گیریم که !

برای مشاهده نوشتار بالا در سایز نسبتن بزرگ بر روی آن تقه بفرمائید .

هویجوری ( وبلاگ برای همین کاراس دیگه !)

...
مخورصائب  ، فریب  ِ فضل ِ  زاهد را

که در گنبد ز بی مغزی صدا بسیار میپیچد
...

پی نوشت : میدانم تگها بیشتر از خود مطلب است . اما چه میشود کرد ، گاهی رگبار می آید با آب  سیل آسا و فراوان تا  ثمره های درختان را بر زمینش بکوبد و اگر زیاد بد جنس نبوده و انصافی کمی مانده به سبز ! سرش باشد همراه خود  ببرد بیاندازد نزدیکتر باز جای شکر دارد ! و بهتر است  ، اما اینکه دارئیت ِ کرتها را ببلعد و وامانده باغبان را مظلوم و مفلوکش  کند  با آنهمه زحمت شبانه روزی اش و اینهمه زندگانی اش را در هم کوبد و به گا دهد ( معذرت ) خودش کلی ناجوانمردیست . . کاش کلونی داشت تا درب  باغش را به هر کس و ناکثی باز نمیکرد . گر چه در این میان " چَپَر " هم حرفی برای گفتن داشت آنوقت . و ابرها بر این حرف لبخند میزدند لاجرم .

به یاد پرواز محمد نوری (نمیشه غصه مارو یه لحظه تنها بذاره )

نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره -
نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره -

دلم از اون دلای  قدیمیه از اون دلاست -

که می خواد عاشق که شد پا روی دنیا بذاره ... پا روی دنیا بذاره
( ترانه و شعر را در ادامه مطلب بخوانید و گوش فرا دهید ) ...

دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو
ببره از اینجا و اونــور ابـــــرا بـــــذاره

تو دلت بوسـه می خواد من میدونم اما لبت
سر هر جمــله دلش میخواد یه امــــــا بـــــذاره

بی تو دنیا نمی ارزه تو با من باش و بذار
همه ی دنیام منو همیشــه تنهــا بذاره

 نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره
مارو تو خواب جا بذاره

دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو
ببره از اینجا و اونـور ابــرا بـــذاره

من می خوام تا آخر دنیا تماشات بکنم
اگه زندگی بــرام چشم تماشـا بذاره 

بی تو دنیا نمی ارزه تو با من باش و بذار
همه ی دنیا منو همیشــه تنهـــا بذاره

دلم از اون دلای قدیمیه از اون دلاست
که می خواد عاشق که شد پا روی دنیا بذاره

پا روی دنیا بذاره

ميان گاو و چمن ‚ ذهن باد در جريان بود

روز طبیعت هم ایضن به مبارکی ، خوش بگذردتان

دم غروب ميان حضور خسته اشيا
نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد
و روي ميز هياهوي چند ميوه نوبر
به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود
و بوي باغچه را ‚ باد روي فرش فراغت

نثار حاشيه صاف زندگي مي كرد

و مثل بادبزن ‚ ذهن ‚ سطح روشن گل را

گرفته بود به دست

و باد مي زد خود را
مسافر از اتوبوس
پياده شد

چه آسمان تميزي

و امتداد خيابان غربت او را برد
غروب بود

صداي هوش گياهان به گوش مي آمد

مسافر آمده بود
و روي صندلي راحتي كنار چمن

نشسته بود

دلم گرفته

دلم عجيب گرفته است

تمام راه به يك چيز فكر مي كردم

و رنگ دامنه ها هوش از سرم مي برد
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود

چه دره هاي عجيبي

و اسب ‚ يادت هست
سپيد
بود
و مثل واژه پاكي ‚ سكوت سبز چمنزار را چرا مي كرد
و بعد غربت رنگين قريه هاي سر راه
و بعد تونل ها
دلم گرفته
دلم عجيب گرفته است

و هيچ چيز

نه اين دقايق خوشبو كه روي شاخه نارنج مي شود خاموش
نه اين صداقت حرفي كه در سكوت ميان دو برگ اين گل شب بوست
نه هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف
نمي رهاند
و فكر ميكنم
كه اين ترنم موزون حزن تا به ابد
شنيده خواهد شد

نگاه مرد مسافر به روي ميز افتاد

چه سيبهاي قشنگي

حيات نشئه تنهايي است
و ميزبان پرسيد
قشنگ يعني چه ؟
قشنگ يعني

تعبير عاشقانه اشكال

و عشق و تنها عشق
ترا به گرمي يك سيب مي كند مانوس

و عشق تنها عشق

مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد

مرا رساند به امكان يك پرنده شدن

و نوشداروي اندوه ؟

صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش
و حال شب شده بود
چراغ روشن بود
و چاي مي خوردند

چرا گرفته دلت مثل آنكه تنهايي

چه قدر هم تنها

خيال مي كنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي

دچار يعني "عاشق "

و فكر كن كه چه تنهاست

اگر كه ماهي كوچك دچار آبي درياي بيكران باشد
و چه فكر نازك غمناكي

و غم تبسم پوشيده نگاه

گياه است
و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست

خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند

و دست منبسط نور روي شانه آنهاست

نه وصل ممكن نيست

هميشه فاصله اي هست
اگر چه منحني آب بالش خوبي است
براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر

هميشه فاصله اي هست

دچار بايد بود
وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف
حرام خواهد شد

و عشق

سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست

و عشق

صداي فاصله هاست

صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند
نه

صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند

و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر

هميشه عاشق تنهاست

و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست

و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز
و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند

و او و ثانيه ها بهترين كتاب جهان را

به آب مي بخشند

و خوب مي دانند

كه هيچ ماهي هرگز

هزار و يك گره رودخانه را نگشود

و نيمه شب ها با

زورق قديمي اشراق

در آب هاي هدايت روانه مي گردند

و تا تجلي اعجاب پيش مي رانند
هواي حرف تو آدم را

عبور مي دهد از كوچه باغ هاي حكايات

و در عروق چنين لحن
چه خون تازه محزوني

حياط روشن بود

و باد مي آمد

و خون شب جريان داشت در سكوت دو مرد

اتاق خلوت

پاكي است
براي فكر چه ابعاد ساده اي دارد

دلم عجيب گرفته است

خيال خواب ندارم
كنار پنجره رفت
و روي صندلي نرم پارچه اي
نشست

هنوز در سفرم

خيال مي كنم
در آبهاي جهان قايقي است
و من ‚ مسافر قايق ‚ هزارها سال است
سرود
زنده دريانوردهاي كهن را
به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم
و پيش مي رانم

مرا سفر به كجا مي برد ؟

كجا نشان قدم ‚ ناتمام خواهد ماند
و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
گشوده خواهد شد ؟
كجاست جاي رسيدن و پهن كردن يك فرش

و بي خيال نشستن

و گوش دادن به
صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور ؟
و در كدام بهار درنگ خواهي كرد
و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد ؟

شراب بايد خورد

و در جواني روي يك سايه راه بايد رفت
همين

كجاست سمت حيات ؟

من از كدام طرف ميرسم به يك هدهد ؟

و گوش كن كه همين حرف در تمام
سفر هميشه پنجره خواب را به هم ميزد

چه چيز در همه ي راه زير گوش تو مي خواند ؟

درست فكر كن
كجاست هسته پنهان اين ترنم مرموز؟
چه چيز پلك ترا مي فشرد

چه وزن گرم دل انگيزي ؟

سفر دراز نبود
عبور چلچله از حجم وقت كم مي كرد
و در مصاحبه باد و شيرواني ها
اشاره ها به سر آغاز هوش برمي گشت
در آن دقيقه كه از ارتفاع تابستان
به جاجرود خروشان نگاه مي كردي
چه اتفاق افتاد
كه خواب سبز ترا سار ها درو كردند ؟

و فصل ‚ فصل درو بود

و با نشستن يك سار روي شاخه يك سرو
كتاب فصل ورق خورد

و

سطر اول اين بود
حيات غفلت رنگين يك دقيقه حوا ست

نگاه مي كردي

ميان گاو و چمن ‚ ذهن باد در جريان بود
به يادگاري شاتوت روي پوست فصل
نگاه مي كردي
حضور سبز قبايي ميان شبدرها

خراش صورت احساس را مرمت كرد

ببين هميشه خراشي است روي صورت احساس
هميشه چيزي انگار هوشياري خواب

به نرمي قدم مرگ مي رسد از پشت

و روي شانه ما دست مي گذارد

و ما حرارت انگشتهاي روشن او را
بسان سم گوارايي

كنار حادثه سر مي كشيم

ونيز يادت هست
و روي ترعه آرام؟

در آن مجادله زنگدار آب و زمين

كه وقت ازپس منشور ديده مي شد

تكان قايق ذهن ترا تكاني داد

غبار عادت پيوسته در مسير تماشاست
هميشه با نفس تازه را بايد رفت
و فوت بايد كرد
كه پاك پاك شود صورت طلايي مرگ
كجاست سنگ رنوس؟
من از مجاورت يك درخت مي آيم
كه روي پوست آن دست هاي ساده غربت
اثر
گذاشته بود
به يادگار نوشتم خطي ز دلتنگي
شراب را بدهيد

شتاب بايد كرد

من از سياحت در يك حماسه مي آيم
و مثل آب
تمام قصه سهراب و نوشدارو را
روانم
سفر مرا به در باغ چند سالگي ام برد
و ايستادم تا
دلم قرار بگيرد
صداي پرپري
آمد
و در كه باز شد
من از هجوم حقيقت به خاك افتادم
و بار ديگر در زير ‌آسمان مزامير
در آن سفر كه لب رودخانه بابل
به هوش آمدم
نواي بربط خاموش بود
و خوب گوش كه دادم صداي گريه مي آمد

و چند بربط بي تاب

به شاخه هاي تر بيد تاب مي خوردند
و درمسير
سفر راهبان پاك مسيحي

به سمت پرده خاموش ارمياي نبي

اشاره مي كردند
و من بلند بلند
كتاب جامعه مي خواندم
و چند زارع لبناني
كه زير سدر كهن سالي
نشسته بودند
مركبات درختان خويش رادر ذهن شماره مي كردند
كنار راه سفر كودكان كور عراقي

به خط

لوح حمورابي
نگاه مي كردند
و در مسير سفر روزنامه هاي جهان را مرور مي كردم
سفر پر از سيلان بود
و از تلاطم صنعت تمام سطح سفر
گرفته بود و سياه
و بوي روغن مي داد
و روي خاك سفر شيشه هاي خالي مشروب

شيارهاي غريزه و سايه هاي مجال

كنار هم بودند
ميان راه سفر از سراي مسلولين
صداي سرفه مي آمد
زنان فاحشه در آسمان آبي شهر
شيار روشن جت ها را
نگاه مي كردند
و كودكان پي پر پرچه ها روان بودند
سپورهاي خيابان سرود مي خواندند
و شاعران بزرگ
به برگ هاي مهاجر نماز مي بردند
و راه دور سفر از ميان آدم و آهن

به سمت جوهر پنهان زندگي ميرفت

به غربت تريك جوي آب مي پيوست
به برق ساكت يك فلس
به آشنايي يك لحن
به بيكراني يك رنگ
سفر مرا به زمين هاي استوايي برد
و زير سايه آن بانيان سبز تنومند
چه خوب يادم هست
عبارتي كه به ييلاق ذهن وارد شد
وسيع باش و تنها و سر به زير و سخت
من از مصاحبت آفتاب مي آيم
كجاست سايه ؟

ولي هنوز قدم ‚ گيج انشعاب بهار است

و بوي چيدن از دست باد مي آيد
و حس لامسه پشت غبار حالت نارنج
به حال بيهوشي است
در اين كشاكش رنگين كسي چه مي داند
كه سنگ عزلت من
در كدام نقطه فصل است
هنوز جنگل ابعاد بي شمار خودش را
نمي شناسد
هنوز برگ
سوار حرف اول باد است
هنوز انسان چيزي به آب مي گويد
و در ضمير چمن جوي يك مجادله جاري است
و در مدار درخت
طنين بال كبوتر حضور مبهم رفتار آدمي زاد است
صداي همهمه مي آيد
و من مخاطب تنهاي بادهاي جهانم
و رودهاي جهان رمز پاك محو شدن را
به من مي آموزند
فقط به من
و من مفسر گنجشك هاي دره گنگم
و گوشواره عرفان نشان تبت را
براي گوش بي آذين دختران بنارس
كنار جاده سرنات شرح داده ام
به دوش من بگذار اي سرود صبح ودا ها
تمام وزن طراوت را
كه من
دچار گرمي گفتارم
و اي تمام درختان زيت خاك فلسطين
وفور سايه خود را به من خطاب كنيد
به اين مسافر تنها كه از سياحت اطراف طور مي آيد
و ازحرارت تكليم درتب و تاب است
ولي مكالمه يك روز محو خواهد شد
و شاهراه هوا را
شكوه شاهپرك هاي انتشار حواس
سپيد خواهد كرد
براي اين غم موزون چه شعر ها كه سرودند
ولي هنوز كسي ايستاده زير درخت
ولي هنوز سواري است پشت باره شهر
كه وزن خواب خوش فتح قادسيه
به دوش پلك تر اوست
هنوز شيهه اسبان بي شكيب مغول ها
بلند مي شود از خلوت
مزارع ينجه
هنوز تاجر يزدي ‚ كنار جاده ادويه
به بوي امتعه هند مي رود از هوش
و در كرانه هامون هنوز مي شنوي
بدي تمام زمين را فرا گرفت
هزار سال گذشت
صداي آب تني كردني به گوش نيامد
و عكس پيكر دوشيزه اي در آب نيفتاد
و نيمه راه سفر روي ساحل جمنا
نشسته بودم
و عكس تاج محل را در آب
نگاه مي كردم
دوام مرمري لحظه هاي اكسيري
و پيشرفتگي حجم زندگي در مرگ
ببين ‚ دوبال بزرگ
به سمت حاشيه روح آب در سفرند
جرقه هاي عجيبي است در مجاورت دست
بيا و ظلمت ادراك را چراغان كن
كه يك اشاره بس است
حيات ‚ ضربه آرامي است
به تخته سنگ مگار
و در مسير سفر مرغهاي باغ نشاط
غبار تجربه را از نگاه من شستند
به من سلامت يك سرو را نشان دادند
و من عبادت احساس را
به پاس روشني حال
كنار تال نشستم و گرم زمزمه كردم
عبور بايد كرد
و هم نورد افق هاي دور بايد شد
و گاه در رگ يك حرف خيمه بايد زد
عبور بايد كرد
و گاه از سر يك شاخه توت بايد خورد
من از كنار تغزل عبور مي كردم
و موسم بركت بود
و زيرپاي من ارقام شن لگد مي شد
زني شنيد
كنار پنجره آمد نگاه كرد به فصل
در ابتداي خودش بود
ودست بدوي
او شبنم دقايق را
به نرمي از تن احساس مرگ برميچيد
من ايستادم
و آفتاب تغزل بلند بود
و من مواظب تبخير خواب ها بودم
و ضربه هاي گياهي عجيب رابه تن ذهن
شماره مي كردم
خيال مي كرديم
بدون حاشيه هستيم
خيال مي كرديم
ميان متن
اساطيري تشنج ريباس
شناوريم
و چند ثانيه غفلت حضور هستي ماست
در ابتداي خطير گياه ها بوديم
كه چشم زني به من افتاد
صداي پاي تو آمد خيال كردم باد
عبور مي كند از روي پرده هاي قديمي
صداي پاي ترا در حوالي اشيا
شنيده بودم
كجاست جشن خطوط ؟
نگاه كن به تموج ‚ به انتشار تن من
من از كدام طرف مي رسم به سطح بزرگ ؟
و امتداد مرا تا مساحت تر ليوان
پر از سطوح عطش كن
كجا حيات به اندازه شكستن يك ظرف
دقيق خواهد شد
و راز رشد پنيرك را
حرارت دهن اسب ذوب خواهد كرد ؟
و در تراكم زيباي دست ها يك روز

صداي چيدن يك خوشه رابه گوش شنيديم

و در كدام زمين بود

كه روي هيچ نشستيم

و در حرارت يك سيب دست و رو شستيم ؟

جرقه هاي محال از وجود برمي خاست

كجا هراس تماشا لطيف خواهد شد

و ناپديدتر از راه يك پرنده به مرگ ؟

و در مكالمه جسم ها ‚ مسير سپيدار

چه

قدر روشن بود

كدام راه مرا مي برد به باغ فواصل ؟

عبور بايد كرد

صداي باد مي آيد عبور بايد كرد

و من مسافرم اي بادهاي همواره

مرابه وسعت تشكيل برگ ها ببريد

مرا به كودكي شور آب ها برسانيد

و كفش هاي مرا تا تكامل تن انگور

پر از تحرك زيبايي

خضوع كنيد

دقيقه هاي مرا تا كبوتران مكرر

در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد

و اتفاق وجود مرا كنار درخت

بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك

و در تنفس تنهايي

دريچه هاي شعور مرا به هم بزنيد

روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز

مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد

حضور هيچ ملايم را

به من نشان بدهيد

بابل - بهار 1345 - سهراب سپهری

سوسقون !

حیفم می آید از وبلاگ " آلاشا " که نازنین نویسنده اش نازکانه و خاموشانه گاهی رد پایی میگذارد زیبا و متین از " سیاوش کسرایی " و یا " فریدون مشیری " و " سهراب سپهری " و یا حتا از " الياس اوغلو افنديئف " و ...  ، بعد رنگ حضور کم میکند  و سپس از غیبت صغرا باز میگردد با ترجمه ای بسیار حرفه ای و یا سروده ای بی بدیل که از خود و یا از دیگران  است  و دوباره گم میشود در مه ! "را برایتان معرفی نکنم "

حقیر افتخار آشنایی از نزدیک را با ایشان دارم  . افکارش ستودنیست . و بنظرم اندیشه اش را باید ماورایی دانست . حالا شما چه خیال فرمایید .

وقتی حرف رودررو میزند به خودت اطمینان میدهی که از ته دل است و ریایی در کار نیست . با توجه به اینکه ( این روزها حرف و سخن ِ بی ریا معدوم  است و اینجور آدمها کم پیدایند ) که خود ِ این موضوع مروارید کمیاب زندگیست فعلن .

  داود اهری  دو وبلاگ مجزا دارد ( + ) ( + )  که در قسمت پیوندهایش به همدیگر لینک شده اند . گرچه ترجمه ای را که از ایشان در پایین این مطلب میگذارم  مال هفت ماه پیش است ! اما آخرین ارسالش است . اگر وبلاگش و حرفها و شعرها و ترجمه هایش به مذاقتان خوش آیند بود . دوری در حول و حوش وبلاگهایش بزنید .

 خاموشانه

من در صدف تنها
با دانه ای باران
پیوسته می آمیختم پندار مروارید بودن را
غافل که خاموشانه می خشکد
در پشت دیوار دلم دریا.

سیاوش کسرایی

چئویرمه: ( برگردان - ترجمه )

سوسقون

من بالیق قولاغیندا یالنیز

بیر یاغیش داملاسی ایلا

سوره کلی قاتیردیم میرواری اولماق دوشونجه سینی

غافل کی سوسقونلی قورویور

اوره ییمین دووارینین آرخاسیندا ده نیز. (دنیز)

سبز تویی که سبزت میخواهم

سبز، تویی که سبز می‌خواهم،
سبز ِ باد و سبز ِ شاخه‌ها
اسب در کوهپایه و
زورق بر دریا.

سراپا در سایه، دخترک خواب می‌بیند
بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش خمیده
سبز روی و سبز موی
با مردمکانی از فلز سرد.
(سبز، تویی که سبزت می‌خواهم)
و زیر ماه ِ کولی
همه چیزی به تماشا نشسته است
دختری را که نمی‌تواندشان دید.
□

سبز، تویی که سبز می‌خواهم.
خوشه‌ی ستاره‌گان ِ یخین
ماهی ِ سایه را که گشاینده‌ی راه ِ سپیده‌دمان است
تشییع می‌کند.
انجیربُن با سمباده‌ی شاخسارش
باد را خِنج می‌زند.
ستیغ کوه همچون گربه‌یی وحشی
موهای دراز ِ گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد.
«ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟»

خم شده بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش
سبز روی و سبز موی،
و رویای تلخ‌اش دریا است.

□

ای دوست! می‌خواهی به من دهی
خانه‌ات را در برابر اسبم
آینه‌ات را در برابر زین و برگم
قبایت را در برابر خنجرم؟...
من این چنین غرقه به خون
از گردنه‌های کابرا باز می‌آیم.»
«ــ پسرم! اگر از خود اختیاری می‌داشتم
سودایی این چنین را می‌پذیرفتم.
اما من دیگر نه منم
و خانه‌ام دیگر از آن ِ من نیست.»

ای دوست! هوای آن به سرم بود
که به آرامی در بستری بمیرم،
بر تختی با فنرهای فولاد
و در میان ملافه‌های کتان...
این زخم را می‌بینی
که سینه‌ی مرا
تا گلوگاه بردریده؟

سیصد سوری ِ قهوه رنگ میبینم
که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است
و شال ِ کمرت
بوی خون تو را گرفته.
لیکن دیگر من نه منم
و خانه‌ام دیگر از آن من نیست!»

دست کم بگذارید به بالا برآیم
بر این نرده‌های بلند،
بگذاریدم، بگذارید به بالا برآیم
بر این نرده‌های سبز،
بر نرده‌های ماه که آب از آن
آبشاروار به زیر می‌غلتد.»

یاران دوگانه به فراز بر شدند
به جانب نرده‌های بلند.
ردّی از خون بر خاک نهادند
ردّی از اشک بر خاک نهادند.
فانوس‌های قلعی ِ چندی
بر مهتابی‌ها لرزید
و هزار طبل ِ آبگینه
صبح کاذب را زخم زد.

□

سبز، تویی که سبز می‌خواهم.
سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها.

همراهان به فراز برشدند.
باد ِ سخت، در دهان‌شان
طعم زرداب و ریحان و پونه به جا نهاد.

ای دوست، بگوی، او کجاست؟
دخترَکَت، دخترک تلخ‌ات کجاست؟

چه سخت انتظار کشید
«ــ چه سخت انظار می‌بایدش کشید
تازه روی و سیاه موی
بر نرده‌های سبز!»

□

بر آیینه‌ی آبدان
کولی قزک تاب می‌خورد
سبز روی و سبز موی
با مردمکانی از فلز سرد.
یخپاره‌ی نازکی از ماه
بر فراز آبش نگه می‌داشت.
شب خودی‌تر شد
به گونه‌ی میدانچه‌ی کوچکی
و گزمه‌گان، مست
بر درها کوفتند...

□

سبز، تویی که سبزت می‌خواهم.
سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها،
اسب در کوهپایه و
زورق بر دریا.

فدریکو گارسیا لورکا ترجمه احمد شاملو

باخودمم

"رويش" الگوي زندگيست

يا ريشه باش

يا برگ

و يا آوند

وقتيكه جان پناه تو كنج فراغتست

چون تيغ زنگ خورده

بمان در نيام خويش

---

از دفترچه خاطراتم كه مال سال شصت و پنج بود و مكتوب، وارد كردم . عاقبت به خير باشيد .

مرثیه

راه
در سكوت خشم
به جلو خزيد
و در قلب هر رهگذر
غنچه پژمرده ئي شكفت:

«ـ برادرهاي يك بطن!
يك آفتاب ديگر را
پيش از طلوع روز بزرگش
خاموش
كرده اند!»


و لالاي مادران
بر گاهواره هاي جنبان افسانه
پرپر شد:
«ـ ده سال شكفت و
باغش باز
غنچه بود.

پايش را
چون نهالي
در باغ هاي آهن يك كند
كاشتند.

مانند دانه ئي
به زندان گلخانه ئي
قلب سرخ ستاره ئيش را
محبوس داشتند.
و از غنچه او خورشيدي شكفت
تا
طلوع نكرده
بخسبد
چرا كه ستاره بنفشي طالع مي شد
از خورشيد هزاران هزار غنچه چنو.
و سرود مادران را شنيد
كه بر گهواره هاي جنبان
دعا مي خوانند
و كودكان را بيدار مي كنند
تا به ستاره ئي كه طالع مي شود
و مزرعه بردگان را روشن مي كند
سلام
بگويند.
و دعا و درود را شنيد
از مادران و از شير خوارگان؛
و نا شكفته
در جامة غنچة خود
غروب كرد
تا خون آفتاب هاي قلب دهساله اش
ستارة ارغواني را
پر نورتر كند.»


وقتي كه نخستين باران پائيز
عطش زمين خاكستر را نوشيد
و پنجره بزرگ آفتاب ارغواني
به مزرعة بردگان گشود
تا آفتابگردان هاي پيشرس بپاخيزند،

برادرهاي همتصوير!
براي يك آفتاب ديگر
پيش از طلوع روز بزرگش
گريستيم.

احمد شاملو

ساده رنگ ...

آسمان ، آبی تر،

آب، آبی تر.

من در ایوانم، رعنا سر حوض .

رخت می‌شوید رعنا .

برگ‌ها می‌ریزد .

مادرم صبحی می‌گفت : موسم دلگیری است .

من به او گفتم : زندگانی سیبی است ، گاز باید زد با پوست .

زن همسایه در پنجره‌اش ، تور می‌بافد ، می خواند .

من « ودا » می‌خوانم ، گاهی نیز

طرح می‌ریزم سنگی ، مرغی ، ابری .

آفتابی یکدست .

سارها آمده‌اند .

تازه لادن‌ها پیدا شده‌اند .

من اناری را ، می‌کنم دانه ، به دل می‌گویم :

خوب بود این مرد م ، دانه‌های دلشان پیدا بود .

می‌پرد در چشمم آب انار : اشک می‌ریزم .

مادرم می‌خندد .

        رعنا هم.

این قدم مارا بس

این قدم مارا بس
که بخواهیم گذاریم جلو
....
نشکند عطسه باغ
.....
پشت هر میله به زندان
نفسی آزاد است
میتواند بپرد
بر لب بام
میتواند بشود حبس
به جسم
میتواند خفه باشد
چون دود
میتواند پر پرواز در آرد
چون من
.....
قله هایت کو؟
قله هایم کو؟
.....
سرو نازم با من؛
سخنی دیگر گفت
زندگی آمدن و رفتن بیهوده این
ثانیه هاست ، قافله هاست

تهران - 84