتی . برگشته بودم اهر تا منزلبانو را ببرم تا چهره محمود عزیز آش و لاش شده مان را ببیند ( هر چند کار غلطی است و بود ) . حالا به هر جهت : گفتم شما هم بدانید آدرس گم و گور شدنمان کجاس . بازم باید برگردم تبریز

پی آمد :
این پست ، سریعن و بلا تصحیح و بازخوانی ارسال میشود .

جناب وزیر امور دارایی و اقتصادی و مالیاتی کشور

2010-05-05T23:44:00.000+04:30

اگر روزی بعد از گذشت حدود هشت سال و خورده ای و با پرداخت بدهی های مالیاتی سالهای بعد اش برگ اجرائیه ای قبل از کشیدن کرکره مغازه تان ( سر صبحی ) تقدیمتان کنند ( که به اداره مطبوعه از بابت سال 81 بدهکار هستید ) و با جریمه چند میلیونی تقدیمتان کنند حال و روزتان ( حداقل در آن روز ) چگونه میگذرد . با این توصیف که بدهی های مالیاتی سالهای 82- 83 - 84 و 85 را پرداخت کرده باشید . فکر شریف تان جای بد نرود . حالا مثل من نادان هم زونکن نداشته باشید تا مدارک مربوطه را ضمیمه کنید برای روز مبادا !؟ با این تفکری چنین نامتین که به ذهنتان برسد شاید اداره دولتی هم بتواند و یا امکانش را داشته باشد که مدارک ارائه شده از طرف مودی مالیاتی اش را" ظاهرن " گم و گور کند و یا شود. و یا با خوشبینانه ترین حالت مدارک تان نفله شوند ! واقعن شما چه میکردید و من باید چه کنم ؟ . این یک .

سند ؟ نه ندارم . به دولت فخیمه اعتماد داشتم .

( محکوم به عقوبت : صادق اهری )

ادامه دارد ...

پی آمد : اصلن دوست ندارم و اجازه نخواهم داد از این اتفاق و یا سو تفاهم کسی استفاده ابزاری کند ! . اما این دلیل نمیشود که از حق قانونی ام بگذرم . گفته باشم .

عکس و مقداری هم مکث ، از نوع هوایی ! (دو)

2010-05-05T17:25:00.000+04:30

این پست مربوط میشود به این پست . مطلب واجبی دارم که مجبور شدم هرچه تندتر این تصاویر را آپلود کنم و در پستی دیگر "گلایه" به وزیر امورمالیاتی و دارایی ببرم با مدرک !! . ( سعی میکنم در این وانفسا ی یکی دو روزه اسناد و مدارکش را آماده کنم ) گرچه وزیر و رئیس وزیرش حکایتمان را نخوانده شاید طردمان بکنند . اما گلایه است دیگر . شاید هم کار ساز اوفتد . خدا را چه دیدی ؟

ببخشین که تهران را نداریم روی آنتن . ایام بکام

عکس و مقداری هم مکث ، از نوع هوایی !

2010-05-05T00:19:00.000+04:30

کیف اش با خودتان . قبول درگاه باشد تان . یکسری عکسهای دیدنی و شاید بسیار دیدنی را برایم ایمیل فرموده اند . گویا ظاهرن فرمت تصاویر قابل دسترس نیس .( اما اهری است دیگر ! با سابقه مکفوری ! میتواند کاری کند که عکسها در وبلاگش ظاهر شوند .( صد البت با اجازه بزرگترا ) گرچه ترک است ! اما میتواند کلک رشتی هم بزند !! ) در ادامه این سه ریال تصویری شاید : آهنگ زیبای روی تصاویر را هم بتواند وارد کند روی عکسها . در هر حال قصدمان این بود که ببینید دنیای ما انسانها رنگشان خیلی با دیگر انسان هایی که در همین کره خاکی مثل من ِ خاکی! یا سفالی و یا سیمانی زندگی میکنند چقدر متفاوت است . این سه ریال تصویری ادامه خواهد داشت ... ( برای دیدن واضحتر تصاویر رویشان تقه بزنید )